Over elkaar
1999-11-12
Naast het landelijke weekblad van de Christelijke Gereformeerden, De Wekker, verschijnt ook wekelijks het Kerkblad voor het Noorden. Minder bekend wellicht, maar minstens zo lezenswaardig.- Jaargang 43
- nummer 23
Dat geldt zeker voor het "Commentaar", zoals dat door verschillende medewerkers steevast op bladzij 3 geschreven wordt. Eén van die medewerkers is ds D. Visser (uit Broeksterwoude). In het nummer van 3 september schrijft hij aardige dingen onder het kopje "Bijna hetzelfde". Hij heeft vooral het oog op de verschillen binnen zijn eigen kerkverband, maar niets let ons om wat hij zegt ook te betrekken op de kleine oecumene: Je zou kunnen zeggen dat we in verschillende treinen zitten die dezelfde eindbestemming hebben. Nog beter is het om te zeggen dat we samen in dezelfde trein zitten. Die trein heeft echter verschillende coupés.
Laten we zeggen dat de ene coupé blauw is en de andere geel. Als iemand bij voorkeur in de blauwe coupé zit, zal hij het jammer vinden als hij in de gele is terechtgekomen.
Hij zal proberen of hij in de blauwe nog een plekje kan vinden. Als dat niet het geval is, blijft hij toch met dezelfde trein reizen. De eindbestemming van alle reizigers in de trein is dezelfde.
Helaas wijkt de realiteit vaak nogal af van dit beeld: Ik constateer dat we weinig open staan voor elkaar. Zelfs niet voor hen die bijna net zo denken en doen als wij.
Het komt allemaal wel heel nauw. Maar dan niet naar de norm van het evangelie, maar naar de maat waarmee we elkaar meten. Er zijn momenten dat ik daar de grootste moeite mee heb. Die momenten zijn er te weinig.
Het went blijkbaar.
Als we maar in vrede leven naast elkaar, zeggen we tegen elkaar. Maar wat is dat voor vrede? Is dat niet de vrede van het kerkhof, waar men ook in vrede naast elkaar ligt? Is er geen andere vrede waar echt leven is?
Tot zover ds Visser. Twee weken later gaat, in dezelfde column, zijn Groninger collega ds P.J.
den Hertog als zeer betrokken toeschouwer in op het contact tussen Vrijgemaakten en Nederlands Gereformeerden, naar aanleiding van de toespraak die ds Smouter hield op de Vrijgemaakte synode. Hoe moet je aankijken tegen de verschillen die er zijn, vraagt hij zich af. Ja, het is goed om kritisch te zijn. Maar: de manier waarop je dat bent is heel belangrijk. En dan kom je meteen op de vraag: wat zijn je diepste motieven? Iedereen zou zich daar steeds op moeten (laten) bevragen. In de bijbel is er een helder criterium: het moet je om de Here gaan. Dat telt. En dan blijkt het mogelijk dat de een iets wel doet (zonder er problemen mee te hebben) en de ander dat juist niet doet.
We hoeven dus niet hetzelfde over alle dingen te denken. Dat gezegd hebbend, denk ik dat we er toch nog niet zijn. Want het gevaar ligt op de loer dat mensen dan toch nog te kort door de bocht gaan. Laat ik meteen maar iets noemen dat vorige week (nl. op de Vrijgemaakte synode, mhtb) ook op tafel kwam: de binding van onze Ned.
Geref. broeders en zusters aan de belijdenis. Je kunt heel primair reageren en zeggen: zolang ze deze niet zwart op wit voor hun rekening willen nemen kunnen we niet verder met hen gaan.
Daar is veel voor te zeggen.
Want je moet natuurlijk wel vanuit eenzelfde basis bezig zijn en je moet elkaar ergens op aan kunnen spreken.
De vraag is alleen: moet het altijd op die ene manier? Zou het misschien ook anders kunnen, rekening houdend met de gevoeligheden die er liggen?
Vervolgens citeert hij uit de toespraak van ds Smouter op de Vrijgemaakte synode: dat wij, als Nederlands Gereformeerden, er niet zoveel in zien om de binding aan de belijdenis in het formele vlak aan te scherpen, zonder dat dat betekent dat we ons materieel van de belijdenis zouden distantiëren; en Den Hertog vervolgt dan: Dat werpt toch een ander licht op de zaak. Nu moet je niet meteen zeggen tegen de Nederlands Gereformeerden: laat het verder maar zitten, die formele binding aan de belijdenis. Dat zou ook te kort door de bocht zijn.
Maar als het goed is ga je op zo'n moment wel elkaars pijn voelen en in elkaars huid kruipen, en heb je allebei voor ogen: het gaat om de Here. En dan kom je altijd verder.
Soms heb je meer tijd nodig. Soms moet je wat langer - in een open en eerlijk gesprek - naar elkaar luisteren, aan de voeten van onze Heiland.
En reken er dan maar op dat God de Heilige Geest ons zijn weg laat zien.
M.H.T. Biewenga, Emmeloord