Het succes van 'evangelische' evenementen
1997-08-22
Dit succes is wel mooi, maar ook een gevaar, zo schreef vorige week Mink de Vries in Trouw. De auteur is coördinator lokaal werk bij stichting Youth for Christ Nederland. Met dat succes doelt ze op het feit, dat steeds meer jongeren een bezoek brengen aan de EO-jongerendag, het Flevo Totaal Festival van Youth for Christ, Opwekking en EO-Praise avonden. Ze signaleert, dat deze bijeenkomsten vooral bezocht worden door jongeren uit de kleine protestantse kerken (christelijk gereformeerd, vrijgemaakt gereformeerd, Nederlands gereformeerd) en evangelische kerken, terwijl ook uit meer behoudende hervormde en gereformeerde kring steeds meer jongeren komen. Natuurlijk vindt ze deze belangstelling fijn, maar ze geeft ook kritiek. Ze vertelt over een evangelische jongen, die wèg is van de EO-praiseband en daar telkens weer een:kick van krijgt. Maar steeds meer leeft hij in twee werelden: op school en werk durft hij na negatieve ervaringen haast niet meer over het geloof te praten. Maar daamaast heeft hij dan dat Praise-wereldje, waar hij steeds weer op moet laden. Zitten hier, aldus de auteur, niet drie risico's aan: gaan christenen niet steeds meer een eigen wereldje vormen, wordt er nog wel over sociale idealen gesproken of is het alleen het lijntje naar boven, en lopen de succesvolle organisatoren niet het Tot opbouw van het gereformeerde leven gevaar om hun hoofddoel (het uitdragen van het evangelie) te verwaarlozen?- Jaargang 41
- nummer 17
Toogdagen
Hier ligt inderdaad een risico. Een vriend zei tegen me: als iemand tot bekering komt, trekt-ie zich helemaal terug uit de verdorven wereld en later moet hij een cursus volgen hoe je contact krijgt met ongelovigen ... Dat is een risico, maar het ligt niet zo eenduidig: nog niet zo lang geleden schreef Miriam de Rooij op deze pagina over de omgekeerde tendens: jongeren die hun christelijke contacten indammen om toch vooral toegankelijk te zijn voor ongelovigen. Zelf denk ik, dat jongeren de steun van die massale dagen best kunnen gebruiken.
Zo werkte dat toch vroeger ook op massale gereformeerde toogdagen? Wacht, daar hebben we een teer punt: ons gereformeerden lukt dat niet zo best meer, om de jongeren massaal bij elkaar te krijgen. Dat is waar. Zou daar niet een oordeel in kunnen zitten over onze ontzettende verdeeldheid? Hoe het ook komt, we hebben Christus' kerk toch versplinterd? Dan vind ik het een onverdiende zegen van God, dat Hij nog zoveel jonge mensen bij elkaar brengt om te luisteren naar getuigenissen, deel te nemen aan gebed en samen naar christelijke muziek te luisteren. Stilletjes (of nee, ook wel hardop) hoop ik dat God langs een andere weg dan wij dachten de gebeden om eenheid gaat verhoren. Maar wordt er wel een appel op de samenleving gedaan en gaat het ook nog over sociale idealen, of wordt er alleen over het lijntje naar God en medechristenen gepraat? Die eenzijdigheid is er inderdaad, maar eerlijk gezegd: ik snap de noodzaak daarvan wel. Toen Israël een puinhoop was, vluchtte Elia naar Horeb, naar de basis. Hij ging om God alleen te horen. En die ruimte kreeg hij, zij het dat hij daarna ook de politiek weer in moest. Wat zijn opvolger Elisa pas uitgevoerd heeft. Ook wij zitten, in kerk en land, in een geestelijke crisis. En dat je je dan eerst eens op God en zijn genade concentreert, lijkt mij heel wijs.
Om dan veel nadruk op sociale idealen te leggen, is misschien even een brug te ver. Wel te verstaan: ik hoop, dat het er gauw weer van komt, want het hoort er wel bij. Maar à la.
In het slop
De laatste kanttekening van Mink de Vries vind ik het meeste hout snijden: als de activiteiten alleen maar het karakter krijgen van het bevestigen van de eigen qroep, dan raakt de hoofddoelstelling (het uitdragen van het evangelie) in het slop. En wat zou dat intens zonde zijn, letterlijk, terwijl er juist nieuwe mogelijkheden komen. Voor veel jongeren is het evangelie zó ver weg, dat ze er niet eens fel tegen zijn, maar het "best interessant"
vinden. Dat is nog geen bekering, maar wel een kans... Succesvolle evenementen - ze kunnen makkelijk "christelijk amusement" worden. Ik weet dat de organisatoren die zorg zelf ook kennen. De bijdrage in Trouw is daar een uiting van. Ik hoop dat er veel gebed is voor degenen die met deze bezinning bezig zijn. Dan mogen we nog meer zegen dan succes verwachten.