Kerkelijke eenheid
1997-08-22
In de periode waarin u de gemeente van Enschede-West diende, zijn daar samensprekingen met de Gereformeerde Kerk (Vrijgemaakt) op gang gekomen, naar aan te nemen valt met de bedoeling onder de zegen van God op termijn dichter naar elkaar op te schuiven. Op meer plaatsen is er iets in beweging en op plaatselijk niveau lijkt hier en daar de toenadering tussen beide kerkgemeenschappen zich sneller te realiseren dan de eenheidspogingen in de samensprekingen op landelijk (deputaten-)niveau. De reacties op wat hier en daar plaatselijk tot stand komt zijn aan beide zijden dan ook niet onverdeeld positief. Heeft u enige gegronde hoop dat er ooit op landelijk niveau over de volle breedte van beide kerken van samenwerking en samensmelting sprake zal kunnen zijn als u bedenkt dat onze kerken op dit punt zeer verdeeld zijn? Is het reëel om méér te verwachten dan dat hier en daar plaatselijk samenwerking wordt bereikt?- Jaargang 41
- nummer 17
Waar ga je in je verwachtingen van uit? Menselijk en kerkelijk gezien is er niet veel reden tot hoop. Maar Christus is er ook nog! Het is dure roeping dat allen die de Bijbel als het onfeilbare Woord van God voor geloof en leven belijden en de gereformeerde belijdenisgeschriften erkennen als gezaghebbende uitleg van het Woord elkaar zoeken in samensprekingen.
De nood van de gehele gereformeerde gezindte is dat we het zicht op de kerk zijn kwijt geraakt. Dat heb ik van Prof. Van 't Spijker geleerd en uit het Woord zelf. We weten niet katholiek te denken. Wij zijn er bang voor. We zijn te klein behuisd. We maken ons sterk met dingen die in het oordeel geen enkele waarde zullen blijken te hebben. En nog veel erger is de hokjesgeest. Het elkaar opnemen en observeren en in stilte de meetlat aanleggen. Ik gruw daarvan. Het komt helaas in onze kerken voor, in de Nederlands Gereformeerde Kerken en in de Ger. Kerken (Vrijgemaakt) en evengoed in de Hervormde Kerk en de Gereformeerde Gemeenten.
Daarom zijn samensprekingen noodzakelijk. Want we moeten elkaar ondervragen naar het ware, bijbelse kerk zijn en hoe dat bij ons gestalte en inhoud krijgt.Maar dan is er binnen de gereformeerde gezindte ook een herkenning van elkaar. Want het ware gereformeerde verloochent zich niet. Het is levend en krachtig. De kerkelijke eenheid van gereformeerden in Nederland is net zo onmogelijk als dat een mens zichzelf wedergeboren doet worden.Toch worden miljoenen wedergeboren! Van dat werk van God heb ik grote verwachting. De Koning van de Kerk is er ook nog regerend vanuit en biddend in de troon der genade. De Heilige Geest is uitgestort en doorbreekt met macht onze kerkgrenzen.
Een reis naar kerken in het buitenland doet twee zaken beseffen: hoeveel de Heere ons in Nederland nog heeft gelaten en hoe onveranderd we daarmee omgaan. Samen spreken over wat bijbels, christelijk en gereformeerd is, smekend om de leiding van de Heilige Geest, geeft verwachting. Ik heb inderdaad verwachting voor de toekomst. Het hangt niet van synodale besluiten af al respecteren we die. Ik wil het anders zeggen: Ik bid dat synodale besluiten en de wil van de Heilige Geest samen mogen vallen. We hebben allen, ook de kerkelijke vergaderingen van de diverse kerkgemeenschappen, de leidinggevende werking van de Geest zeer nodig. En laten we allen Christus' Kerk vurig liefhebben. Niet onze kerk, maar Zijn Kerk.
Bovengenoemde vraag werd in een interview in 'De Wekker' door D. Koole gesteld aan Ds. J. Jonkman, chr. geref. predikant te Drachten. Het antwoord van de pastor uit Friesland getuigt van realiteitszin en geloofsmoed. Deze zijn beide nodig voor een zinvol werken aan de begeerde kerkelijke eenheid. Het serieus spreken met elkaar op gereformeerde basis moet op korte of lange termijn effect sorteren ten dienste van het Koninkrijk van God. Deze geloofsverwachting mogen wij koesteren, omdat het de zaak van de Here is waarvoor wij staan.