Een nieuwe Persschouwer - ter introductie
1997-09-05
Mij valt de eer te beurt de komende tijd samen met ds. Mooiweer deze rubriek te mogen verzorgen. Na zovele jaren een nieuwe persschouwer: dat is iets om even bij stil te staan. Ook voor mezelf heb ik daar wel behoefte aan.- Jaargang 41
- nummer 18
Wat mag u in deze rubriek van mij verwachten? In één zin: een persoonlijke selectie van de onderwerpen in diverse bladen die mij de moeite waard lijken. In die zin staan twee woorden schuin gedrukt, om aan te geven dat een rubriek als deze nu eenmaal nooit objectief kan zijn. Dat betekent ook dat er onvermijdelijk verschillen zullen zijn tussen de ene persschouwer en de andere; mijn collega, ds. Mooiweer, maakt zijn selectie, ik maak de mijne. Dat is tegelijk ook zowel het kwetsbare als het boeiende van deze rubriek: kwetsbaar, omdat datgene wat hier al dan niet opgenomen wordt per definitie altijd voor discussie vatbaar is. Maar ook boeiend, omdat het de keuzeheer de prettige ruimte biedt om zich niet al te zeer te storen aan vastliggende regels.
Wat verder het inhoudelijke betreft: mijn aandacht zal vooral uitgaan naar - even heel ruim geformuleerd - dingen die (mij) opvallen. En dat valt dan weer uiteen in twee categorieën:
1. Denkend vanuit onze eigen kerken: artikelen die voor onze eigen situatie van belang zijn; die bemoedigend zijn, stimulerend, die ons aan het denken zetten, en ons kunnen helpen om de goede weg te vinden om kerk te zijn in deze wereld en in deze tijd. Daar zit voor mij iets in van het 'samen met alle heiligen'.
2. Denkend vanuit andere kerken: artikelen die onverwacht zijn, en die wellicht in de toekomst belangrijk zouden kunnen worden; waarbij de meeste aandacht dan als vanzelf uit zal gaan naar onze naaste kerkelijke buren. Om een voorbeeld te noemen: als er in 'Bij de Tijd' (het meest open Vrijgemaakte blad) een pleidooi gevoerd wordt voor gesprek met andere kerken, dan is dat niet onverwacht, maar als eenzelfde pleidooi zou verschijnen in 'Reformanda' (het meest gesloten Vrijgemaakte blad), dan zou dat bepaald nieuws zijn, en daarom hier een plaats mogen krijgen. Het is voor een persschouwer verleidelijk om de krenten uit andermans pap (in kerkelijke bladen plegen de columns als zodanig op te treden) eruit te vissen en die als smakelijke kost aan de eigen lezers op te dienen.
Nu, ik zal me daar inderdaad wel eens aan bezondigen, maar ik heb me voorgenomen het mezelf op dit punt niet te gemakkelijk te maken. Krenten mogen op hun tijd misschien lekker zijn Ue moet ervan houden), maar een dieet van alleen maar krenten, dat gaat op den duur vervelen. Tenslotte ga ik er vooralsnog van uit dat het niet mijn eerste prioriteit hoeft te zijn dat iedereen mij aardig zal vinden. Als dat wél zo is, is het mooi meegenomen, maar een doel om naar te streven is het niet. Dat betekent dat ik in m'n kommentaren ook wel eens kritische geluiden zal laten horen. Goed, tot zover ditmaal de Persschouw - waarin voor één keer niet de pers geschouwd werd (noch ook de schouwer geperst), maar wel de schouw zelf beschouwd. De volgende keer gaan we weer over tot de normale gang van zaken in deze rubriek. O ja: reacties van uw kant zijn altijd welkom, zeker wanneer stijl en inhoud in overeenstemming zijn met de naam en de doelstelling van dit blad.