Diep in ons hart weten we: "Al die kerkmuren, dat klopt niet"
1997-09-19
Zaterdag 6 september werd, alweer voor de zesde keer, de jaarlijkse gebedssamenkomst gehouden van het Gereformeerd Appel, dat benadrukt een beweging te zijn van ‘gewone’ leden van de c.g., n.g. en vrijg.g. kerken. Sinds vorig jaar is de middag erbij getrokken, zodat er meer ruimte is voor ontmoeting, onderling gesprek, veel zingen, kinder- en tienerprogramma’s. Gebed en verwachting is het dagthema. EO-voorzitter Ds. A. van der Veer zet ’s middags de toon.- Jaargang 41
- nummer 19
Ingesloten mijnwerker
Bidden en verwachten, ze hebben alles met elkaar te maken. Bidden is verwachten. Alleen, wij hebben ze van elkaar losgekoppeld. Wij bidden niet in de verwachting dat we verhoord worden, zoals een kind zijn vader iets vraagt; ons bidden lijkt meer op het hulpgeroep van de ingesloten mijnwerker die uren klopt in de hoop dat iemand hem ooit zal horen. Wij hanteren zelfs de term 'verrassende gebedsverhoring', waaruit onze verbazing spreekt als ons gebed, dwars tegen onze verwachting in, 'toch nog' verhoord is. En dat terwijl we hier bidden om iets waarvan we volstrekt zeker zijn dat de Here er achter staat!
Tank De kinderen van groep 7 en 8 van hef kinderprogramma zijn hevig in de weer met viltstiften en repen gekleurd papier. De zusjes Annet en Janette uit Steenwijk maken een collage met veel goud. Als ik hen vraag waarmee ze bezig zijn, vertellen ze dat dit de hemel wordt. Mijn blik is waarschijnlijk te sceptisch, want ze voegen eraan toe. "Onze vader is dominee, hoor", op een toon van: "we hebben informatie uit de eerste hand. " Daniël is ook met de hemel bezig. Hij heeft net een tank met een 32mm kanon getekend. Zijn vader zal wel geen dominee zijn. Als het geheel later in de kerkzaal gepresenteerd wordt is het toch een mooi geheel geworden. |
Geef gij hun te eten
Als wij bidden, mogen wij het van de Here verwachten. Maar Hij verwacht dan ook veel van ons. In de gelijkenis van de twee schuldenaars krijgt de ene kwijtschelding, maar de Heer verwacht dat hij nu ook actief wordt in de richting van de ander. 'Geeft gij hun te eten' zegt de Heer tegen zijn discipelen. Typerend voor onze houding is, wat ik onlangs hoorde van een broeder na een samensprekingsvergadering: 'We hebben ons gezamenlijk verootmoedigd in gebed.' 'En toen?' vroeg ik. 'We hebben meteen een afspraak gemaakt voor een volgend gesprek. Over vier maanden.'
Natte voeten
Wàt verwacht de Here dan van ons, van mij, als wij bidden om kerkelijke eenheid? Dat we aan de slag gaan; en daarbij moeten we niet werken naar kerkelijke eenheid, maar vanuit de bestaande eenheid van broeders en zusters die zich verlost weten door Jezus Christus. Waarom is het voor de omroep wel gelukt gelovigen uit diverse kerken samen te brengen? Omdat de toelatingsdrempel zo hoog is. De overheid heeft gezegd: 'Zo, en anders niet.' Op dezelfde manier zegt de Here tegen de kerken: 'Zo, en anders niet'. Wij willen eerst alles uitgepraat en uitgezocht hebben en toestemming gekregen van synodes en landelijke vergaderingen. Maar de tien melaatsen gingen op bevel van Christus naar de tempel toen ze nog onder de vlekken zaten. Ze deden wat Hij zei omdat ze Hem vertrouwden. Wij willen geen enkel vlekje meer kunnen zien voor we gaan. De priesters met de ark moesten op bevel van de Here de Jordaan in en ze gingen. De eersten kregen natte voeten.
Wij willen eerst een droog pad zien en gevoeld hebben of het droog genoeg is om al die mensen te houden. 'Ga', zegt de Here, 'en durf natte voeten te halen. Ga op weg vanuit de bestaande eenheid van Christus.'
Sterke figuur
- Geloven is gehoorzamen. Kunnen wij pas tot eenheid komen als we van elkaar geconstateerd hebben dat wij gehoorzaam willen zijn? Of is het voldoende als wij samen, vanuit het geloof, bereid zijn gehoorzaamheid te leren?
- Zou het kunnen dat wij door gescheiden voortleven de heilige Geest bedroeven, of misschien in het geheel nog niet bezitten? (zie ook Hand 5:32) Aan de hand van stellingen als deze werd in kleine groepen over het onderwerp doorgepraat.
Velen zien de kerkelijke structuren als de grootste hindernis om te komen tot meer eenheid. Misschien moet er een sterke figuur komen, die dat kan doorbreken! 'Maar die hebben we toch', zegt Ds Van der Veer afsluitend later.
'We hebben toch een Heiland die zijn discipelen trouw bleef tot het einde.' 'Kan jouw liefde, mijn liefde tot Hem ons dan niet
samenbrengen?'
Humor
Tussen de degelijkheid van het hoofdthema en ernst van de gebedssamenkomst zit de sing-in in. Een heerlijke ervaring en niet alleen om het samen zingen. Het is ook het enthousiasme en de leiding van Peter Sneep die dit gedeelte tot een feest maken. Hij doet het met veel humor, heerlijk relativerend, de cg's en ng's met veel zelfspot uitspelend tegen zijn eigen 'bloedgroep', de vrijgemaakten. Het is dan ook het onderdeel waarbij fijn gezongen wordt, maar ook veel gelachen.
Hij leert ons een nieuw lied aan waarin het woord eenheid op zes noten gezongen moet worden. 'U ziet vier flexibele en twee starre; dat is niet symbolisch bedoeld, hoor.' En later als het toch nog niet helemaal goed gaat: 'we zingen het nog een keer; dan kunt u zes noten lang van de eenheid genieten'. Een lied uit het vrijgemaakte kerkboek kondigt hij als volgt aan: 'Oe vrijgemaakten kunnen dit uit volle borst meezingen; de synode heeft het goedgekeurd'.
Verootmoediging
Oe gebedssamenkomst zelf bestaat uit vier onderdelen. Omlijst met veel samenzang verzorgen de predikanten Biewenga (ng) en Quant (cg) om en om een meditatie en gaan ze voor in gebed. Als uitgangspunt past verootmoediging.
Os Biewenga bekent in een 'dip' te zitten: 'Wordt het ooit wel wat met die eenwording?' In de eerste fase, die van de herkenning gaat alles prachtig en is er veel enthousiasme.
Maar naarmate de samenwerking intensiever wordt, blijken de weerstanden groter; veel voortgang zit er niet meer in. Toch staat hij hier. Omdat zijn gevoelen voor velen herkenbaar zal zijn en om alles ook eerlijk aan de Here voor te leggen. En tegelijkertijd om ons allen voor te houden dat we dezelfde fout maken als Elia die, als hij op de vlucht is voor het zwaard van Isebel, uitschreeuwt: 'Neem nu, Here, mijn leven, want ik ben niet beter dan mijn vaderen.' Het is gemakkelijk: afgeven op vroeger en 'de anderen'. Met Elia moeten we leren van genade te leven. Het is Christus die zijn kerk vergadert. (H.Cat. zondag 21) 'Wij staan hier voor U met lege handen, met vuile handen', sluit Os Quant in zijn gebed hier op aan.
Danken voor het bereikte
'Erg origineel ben ik niet in mijn tekstkeuze' , mediteert hij vervolgens aan de hand van Efese 3:18, 'maar het past hier zo goed.' Want pas samen met alle heiligen krijg je echt zicht op de Here Jezus, zegt Paulus; niet op je eentje, zelfs niet met één gemeente, pas met alle heiligen. Je hebt elkaar nodig. Elk van de drie kerken heeft zijn eigen sterke kanten. Je hebt de kracht van de ander nodig voor wat je bij jezelf als zwak ervaart.
Bidden voor eenheid
In vers 15 van Psalm 90 vraagt Mozes zonder terughoudendheid aan God een faire terugbetaling voor alles wat hij geleden heeft. Wat is er veel geleden aan de kerk, die notabene beeld van het komende vrederijk moet zijn!
Als zijn persoonlijke invulling van Mozes' vraag noemt Os Biewenga zijn verlangen nog eens te mogen preken in het vrijgemaakte kerkje waar hij gedoopt is.
Aanbidding en lofprijzing
Waarom zo veel moeite doen als er toch zo veel tegenwerking is? Omdat we diep in ons hart weten: 'al die kerkmuren, dat klopt niet' (Joh 17; Ef 3) En omdat we weten dat de nieuwe aarde komt, waar geen kerken meer zijn, waar zelfs helemaal geen kerk (tempel) meer is, 'want de Here God, de Almachtige, is haar tempel en het Lam'.
We zijn hier niet zweverig bezig, maar met twee benen op de aarde: één in (heilige) ontspanning, want de nieuwe aarde komt en één met inspanning de weg gaande van de eenheid.