Leuk verhaal
1997-10-03
Eind jaren zestig was het. Rudi Dutschke had Parijs op de kop gehad als leider van het studentenprotest. De hippie was een bekend verschijnsel. Provo. Elke gezangsdrager werd uitgedaagd. In de muziek was de protestsong overal aanwezig. En God? Zeker, Hij was ook overal. Sommige mensen namen ook Hem niet meer serieus. Maar onder jonge christenen klonk het protest niet zozeer in zijn richting. Zij zongen en protesteerden tegen de sufheid van de kerk en van de kerkmensen om hen heen.- Jaargang 41
- nummer 20
In die tijd was ik op een conferentie van de Intervarsity Christian Fellowship, de christelijke (evangelical) studentenorganisatie, ergens in Engeland. Studenten uit alle delen van het Verenigd Koninkrijk, uit verschillende landen van Europa en ook veel uit de 'voormalige koloniën'. Een heel kleurige toestand. Naast geweldige toespraken en studies (een verademing ten opzichte van de relativerende toestand in eigen land), waren er allerlei creatieve programma's. Veel muziek. Tot onze (Nederlandse) verrassing veel protestsongs. Bob Dylan-achtige nummers. O.m. 'Langharig tuig' vroeg, nogal rauw, waarom zoveel mensen Jezus niet langer serieus namen. Een schitterend voorbeeld uit die tijd was een lied over drie jongens die ergens in Londen eens een kerkdienst bijwoonden. Ze snappen totaal niet wat er gebeurde (en niemand legde hen iets uit). In hun song leveren ze commentaar op wat ze zien en horen. Het geheel eindigt bij de uitgang. De dominee staat daar de mensen een hand te geven en je hoort dan een eindeloos herhaald: "Mooie preek dominee".
"Leuk verhaal dat u hield", zei een oom van de bruidegom na afloop van een trouwdienst. Ik wist van de man dat hij lang geleden afscheid had genomen van zijn christelijke opvoeding. Het was geloof ik ook leuk, we hadden nogal wat gelachen, maar is dat waar het om gaat? Niet zolang geleden zat er in een dienst nogal wat emotie. Veel reacties na afloop. Ik denk dat te begrijpen; het raakt dan mensen. Maar wat doet het verder? Een collega die maandelijks een 'dienst met belangstellenden' houdt, is ergkwaad geworden toen ik hem vroeg wat dergelijk diensten bijdragen aan de opbouw van de gemeente. Zijn het geen 'snoep- of slagroomdiensten'?, was mijn vraag. Zelf doe ik al tientallen jaren mee in dergelijke diensten - en met veel plezier - maar deze vraag blijft me bezighouden. Wat doet het, naast de nostalgie van fijne bekende liederen en een lekkere sfeer, met mensen?
Worden we meer discipel door dit alles? "Mooie preek dominee." Soms vraag ik dan: "Kunt u zeggen wat u aansprak?" Meestal vinden mensen dat moeilijk. Wanneer ze het niet met de preek eens zijn, kunnen ze dikwijls wel vertellen waarom. Ze hebben iets gemist bijvoorbeeld. Dat wil zeggen dat ze een bepaalde verwachting hadden of zelf met iets bezig waren en er was geen herkenning. De vraag bij dat alles lijkt mij te zijn wat mensen verwachten van God. Niet wat ze verwachten van de dominee of van de preek. Wat ze verwachten van God en van de gemeenschap waarmee ze samenkomen. Van het samen bidden en zingen. Hoe luisteren wij? Om te worden bevestigd in wat we al weten?
Om te worden getroost of bemoedigd alleen? Om te worden geboeid? Om nieuwe dingen te horen (de athenerziekte uit Handelingen 17)? Als dat zo is, dan is het revolutionaire van Jezus verdwenen uit het christendom. Dan wordt (blijft) het duf en saai en onverstaanbaar voor buitenstaanders. Dan kan de Geest waaien wat Hij wil, maar staan wij ergens te schuilen. Is niet de enig vruchtbare luisterhouding die van: "Heer, wat hebt u ons te zeggen?"
Pieter Boomsma
Dit artikel kwamen wij tegen in de Jeugdrubiek van het: 'Centraal Weekblad'. Ja, de reacties op de preek zijn verschillend. Je moet ze zien tegen de achtergrond van de ervaringswereld van de hoorders. Die kunnen zich in het luisteren naar de Woordverkondiging vaak maar moeilijk losmaken van de context van eigen gedachten en belevenissen. Daardoor kan de kritiek wel eens te sterk en de lof soms te hooggestemd zijn. Nuchterheid in de beoordeling van de preek en de reacties daarop blijft een eerste vereiste. Maar het is een zegen te mogen weten, dat het Woord zijn werk doet ook als wij het niet beseffen of merken. De HERE zegt immers van zijn Woord: "het zal niet ledig tot Mij wederkeren, maar het zal doen wat Mij behaagt en dat volbrengen waartoe Ik het zend" (Jes. 55:11).