Lieve zus
1997-04-18
Uit de serie in het kader van de – ondertussen gehouden – Opbouw-dag ontvangen brieven, publiceren we in dit nummer een vierde brief. Deze keer een brief van zus tot zus.- Jaargang 41
- nummer 8
Lieve zus,
Een brief aan jou heb ik nog nooit geschreven en of jij deze ooit zult ontvangen weet ik niet.
In ieder geval las ik in een blad van onze kerk een oproep om in een brief weer te geven wat je bezielt. Wat is er belangrijk in je leven. En toen ik deze oproep zag dacht ik direct aan jou.
Wij zijn 2 zussen uit hetzelfde gezin.
Met dezelfde opvoeding. Dezelfde achtergrond.
Gereformeerd opgevoed, 2x naar de kerk; niet kopen op zondag; niet naar het zwembad, wel naar het strand op zondag (het zwembad kost nl. geld. Strand mag, maar wel op tijd in de kerk hoor, pas op!); club, catechisatie, belijdenis, doop.
Allebei hebben we van onze ouders het geloof meegekregen met de bedoeling er zelf mee aan de slag te gaan en het geloof ook in praktijk te brengen.
Allebei door dezelfde ouders opgevoed en toch met het geloof ons eigen weg gegaan, onze eigen invulling aan de zingeving van ons leven gegeven.
Een eigen antwoord gegeven op de vraag die ook in de oproep staat. Wat is er belangrijk in je leven.
Op een verjaardag kwam het verschil in ons geloof haarscherp aan het licht.
Confronterend was het. In die zin dat ik mij realiseerde dat ik eigenlijk al jaren wist dat jij zoveel vragen hebt bij het geloof, God en de kerk; je hebt het wel eens aangegeven in het verleden.
En eigenlijk zijn we er nooit diep op in gegaan.
We kunnen uren met elkaar praten over van alles en nog wat. Maar niet over de vraag wat er belangrijk is in het leven, jouw leven, mijn leven. Wat je bezielt.
Waar zit je mee, waar kom je niet uit, weet je geen raad mee of heb je geen antwoord voor.
Ik moet je bekennen dat ik hierover al jaren heel graag met je zou willen praten.
Maar ik durfde de stap niet goed te zetten.
Uit angst. Angst dat ik niet de goede woorden zou gebruiken. Dat je je belaagd zou voelen, dat ik te heilig over zou komen, te prekerig. Zoals ik wel eens kon zijn als ik weer eens een weekje naar een 'pinkster'-vakantiekamp was geweest. (Een belerend predikend zusje van 12 of 13 jaar die wel wist hoe het allemaal zat.) Ik was bang dat we elkaar niet zouden begrijpen en daardoor misschien ruzie zouden krijgen of minder contact door onbegrip.
Gek is het, dat dan zo'n algemene oproep een eerste stap in gang zet. Ik wil jou namelijk graag vertellen wat mij bezielt en wat belangrijk is in mijn leven. Zonder als heilig boontje over te komen, maar gewoon omdat ik wil dat je niet alleen m'n ditjes en datjes weet, maar dat je ook de 'diepere' ik van mij kent. Waardoor we misschien een stap kunnen zetten om ook eens over de serieuzere dingen te praten die ons bezighouden en hoe we daar mee omgaan en proberen een oplossing te vinden.
In mijn leven staat God centraal. Ik ben onwijs blij dat pa en ma gelovig zijn en daardoor ons in contact hebben gebracht met God.
Voor mij is God eigenlijk altijd een vanzelfsprekend gegeven geweest. Hij heeft alles gemaakt, ook ons. Hij heeft een bedoeling gehad met de Schepping.
Wij zijn niet zo slim bezig geweest om naar anderen te luisteren die dingen zeiden die haaks staan op wat God zei. (De vrucht van de boom, Adam en Eva, je weet wel.) God heeft ons hier behoorlijk hard voor gestraft.
De zonde en de dood is in de wereld gekomen, maar God heeft ons niet laten barsten in de trant van 'eigen schuld, dikke bult, zoek het nu maar lekker zelf uit'. Nee, God heeft ons de 10 geboden gegeven. Geen VERboden, maar leefregels. Door die leefregels kun je leven zoals God het bedoeld heeft. Hij is onze maker, dus Hij weet echt wat het beste voor ons is. En Hij heeft ook antwoorden op onze vragen!
Ik zie het altijd maar zo: bij een fornuis krijg je een gebruiksaanwijzing. Als je het apparaat behandelt zoals de makers het bedoeld hebben dan heb je er het langst plezier van. Als je zelf er allerlei regels aan gaat toevoegen wat wel of niet mag dan kun je het plezier dat je van het fornuis hebt hierdoor laten bederven. Je vindt het een onding en snapt niet dat de fabrikant het zo gemaakt heeft. Maar de fabrikant heeft al die extra regels niet bedacht. Hij had een heel andere bedoeling met het fornuis dan dat jij er van gemaakt hebt met die eigen extra regeltjes.
Als je er allerlei dingen mee gaat doen waarvoor het niet bedoeld is, dan is het fornuis heel snel kapot en waardeloos.
Die gebruiksaanwijzing heeft de fabrikant niet bedoeld om jou te beperken en te beknotten. Nee, als je die gebruiksaanwijzing goed leest, weet je precies wat je allemaal met het ding kunt doen en heb je er alleen maar meer en langer plezier van. En als je iets niet begrijpt dan kun je altijd een brief naar de fabrikant schrijven. Hij heeft dat ding gemaakt en weet dus ook wat er wel/niet mogelijk is.
Als ik dit vertaal naar God en zijn geboden dan is het verhaal eigenlijk heel simpel.
God geeft ons een gebruiksaanwijzing voor het leven. Als we hier zelf allerlei regeltjes en verboden aan toe gaan voegen dan beknot je je mogelijkheden.
Vervolgens verwijten we God dat het maar een toestand is met al die geboden en regels die hij geeft, zo kun je toch niet leven? Nee, zo'n God hoeven we niet. We nemen afstand van God en schuiven Hem veel in de schoenen. Omdat God toch een onmogelijke opgave aan ons heeft gegeven hoeven we ook niet bij Hem aan te komen met onze vragen en zo.
Hij eist het onmogelijke van ons dus waarom zou Hij onze vragen kunnen begrijpen laat staan beantwoorden?
En dan zoeken we het dus ergens anders. Maar of dat terecht is?
Ik moet je eerlijk zeggen. Ik barst ook van de vragen. Ik weet alleen dat God degene is bij wie ik terecht kan. En God laat je niet zwemmen in het diepe voordat je of je diploma hebt of in ieder geval zwembandjes om zodat je niet kunt zinken!
Daarvoor heb je de Bijbel. Ik probeer de Bijbel niet te lezen als een boek met verhalen, maar als een brief van God. Ik heb ontdekt dat, als ik het zo bekijk, ik andere informatie uit de Bijbel haal dan wanneer ik het als verhaaltjes zie.
God heeft een plan met de wereld, maar ook met ons als individu! God wil je Vader zijn. Hij wil naar je luisteren en helpt je weer op de been als je het niet ziet zitten.
Hij is veel meer dan een fabrikant. Als jij iets verkeerd doet met je fornuis dan hoef je niet bij de fabrikant aan te komen met 'het spijt me' nee, hij presenteert je de rekening.
God presenteert je ook de rekening, maar als jij zegt 'het spijt me, ik wil in ieder geval proberen het niet weer te doen' dan verscheurt Hij die rekening!
Vergeven en vergeten.
God is dus meer dan een fabrikant.
God is onze Vader. Als ouder ga je ver in liefde voor je kind. Ik weet het van pa en ma, ik ervaar het bij God.
Jij zult deze beeldspraak zeker beter kunnen doorgronden dan ik. Jij bent moeder van 4 kinderen. Je bent de 'fabrikant'. Als je mijn voorbeeld richting je gezin vertaalt... dat kun je zelf het beste invullen.
Net zoals jij voor je kinderen open wilt staan om antwoorden te geven op hun vragen (jij hebt immers meer levenservaring en daarnaast is het enige dat je wilt dat zij gelukkig zijn) zo wil God voor jou open staan. Met al je vragen en dan merk je dat er in de Bijbel veel antwoorden staan. Lang niet alles.
Sommige antwoorden krijgen je kinderen ook niet van jou, maar door eigen ervaring. Zo zal je sommige antwoorden niet kant-en-klaar krijgen maar als er iets gebeurt kun je soms achteraf zeggen. Zo zat het dus!
En God is zelfs veel meer dan een aardse ouder kan zijn.
Maar er blijven altijd vragen die je slecht kunt beantwoorden. Waarom moeten zoveel mensen lijden?
Waarom gaat de een dood als-ie 5 is en wordt de ander 98 terwijl hij al dood wilde toen hij 83 was? en ga zo maar door. Antwoorden zal je hier volgens mij nooit op krijgen. Je kunt er alleen wel met God over praten. Hij kan je troosten in het verdriet dat je hebt over sommige dingen. Het verlies van je (schoon)vader, het verlies van een zus, ziekte die bedreigend lijkt of is en noem maar op.
Wat mij bezielt is de Liefde die God voor mij heeft. Door die Liefde is Hij bereid altijd naar mij te luisteren en voor mij 'door roeien en ruiten te gaan'. Wat kan ik dan anders doen dan die liefde door te geven aan degenen die op mijn pad komen en daarnaast God te bedanken voor de inspiratie die Hij is?
Daarom ga ik naar de kerk. Om God te danken en geïnspireerd te worden om in de praktijk te brengen wat God met ons mensen bedoelt. Om zo te kunnen vertellen dat God belangrijk voor mij is. Aan de jeugd in de kerk, aan de mensen op m'n werk.
En nu aan jou, voor de eerste keer aan jou.
M.