Een rijke roomse les
1997-10-17
De hervormde bonders en de Evangelische Alliantie hebben het tentenkamp voor asielzoekers omarmd. Er klinken welwillende confessionele woorden voor de drugsverstrekkende dominee Visser in Rotterdam. En bisschop Muskens heeft maatschappelijke vergiffenis gekregen vanwege zijn begrip voor diefstal wegens broodnood. We willen drie kritische vragen stellen over de nieuwsexplosie rond de kerken. Is dit spreken van de kerk nieuw? Heeft de kerk nu een fundamenteel probleem te pakken? En is de kerk wel zo radicaal als het lijkt?- Jaargang 41
- nummer 21
Nieuws?
De asielzoekers worden toch al tientallen jaren door kerken geholpen? Valt er geen warmer onthaal dan in tenten te bedenken? Is er voor de opium van het kerkvolk van dominee Visser geen beter alternatief voorhanden? En geldt in ons rechtssysteem niet altijd dat voor ieder delict een gerechtvaardigd beroep op de noodtoestand mogelijk is?
Kennelijk werd het alleen nieuws, omdat het van de kerk komt. Vreemd zeg, de kerk leeft nog. Die was toch leeggelopen? Zo redeneert kennelijk de verbaasde burger. Dat lijkt winst. Maar wie zich van het volle evangelie bedient kan ook met recht verzuchten: het is diepe armoe. Als we al verbazing wekken met de constatering dat de kerke-
Tot opbouw van het gereformeerde leven lijke tent nog draait, wat voor treurigheid stralen we dan uit met de rest van onze Blijde Boodschap.
Fundamenteel?
De kerk blijkt niet de in 1997 opgestane profeet. Het is eerder dat de PvdA geen enkele affiniteit meer heeft met de onderkant van de samenleving. De kerk uit de aard van de organisatie nog wel. Het heeft dus meer weg van: wil de laatste in Nederland het licht uitdoen, maar de laatste - de kerk - vertikt het. En dat is nieuws. Laten we hopen dat ze het blijft vertikken. Maart een reveil is het niet bepaald. Dat wordt nog duidelijker als we de reacties op de fundamentele noties van kardinaal Simonis horen. Hij wijst er op dat het niet alleen die paar jongens in Leeuwarden zijn geweest, die Meindert Tjoelker het leven benamen. Wij zijn met z'n allen medeplichtig. Simonis' woorden over abortus en euthanasie kregen de meeste nadruk, maar hij begint bij ons.
"Zijn wij kerkmensen niet te veel met de modetrend meegegaan? Zijn we niet te tolerant geweest?( ...) Wij zijn in een samenleving terechtgekomen waarin het meest fundamentele recht - dat op leven - wordt geschonden. Jongeren leren dat abortus en euthanasie gewoon moet kunnen. Met zo'n visie op het menselijk leven worden ze opgevoed. Als doden in die gevallen mag, waarom zou je anderen dan niet doodtrappen als ze in de weg staan? Zo fundamenteel is het kwaad doorgewoekerd". En voor alle kerkmensen die denken dat zij niet door dit oordeel worden getroffen stelt de kardinaal in hetzelfde interview: "Ik ben ook een gewoon kerklid en ik weet hoe de bekoring van de tijdgeest mij en mijn geloofsgenoten kan beïnvloeden. Veel mensen zullen denken: zo erg is het allemaal toch niet".
Zo erg is het wel: jaarlijks wordt een toenemend aantal kinderen geaborteerd, langzaam sluipt de eugenetica de medische wereld binnen, het krijgen van kinderen met een handicap wordt afgeraden, en een toenemend aantal mensen besluit tot euthanasie. Het is in de meest letterlijke zin: de dood in de pot van onze welvaartsstaat.
Radicaal?
Ja, pater Koopmans is overleden, maar waarom wel een tentenkamp uit protest, en geen kruis op het Binnenhof durven dragen, zoals hij deed? Waarom wel een terecht vlammend protest tegen de materiele armoede en niet een minstens zo gerechtvaardigd publicitair offensief tegen de geestelijke leegheid waar we in deze paarse tijden mee te kampen hebben. Hoe bestaat het dat een CDA-er wel wordt gehekeld door de kerken als hij afstand neemt van het tentenkamp, maar niet als zijn partijgenoot zwalkend afstand neemt van Simonis. Waar waren RPF/GPV trouwens bij de tenten en bij Simonis?
Het antwoord mag gevreesd worden: we willen in de marge kritiseren en tegelijk toch maatschappelijk geaccepteerd meedraaien. Maar wat is al die acceptatie waard als het grootste kwaad dat Nederland kent - ruim dertigduizend abortussen per jaar - kwantitatief toeneemt. Hoe staat dat in verhouding tot zestien asielzoekers in vier tenten?
Als die actieve kerk toch eens met een impopulaire actie één zo'n kinderleven zou kunnen redden? Vul de Utrechtse jaarbeurs maar eens met dertigduizend baby's, nodig alle fotografen en cameramensen uit, en hang een spandoek op met de tekst: "Zoveel baby's mogen dit jaar niet geboren worden" .. Beschouw het maar als tip voor de volgende EO-familiedag, al heb je voor zoveel baby's ook de Raad van Kerken nodig en beslist ook onze roomse vrienden.