In memoriam, Juliette
1997-05-02
Tijdens de Opbouwdag werd een brief van de hand van Ds. Peter Strating voorgelezen. De inhoud maakte bijzonder veel indruk. op de aanwezigen. Het verhaal over de eerste en de laatste ontmoeting hier op aarde met Juliette. Ze is nu thuis.....- Jaargang 41
- nummer 9
Dinsdagavond 1 april 1997 is Juliette gestorven na een korte, heftige ziekte.
Ze was een nog jonge vrouw voor wie het leven geen geluk heeft gebracht.
Alleen op de wereld, geen vader meer, geen moeder meer. Ver weg van haar geboorteland. Door handelaars naar Nederland gebracht. Rechteloos.
Ze moest zichzelf verkopen achter een raam. Ze redde het niet. Ze verdiende geen geld, kon haar huur niet betalen. Het enige wat ze deed was bidden en huilen.
Twee weken geleden zag ik Juliette voor de eerste en voor de laatste keer.
Ze was stil en afwezig. Waarschijnlijk was zij al ziek. Het was een week voor Pasen. We lazen uit de Bijbel Mattheus 20:28: De Zoon des Mensen is niet gekomen om Zich te laten dienen, maar om te dienen en zijn leven te geven als losprijs voor velen. Op dat moment wist ik niet meer van haar dan dat ze een prostituée was, afkomstig uit Liberia. We spraken over het geweldige wonder dat Christus gekomen was om te dienen voor ons. Onze dienaar! De prijs van zijn leven was genoeg.
Vanmiddag sprak ik haar vriendin. Ze vertelde me wat Juliette voor een meisje was. Haar vriendin was geschokt vanwege de dood, die zo dichtbij was, en vanwege het feit dat Juliette nu niet in de hemel kon komen. Op de vraag waarom niet, antwoordde ze: "omdat God gehoorzaamheid vraagt, en haar leven geen leven in gehoorzaamheid was. Ze was een prostituée."
Maar had ze daar dan voor gekozen?
Nee, dat had ze niet. Was ze dan vrijwillig de prostitutie in gegaan? Nee, ze was gedwongen. Kon ze er dan wat aan doen dat zij prostituée was? Nee, dat kon ze niet, en daar kon ze zelf niets aan veranderen. Daarom is het juist zo wreed.
Of de dominee nu niet moest zeggen dat zij gelijk had. Goddank, dat hoefde niet.
Bij het bladeren in mijn bijbeltje op zoek naar troost, naar een antwoord, viel mijn oog op Matt. 18. Wee de wereld om de verleidingen tot zonde.
Want er moeten verleidingen komen, maar wee die mens, door wie de verleiding komt...
... Zie toe, dat gij niet één dezer kleinen veracht. Want Ik zeg u, dat hun engelen in de hemel voortdurend het aangezicht zien van mijn Vader, die in de hemelen is.
Het was een antwoord van de Vader in de hemelen zelf. Niet die arme kleinen worden veroordeeld. Wee hen, die deze kleinen in het ongeluk hebben gestort!
Toch bleven er vragen? Had God voor Juliette geen andere weg kunnen kiezen om uit die prostitutie te komen.
Een man met geld bijvoorbeeld? Ik heb geantwoord dat God dat misschien ook wel liever had gehad. Maar er was geen mens die haar hielp. En toen deed God het maar zo. Hij haalde Juliette thuis. Het rottige leven dat niets dan ellende heeft gebracht ligt nu achter haar, voorgoed.
Haar vriendin wil niet jong sterven, zij wil nog leven! Zij heeft ook kracht om te vechten. Alleen, vraag ik me af: zal de mens die haar helpen kan nog op tijd komen? Zullen wij er ooit toe in staat zijn?
Juliette is gestorven. Uit haar lijden verlost. Niemand op aarde die haar echte leven kende. Niemand zelfs die haar kende bij haar echte naam. Geen familie die haar mist of om haar treurt.
Ik heb haar één keer gezien, tien minuten maar. Ik weet niet meer hoe ze er uit zag, alleen dat ze stil was en afwezig. Maar vandaag heb ik om haar gehuild. Ik zou wel willen dat ze een steen kreeg op haar graf met Mattheus 18:10 er op geschreven: Zie toe, dat gij niet één dezer kleinen veracht.
Want Ik zeg u, dat hun engelen in de hemel voortdurend het aangezicht zien van mijn Vader, die in de hemelen is.