De fout bij de ander
1997-10-31
Ze waren nog jong. Ze hadden drie kleine kinderen; twee dochters en een zoon. En ze wisten precies hoe ze opgevoed moesten worden. Anders dan thuis, natuurlijk. Nee, hun ouders hadden van de opvoeding weinig terecht gebracht.- Jaargang 41
- nummer 22
Ze wisten natuurlijk ook hoe anderen hun kinderen op moesten voeden. Tijdens een gemeenteavond vertelde een moeder dat ze het moeilijk vond om haar kinderen stil te laten zitten tijdens de kerkdienst. De reactie van de vader van de jonge kinderen was: "Dan moet je ze maar beter opvoeden!" Geen spoor van betrokkenheid, van meeleven. De fout lag bij de ander ....
De kerk deugt niet
In de kerk deugde er meer niet dan wel. Er werd niet goed gezongen, veranderingen werden te traag doorgevoerd, de dominee kon niet goed preken. Ze besloten om zich te onttrekken. De wijkouderling kwam voor een voldongen feit te staan; het besluit was al genomen. Maar, had de ouderling toen gevraagd, kunnen jullie je gaven dan toch niet inzetten in onze gemeente? De reactie: "Van deze kerk kunnen we geen lid zijn; er kan helemaal niks!" De fout lag bij de anderen.
Op school
Het lukte niet erg met de zoon op school. De oudste dochter kon goed leren, maar de tweede ging maar met moeite van groep 3 naar groep 4. Ze had een verkeerde juf, die de kinderen onvoldoende discipline bij bracht. De dochter werd van school gehaald, naar een andere school, weg van haar vriendjes en vriendinnetjes. Ook op de nieuwe school lukte het niet. Tenminste: de zoon haalde nóg geen hoge cijfers. Maar ja, dat zat in het Nederlandse schoolsyteem, dat deugde niet. De fout lag bij de ander....
Het werk
De vader kreeg problemen op zijn werk. Hij weigerde bepaalde werkzaamheden uit te voeren. De vakbond ging zich er mee bemoeien. Het werd een slepende zaak. Uiteindelijk besloot de kantonrechter om de arbeidsovereenkomst de ontbinden, er was sprake van een duurzaam verstoorde arbeidsverhouding. Natuurlijk deugde de werkgever niet, maar aan de vakbond had je ook niets, ze hadden het verkeerd gedaan. De fout lag weer bij de ander.
Drugs
Op het voortgezet onderwijs haalde de oudste dochter goede cijfers. Totdat ze veranderde. Het ging niet meer, ze had er geen zijn meer in. 's Avonds kwam ze laat thuis, in het weekend kwam ze soms helemaal niet thuis. Ze had veel kritiek op haar ouders. Ze waren er nooit, je kon niet met ze praten, ze hadden het altijd over andere dingen, ze hadden de verkeerde muziek aan. De mentor nam contact op met de ouders. Het was gebleken dat de dochter op school handelde in XTC en marihuana. Er was een klacht binnen gekomen van andere ouders. De schoolleiding wilde er werk van maken, maar daar de ouders ook bij betrekken. De dochter werd aangesproken op haar gedrag. De ouders waren het absoluut oneens met deze gang van zaken. Wat hadden zij er mee te maken? Ze dienden een klacht in tegen de schoolleiding. De school had er maar beter op moeten letten dat hun dochter geen drugs zou verhandelen. Opnieuw lag de fout bij de ander...
Niets geleerd
Tussen het verhaal van de gemeenteavond en de geschiedenis van de oudste dochter lag 10 jaar. Toen er iets niet goed ging in een ander gezin, wisten de ouders precies wie de fout maakte. "Dan moet je ze maar beter opvoeden." Als er iets niet goed ging in het eigen gezin, wisten de ouders ook precies waar het aan lag. Het lag altijd aan de ander. Wie altijd de fout bij een ander zoekt, kan zelf nooit iets leren.