Persschouw
1996-02-23
Gesprekken met de Nederlands Gereformeerde Kerken- Jaargang 40
- nummer 4
Wie het verslag van de gesprekken leest en de nota's erbij neemt, ervaart ook dat er verschillen zijn die niet zijn uit te vlakken. Deze verschillen liggen op het punt van het gezag en de hantering van de belijdenisgeschriften en de manier waarop de kerk geregeerd moet worden. Deputaten zien alle verschillen samenkomen op het punt van de tolerantie in de kerk. Op grond van deze verschillen menen de deputaten dat een voortgaand kerkelijk gesprek geen perspectief biedt (pag. 75). Wel hopen de deputaten dat door de verkregen duidelijkheid de gesprekken op andere niveaus richting en helderheid krijgen.
Ze willen de synode verder voorstellen om de Landelijke Vergadering van de Nederlands Gereformeerde Kerken te verzoeken er het hare aan te doen om de verschilpunten weg te nemen. Persoonlijk vind ik dit om meerdere redenen een vreemd voorstel.
1. Als je constateert dat de gesprekken duidelijkheid hebben gebracht ten aanzien van de bestaande verschillen, moet je nu ook de volgende stap nemen om diepgaander en uitgebreider over de verschillen te spreken. We staan nog maar aan het begin. Ik hoor de deputaten al zuchten. Want zij hebben belangrijk en veel werk gedaan. Aan de andere kant moeten we ook zeggen: het gaat om slechts zes gesprekken en om nota's die slechts 42 pagina's beslaan.
2. Waarom zo blindgestaard op de punten die verschillen? En waarom niet verder gaan op basis van de geconstateerde eenheid in allerlei zaken en op basis van de getoonde wil om tot een kerkverband te komen? Zelfs bij het lezen van de hierboven genoemde verschillen, kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat de eenheid misschien wel méér voor het grijpen ligt dan we denken. Wij zweren toch ook niet bij de punten en de komma's, bij de letters en de formuleringen van de belijdenisgeschriften?
En als het over de kerkorde gaat weten we toch ook onderscheid te maken tussen de schriftuurlijke basis en de fundamentele richtlijnen aan de ene kant en de praktische uitwerking daarvan aan de andere kant?
3. Deputaten dreigen hier in de fout te vervallen waarvoor ze zelf in het eerste deel van hun rapport hebben gewaarschuwd toen het ging over pláátselijke samensprekingen: je kunt met veel animo aan samensprekingen beginnen,
maar na enige tijd dreigt de vaart eruit te raken. Mijns inziens dreigt de vaart eruit te raken als verdere samensprekingen met de Nederlands Gereformeerde Kerken aan andere niveaus wordt overgelaten en als het woord gelaten wordt aan de Landelijke Vergadering.
4. Dat brengt me op misschien wel het belangrijkste punt. Deputaten hebben in het eerste gedeelte van hun rapport gesteld dat voor de voortgang van samensprekingen op plaatselijk niveau de voortgang op landelijk niveau een vereiste is. En zo is het. Er zijn kerken die elkaar al erkend hebben en die al naar de classis zijn gegaan. Wat moeten ze? Volgens de door deputaten aan de komende synode voorgestelde regelingen voor samensprekingen, zou zo'n plaatselijke erkenning niet eens meer kunnen omdat er landelijk nog niet van erkenning sprake is. Ik kan me voorstellen dat bij plaatselijke samensprekingen de moed in de schoenen zakt. We moeten op alle niveaus tegelijk bezig zijn met de bevordering van de kerkelijke eenheid.
5. Tenslotte: onze kerken zijn op het gebied van samensprekingen ook met de Christelijke Gereformeerde Kerk een lange weg gegaan die nog niet afgelopen is. Als dat nog een keer moet, dan moet dat maar. Ik denk nogmaals aan de enorme troepenconcentratie van de VN in het voormalige Joegoslavië.
Wat een inzet, wat een opofferingen van andere landen om vrede te bewaren in slechts één gebied van de vele waar conflicten bestaan en dat allemaal ondanks mijnenvelden, tegenslagen en gevaren. Christenen mogen niet achterblijven in hun inzet voor kerkelijke eenheid. Het goede voorbeeld van het werk van de deputaten, doet goed volgen.
Dit is een gedeelte van een artikel over: 'Kerkelijke eenheid', dat door de vrijgemaakt geref. ds. J. Glas te Almelo werd gepubliceerd in het Gereformeerd Kerkblad voor het Midden. Wij hebben dankbaar zijn diverse opmerkingen genoteerd en hopen, dat de a.s. generale synode van de vrijgemaakt gereformeerde kerken te Berkel en Rodenrijs in deze geest zal besluiten de samensprekingen met de Nederlands Gereformeerde Kerken voort te zetten.
Wat het zwaarste is, moet het zwaarste wegen. Als men dat voor ogen houdt zal het onder Gods zegen en door Gods genade komen na verkenning tot herkennning en erkenning!
Enschede, O. Mooiweer