Geloofd
1996-05-03
Heeft geloof niet alles met open feestelijkheid te maken? De God, in wiens naam wij onze feesten vieren is geen onbekende. Hij is de God van Israël. En ook Christus, die ons de entree tot deze God heeft geopend, heeft meerdere malen feestelijk gesproken: 'Geloofd zij God!' De lofspreuk, waarmee de kaarsen bij de aanvang van de sabbat worden ontstoken. Ik neem een siddoer, het gebedsboek van de synagoge, en begin te bladeren. Wat wordt daarin over feestelijkheid gezegd? "Geloofd zijt Gij, Eeuwige, onze God, Koning der wereld. Gij ... hebt ons de sabbat en uw heilige vierdagen in vreugde en welgevallen geschonken. Geloofd zijt Gij, Eeuwige, die de tijden heiligt."- Jaargang 40
- nummer 9
Niet binnen eigen muren
Vieren, vreugde en welgevallen - het zijn woorden die bij mij blijven hangen.
Ze klinken haast als een program. Een nieuw program voor de kerk van vandaag.
Een kerk, die zich niet mag terugtrekken binnen de eigen muren, maar die wat zij is en heeft aan levenskracht anderen geven moet. Wat mij betreft zijn er nog drie andere woorden, die ons daarin verrijken. Die kunnen helpen bij nieuwe openheid. Ik bedoel: spiritualiteit, solidariteit, creativiteit.
Drie woorden
Spiritualiteit. Geloof, bezinning, innerlijkheid.
Of zoals een jongere op onze gespreksgroep voor jong volwassen gemeenteleden zei: 'terugkoppelen'.
Christus reikt ons daartoe zijn diepe en levende bronnen aan.
Solidariteit. Een gemeente is geen koekoek-eenzang. En mag het ook nooit zijn. Wat wel van belang is: de onderlinge band, warmte, wederzijdse zorg, samenhang. Maar ook naar buiten toe.
Naar de samenleving. Naar anderen.
De kerk is immers geboren vanuit diepe solidariteit voor de armen, de zwakken.
Het is niet alleen een taak van de diakonie, maar een stijl van geloven.
Creativiteit. Het woord doet aan 'creatie', aan 'schepping' denken., Een gemeente mag, moet scheppend, zeg maar levend en vernieuwend zijn. Niet alleen het oude is goed en het goede is niet altijd oud. Bouwen en bewarendie twee samen. Tegelijk mogen we zeer gevoelig zijn voor deze aarde, en voor de rijkdom van Gods levensgaven.
Dit stuk vormt het slot van een artikel, getiteld: 'Gods wens - Onze openheid', dat Drs. A.C. Bronswijk - predikantschreef in 'De Hoofdhof' - mededelingenblad van de Gereformeerde Kerk te Berkum. De genoemde drie woorden zijn inderdaad kernbegrippen t.a.v. het gemeente-zijn. Het is goed daaraan b.v. in een gesprekskring aparte aandacht te schenken. Toch wil ik wat de spiritualiteit betreft het nog wat uitgebreider formuleren. Spiritualiteit is: wandelen met God. Met Hem rekening houden in een tere relatie. Aan Hem alles voorleggen.
Hem verwachten. Betrokken zijn op zijn volk en rijk. Leven uit zijn beloften.
Door de Heilige Geest geleid en geleerd je volledig concentreren op de Christus als de Redder der wereld! Dat zal binnen de gemeente zijn concrete uitwerking niet missen en ook naar buiten toe het nodige kunnen betekenen.