Dichter bij God
1996-10-04
Soms word je door een Bijbelwoord, dat je al heel lang kent, getroffen. Had je er over heen gelezen? In Psalm 61 staat een zinnetje dat me diep trof: Leid mij op een rots, die mij te hoog zou zijn. Als je daar nog over zit te broeden word je verrast door de woorden: Laat mij schuilen, geborgen onder uw vleugels.- Jaargang 40
- nummer 20
Verlangen naar groei
Als je vroeger sprak over verlangen naar groei, liep je de kans dat men dacht aan mensen, die klein van stuk waren. Tegenwoordig worden er onder dit soort titels congressen georganiseerd door de meest uiteenlopende groeperingen. Verlangen naar groei. Intensere spiritualiteit, of een meer serieuze levensheiliging. Het zijn dingen, die tegenwoordig (gelukkig) in de belangstelling staan. Nu hebben wij als gereformeerden nogal een doenerige achtergrond en zodra we iets in ons zelf ontdekken, dat niet deugt, hebben we de neiging om 'onszelf aan te pakken'. Daar is niks mis mee, want dingen komen je niet altijd aanwaaien. Toch is het 'jezelf aanpakken' soms niet genoeg.
Spirituele groei. Je kunt zeer methodisch, of methodistisch te werk gaan en toch net niet pakken wat je wou pakken. Omhoogkomen. Uit de al te dagelijkse sleur op geestelijk gebied. Uit geestelijke matheid of misschien wel mismoedigheid. Wie herkent het niet?! Het verlangen naar omhoog! Daar kunnen veel blokkades en frustraties zijn, die ons dwars zitten. Teleurstellingen kunnen ons ontmoedigen. Je wilt wel (wil je wel?) maar het lukt niet.
Dan komt dat verlossende woord: "Leid mij op een rots, die mij te hoog zou zijn." Het zit er zo diep bij ons in dat we dingen zelf willen doen. We erkennen Gods leiding wel en bidden er ook wel om, maar om er echt op te vertrouwen ... !
Rots
Het beeld van de rots is een beeld dat zeer veel voorkomt in de bijbel. Vooral in de psalmen. Het is een zinnebeeld van vastheid, van duurzaamheid, van betrouwbaarheid. Een rots verandert niet door regen of door sneeuwen is in principe onverslijtbaar. Het heeft alles te maken met fundament onder je voeten. Bouwen op een rots, een hoge rots.
Het verlangen om op een hoge rots te willen staan, is dat niet onbescheiden? Maar het ging om een rots, die mij mogelijk te hoog zou zijn. En voor sommigen is een heel klein rotsje al te hoog. Een niveau van geloofsvertrouwen. Een levenswijze, waarvan je vindt dat die bij je hoort maar waaraan je niet toekomt. Is dit het geheim, dat je daarheen geleid moet worden?
Schuilen
Staan op een hoge rots kan ook bedreigend overkomen. Hoge rotsen vangen veel wind. Stoere, onverzettelijke christenen, ze wekken soms meer onze bewondering dan onze jaloezie. Daarom is het zo verrassend dat bijna in de zelfde adem gesproken wordt over schuilen. Er zijn dus op zijn minst twee kanten. Aan de ene kant het verlangen om echt als standvastig, herkenbaar en vruchtbaar Christen te leven. Aan de andere kant het verlangen naar geborgenheid, naar wegschuilen. Verblijven in uw tent, in uw woning. Naast, nee verweven met, de uitdaging van geestelijke groei is er de troost van de geborgenheid. Merkwaardigerwijze past daarbij ook het beeld van de rots. Want de rots is behalve onverslijtbaar en onbuigbaar ook een schuilplaats. Een schuilplaats, die ook onverwoestbaar is. De combinatie rots en schuilen komen we in de psalmen vaak tegen.
Activisme en piëtisme
Activisme: het al maar druk bezig zijn, ijveren voor de Here. Plannen smeden en acties ontketenen. Piëtisme: In een hoekje kruipen en bezig zijn met het eigen zielenleven. Hier worden beide facetten genoemd: De richting omhoog: Leid mij op een rots. De richting naar binnen: Laat mij schuilen. Een bede om meer te kunnen dan het al te dagelijkse, het al te gewone en een bede om meer intimiteit.
Onder uw vleugels
Is intimiteit wel een woord dat past in de relatie tussen de Here en ons? Als we dit beeld tot ons door laten dringen, dan zou ik zeggen van wel. Want kun je je het intiemer voorstellen? Een kip die de kuikens onder haar vleugels laat kruipen. Je ziet alleen nog maar kip. Ik moet denken aan vroeger, hoe ik dicht tegen mijn moeder aankroop in de kerk. Onder haar arm. Ik zou wel in haar willen kruipen. (leve de kerkbank.) Het beeld van de kloek met de kuikens is nog intiemer. Je zou dat zelf niet durven verzinnen, maar het wordt ons voorgezegd in de psalmen. Trouwens Jezus zelf herhaalt die woorden in Mattheüs 23: ..hoe dikwijls heb ik uw kinderen willen vergaderen, gelijk een hen haar kuikens onder haar vleugels vergadert.. Schuilen onder uw hoede. Geborgen onder uw vleugels.
Christus als rots
In I Cor. 10:4 spreekt Paulus op een onverwachte wijze over de rots. Het gaat daar over de woestijntocht en Christus wordt genoemd als de geestelijke rots die meeging. Zou het te ver gaan om al de rotsteksten in het Oude Testament te lezen in verband met Christus? Vaste grond onder je voeten. Een hoge rots. Uit onszelf kunnen we niet opstijgen naar het hogere, het volmaakte. Als we God bidden om verder te komen dan onze polsstok lang is, kunnen we Hem aanroepen in Christus.
Christus heeft de weg gebaand en heeft ons ook voorgedaan hoe we zouden moeten leven. Onze opdracht is duidelijk. Gelukkig is er naast de opdracht ook de troost van het mogen schuilen in Gods hoede. Naar boven en naar binnen. Intenser en intiemer.