Zoiets doe je toch niet...?
1996-12-13
Op een drietal maandagavonden zond de NCRV eentelevisieprogramma uit over Hoogvliet.- Jaargang 40
- nummer 25
Daarbij stond een aantal straten met overwegend allochtone bewoners centraal. In deze wijk was ook sprake van veel handel in drugs.
In de laatste aflevering over Hoogvliet liet men ook beelden zien van een wijk in Baltimore. Kinderen spelen tot laat in de avond op straat, ouders houden geen toezicht, er worden dagelijks moorden gepleegd. Na een schietpartij kijkt men al na enkele minuten gewoon weer naar de TV. Zo'n schietpartij hoort er gewoon bij, je kijkt er niet meer van op. Net zomin als men het vreemd vindt als kinderen al een wapen op zak hebben. Vergeleken bij de Amerikaanse steden is Hoogvliet maar kinderspel. lets van dat verschil tussen de USA en Nederland hebben een aantal jonge leden van 'De Hoeksteen' ervaren. In de afgelopen zomer waren ze twee weken te gast bij de Vision of Missions Pinkstergemeente in Philadelphia. Aan de verslaggever van 'Opbouw' vertelden Ruth, Rivelino, WiII, Lida, Ben, Leslie en Rutger iets over hun ervaringen aan de overkant van de Atlantische Oceaan.
Het klinkt zo eenvoudig: even naar Amerika. Maar hoe kom je op dat idee?
Twee jaar geleden was hier in Arnstsrdam een voetbal kamp. Dat was georganiseerd door jonge leden van een Presbyterian Church in Philadelphia. We wilden graag naar Amerika omdat we zo'n goede band hadden gekregen met de Amerikaanse tienergroep. Toen kwam bij ons het idee op dat we ook wat terug zouden kunnen doen. En dus zijn we in de afgelopen zomer naar Philadelphia geweest. We hebben daar geholpen bij het opknappen van een kerkgebouw van een Pinkstergemeente en we hebben er kinderclubwerk gedaan.
Maar je kunt toch ook in Amsterdam aan het werk gaan? Waarom moet je voor dat werk helemaal naar Amerika?
Het was een gelegenheid die God ons gegeven heeft. We denken zelf dat die Pinkstergemeente op dat moment de plek was waar God ons wilde hebben. Daarnaast is er met onszelf heel veel gebeurd. We hebben daar ervaren hoe God in ons kan werken als wij het niet meer kunnen. We moesten heel hard werken en op een gegeven ogenblik waren we helemaal kapot. Het was heet, het was zwaar werk en het was confronterend. De ervaring dat God je dan helpt, dat blijft je bij. Daar kun je ook in Amsterdam iets mee.
Die mogelijkheid heb je dus gekregen. Maar wat maakt Amerika dan zo bijzonder? Amsterdam is toch net zo 'erg'? Er valt hier toch ook heel veel te doen?
Het leven in een getto in Amerika is heel erg moeilijk. In Nederland heb je ook wijken waar het niet goed gaat. In Amerika zijn er wijken waar geen blanke meer naar binnen durft. Buiten zo'n getto bestaat ook het idee dat zwarten altijd drugs gebruiken, stelen en moorden. Je bent dus altijd al verdacht vanwege je huidskleur.
In Nederland kennen we zulke getto's niet echt. Het is daar veel erger dan bij ons. Het was er zo erg; je mocht alleen met de groep op stap. En meisjes mochten zeker niet alleen de straat op. Bijna alle jongeren zitten in jeugdbendes, er zijn veel drugsdealers. In Amsterdam gaat het een beetje die kant uit, maar wij hebben tenminste nog voorzieningen. In Amerika heb je meteen een stempel als je in zo'n wijk woont. Het is dus ook een waarschuwing dat het bij ons nietdie kant uit moet gaan.
Wat hebben jullie gedaan in Philadelphia?
Het was een kerk van een zwarte Pinkstergemeente. We hebben er kinderwerk gedaan, gewerkt aan het gebouw, we hebben kamers opgeknapt en we hebben het plein voor de kerk effen gemaakt. De groep werd steeds in twee delen gesplitst; je werkte met je handen, maar op andere momenten was je vooral met de kinderen bezig. 's Avonds speelden we wedstrijden (volleybal, basketbal) met de tieners uit de buurt. Daarbij werkten we steeds samen met een 40-tal mensen uit de wijk, van het buurtcentrum en van het Leger des Heiis.
Hebben jullie ook kerkdiensten bijgewoond in die Pinkstergemeente?
Ja. Dat vergeet je niet meer. Zo'n dienst duurt 4 uur, maar je hebt het niet eens in de gaten. mensen zingen, klappen, dansen en dat 4 uur lang. Sommigen vinden het wat dat betreft veel kerkdiensten in Nederland maar saai .....
Wat voor mensen wonen er in de wijk?
De hele wijk is zwart. Je kunt het haast niet geloven, maar heel veel kinderen hadden nog nooit van Jezus gehoord.
Er waren maar een paar kinderen die naar de Pinkstergemeente gingen of naar het Leger des Heiis. De kinderen hadden weinig te eten, ze liepen in slechte kleding. De gezinnen zijn bijna allemaal onvolledig en kapot.
Merkte je dat ook aan de kinderen?
Ja: heel erg. Ze waren heel verbaasd dat we een vader én een moeder in huis hebben en dat iedereen nog bij elkaar woont. Dat kunnen ze haast niet geloven. Ze gingen ons zelfs Daddy en Mommie noemen ... Ze zochten dus echt naar een vader en een moeder. Ze vonden het ook vreemd dat we allemaal vrienden van elkaar zijn. Dat is ook iets wat ze niet kennen. Maar het was daardoor voor deze kinderen ook erg moeilijk om te begrijpen wat de liefde van God is. Wat is een liefdevolle vader als je je eigen vader nauwelijks hebt meegemaakt?
Wat hebben jullie geleerd in Philadelphia? Ik bedoel: met welke ervaringen kun je verder in Amsterdam?
We hebben geleerd om gemakkelijker over de Bijbel te vertellen aan anderen, om een beetje meer te durven.
We zijn ook geholpen om er hier meer onze levensstijl van te maken. We hebben ook zelf veel geleerd, we zijn er veranderd. Het was een heel bijzondere ervaring om te merken dat we de mensen in Philadelphia wilden helpen, maar dat wij zelf het meest bemoedigd werden. We hebben ook beter geleerd om met elkaar als groep om te gaan. We hebben een eenheid ervaren die ons blij heeft gemaakt. Je maakt samen zó veel mee.
Vertel eens iets over die persoonlijke ervaring. Wat is er met jullie gebeurd?
Wat we al eerder zeiden was dat het werk in Philadelphia erg zwaar was. We waren echt helemaal kapot op die woensdag. Toen hebben we gebeden. We hebben tegen God gezegd: "we dáchten dat we hier heen moesten en nu kunnen we het niet." En toen opeens kregen we de kracht om verder te gaan. We voelden toen heel duidelijk dat God in ons midden was. Ieder van ons heeft die ervaring gehad. We hebben met elkaar gelachen en gehuild. Het betekende een grote verandering in ons leven. We hebben toen heel duidelijk ervaren dat we het van God moeten verwachten. Dat heeft ons denken wel bepaald: toen we helemaal met lege handen stonden, toen was God er voor ons.
Ze zeggen wel eens: waar het hart vol van is, daar stroomt de mond van over. Jullie konden, denk ik, hier in Amsterdam je mond niet houden. Hoe reageerden je vrienden en vriendinnen?
Je vertelt het niet aan iedereen, maar natuurlijk wel aan je beste vrienden. Naar Amerika: dat wil iedereen wel. Maar dan natuurlijk wel: veel zien of lekker op het strand van Florida liggen. Maar dat je hard gaat werken en dat je gaat evangeliseren: daar begrijpen ze meestal niks van. We hebben geprobeerd het uit te leggen, maar dat is moeilijk. Hoe moet je dat uitleggen? We hebben ook gemerkt dat het niet veel uit maakt op wat voor school je zit.
De één zit op een niet-christelijke school, de ander op een Gereformeerde school. Op beide scholen krijg je dezelfde soort reacties. Gereformeerde kinderen en kinderen die nooit naar de kerk gaan: ze vinden het allebei erg vreemd. 'Zoiets doe je toch niet?'
Als ik straks weer in Den Helder ben, moet ik dan tegen de jongeren uit mijn gemeente zeggen dat ze ook maar naar Amerika moeten gaan?
Nee, het is geen formule. Zoiets kun je niet plannen. Je hoeft niet naar Amerika om te ervaren wat God in je leven kan doen. Natuurlijk kan het wel goed voor je zijn, maar het hoeft niet. Voor ons was het heel goed om dit te doen, maar iedereen krijgt weer andere mogelijkheden. Iedere dag is een zendingsreis en iedere dag wordt je weer uitgetest.
Tenslotte nog een aardse vraag: hoe kwamen jullie aan het geld voor de reis?
We hebben een paar dingen georganiseerd, zoals een sponsorloop en een muziekavond. Onze familie heeft bijgesprongen en we hebben zelf bijverdiend. Daarnaast is een deel betaald door de kerkelijke gemeente waar onze dominee Norman Viss vandaan komt (de Presbyterian Newlife Glenside Church).
Een noot van de auteur
Tenslotte nog een persoonlijke kanttekening. Alle jongeren waren ook nu nog sterk betrokken bij het onderwerp: op het puntje van je stoel om iets te vertellen over de ervaringen in de Verenigde Staten. Het enthousiasme was voelbaar en tastbaar, ze waren bijna niet te stuiten. Zeker: ze kennen ook hun vragen, hun moeilijkheden. En naarmate de reis naar de USA verder achter hen ligt, komen er ook meer vragen en teleurstellingen. Toch kan ik het niet nalaten om op te merken dat het gesprek met hen voor mij als 'gevestigd gemeentelid' een verrijkende ervaring was. Zoveel enthousiasme: daar word je blij van!