Meedoen of niet mee mogen doen?
1995-01-13
Een groep jongeren wilde tijdens de kerkdienst enkele liederen uit een liedbundel zingen. Ze legden hun plan voor aan de predikant.- Jaargang 39
- nummer 1
De dominee besprak het plan met de kerkeraad. De kerkeraad kon niet instemmen met de ideeën van de jongerengroep.
Niet dat ze er geen sympathie voor op konden brengen. Nee, het probleem lag op een ander vlak. Er waren enkele leden uit de gemeente die bezwaar zouden maken tegen de te zingen liederen. En met die bezwaren moest rekening worden gehouden.
Begrip
Eén van de ouderlingen legde een paar dagen later keurig aan de jongeren uit waarom deze liederen niet gezongen konden worden. Er was ooit afgesproken dat bepaalde liederen wél en andere liederen niet tijdens de zondagse eredienst gezongen konden worden. In een aparte samenkomst zou nog wel kunnen, maar niet tijdens de eredienst. En omdat die regel zo was, zouden er enkele broeders en zusters bezwaar kunnen maken tegen het feit dat er andere liederen tijdens de dienst gezongen werden. Dat zou de christelijke sfeer in de gemeente niet ten goede komen. En of de jongeren daar begrip voor op wilden brengen.
Dat wilden de jongeren wel. Ze waren meegaand en ze hadden er begrip voor dat er gemeenteleden waren die moeite zouden hebben met bepaalde liederen. Ze konden zich ook wel voorstellen wie die mensen waren. En dat lag inderdaad wel een beetje moeilijk.
Met die mensen kon je maar beter geen ruzie krijgen. Hun eigen liederen zongen ze dus wel met elkaar en niet in de eredienst.
Het klinkt allemaal heel harmonieus.
Meegaande jongeren die er begrip voor hebben dat andere gemeenteleden bezwaren maken tegen hun initiatieven.
Je denkt dan: was de hele gemeente maar zo, kon iedereen zich maar zo voegen naar de ander. Misschien konden de jongeren ook wel zo reageren omdat ze zich gewaardeerd en gerespekteerd voelden in de gemeente.
Ergebeurt nooit iets
Of....? Het kan ook anders. De reaktie van de jongeren kan ook een schijnaanpassing zijn. Er worden niet eens meer kritische vragen gesteld. Het lijkt wel of ze de reaktie al verwacht hadden.
Een diskussie is er niet meer: dat heeft immers weinig zin? Je weet toch wel dat je in de kerk altijd afgeremd wordt in je initiatief. Zo ging het ook nu weer. Dat was te verwachten. En zo zal het wel blijven gaan. Dat hoort nu eenmaal bij de kerk. We moeten rekening houden met elkaar. Dus gebeurt er nooit iets.
Op den duur knock-out?
Het is te waarderen dat deze jongeren nog wel mee blijven doen. Er zijn al veel te veel mensen die als kleine kinderen stampvoetend weglopen als de kerkeraad een besluit neemt waar ze het niet mee eens zijn.
De leden van de gemeente mogen zich echter wel eens achter de oren krabben.
Zou het ook zo kunnen zijn dat er geleidelijk een andere mentaliteit binnen gaat sluipen bij deze jongeren?
Misschien was het een eenmalige gebeurtenis. Dan zullen ze een volgende keer gewoon mee kunnen doen.
Maar als bij jongeren het idee gaat leven dat je in de kerk niet wordt ingeschakeld, maar juist wordt uitgeschakeld heeft dat ernstige gevolgen voor het leven in de gemeente. Over 10 jaar zal de gemeente daar dan de wrange vruchten van plukken. Levende stenen worden dan dode stenen. Het heeft immers geen enkele zin om je in te zetten? Hoe harmonieus de reaktie van de jongeren ook lijkt, op de langere termijn zou het wel eens zo kunnen zijn dat de gemeente bezig is een jongere generatie van zich te vervreemden.
Wie niet mee mág doen, doet op den duur ook niet meer mee.
Je wordt uitgeschakeld. Knock-out voor het werk in de kerk.