Dixieland op De Vrijthof - in memoriam 5 -
1995-03-10
Een niet onbegaafde man.- Jaargang 39
- nummer 5
Veel-lezer. Engels en Nederlands. Fijne pen, reclame en impressies. Miniatuurtjes in kranten en bladen. Slagzin toen onze kerk werd gebouwd: 'Heien maakt herrie, het evangelie geeft rust'.
Gewaardeerd docent. Conservatief.
Gesteld op 'perîormence'. Overtuigd gereformeerd, belijdender dan menigeen zou denken. De kerk in het midden: de preek, de doop, het avondmaal.
Genietend van het goede leven: dixieland op het Vrijthof.
En toch, en toch...
Een schoolkameraad die een punt beter is dan hij ...
Een landmijn ... Hij schreef er zelf over: "Toen ik op 16-jarige leeftijd mijn rechteronderbeen verloor, zei de prof. die het er afgesnoeid had: 'Jochie, je krijgt een pracht van een kunstbeen en dan loop je weer als een kievit'. 'Loop ik dan niet gek?' vroeg ik. 'Ach, wie loopt er normaal?' zei de prof." Zelfspot, ja, maar ook een levenslange handicap.
Gecamoufleerd minderwaardigheidsgevoel ... Problemen, tientallen jaren problemen - persoonlijk, in gezin en maatschappij.
Strijd met alles en iedereen, vooral met zichzelf ... Twee zinnen die hem uit het hart gegrepen konden zijn: "Wie toch onder de mensen weet wat in de mens is, dan des mensen eigen geest die in hem is?" En zelfs dit niet eens, want: "Zo vind ik dan deze regel: als ik het goede wens te doen, is het kwade bij mij aanwezig." En tenslotte: het aftakelendè lichaam, 'broeder Ezel' zogezegd. Het leven dat zo goed is en het leven dat zo schrijnt: dixieland op het Vrijthof.
Niemand van ons is in staat geweest om zijn problemen op te lossen. Dit lag aan ons. Maar dit lag ook aan hem. Er komt een tijd dat je het niet zelf meer kunt doen. Dan kun je alleen nog maar bidden: "Doet Uhet maar!"
Een maand voor zijn dood schreef hij een stukje over Kees, of - schreef Kees een stukje over hem?
Hij had Kees ontmoet in het park. "Die zomer zagen we elkaar minstens tweemaal per week. Totdat hij er ineens niet meer zat. Iemand Anders had hem geroepen ..."
Zoals in de rouwbrief staat: "Komt tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven." Rust. 'Anapausis' staat er eigenlijk. Pauze. Heien maakt herrie, het evangelie geeft rust.
Ik luister naar het openingskoor van de Matthäus-Passion: .Kommt, ihr Töchter, helft mir klagen .
Sehet! Wen? Den Bräutigam! I Seht ihn!
Wie? Als wie ein Lamm!
Sehet! Was?Seht die Geduld! I Seht!
Wohin? Auf unsre Schuld!"
Maar hoog daar overheen zingen de sopranen: ,,0 Lam van God, onschuldig geslacht aan 't kruis der schande, te allen tijd geduldig bereid ten offerande.
Gij hebt de schuld gedragen, nu is de dood verslagen.
Erbarm U onzer, 0 Jezus!"
Dixieland op het Vrijthof!