Lieve Bart en Rineke,
1995-04-07
Natuurlijk hoopte ik dat ons bezoek aan jullie, zondagavond, ons moed zou geven.- Jaargang 39
- nummer 7
Maar wat verwacht ik nou eigenlijk.
Ik ben te ongeduldig. Nee, wees niet bang, we zullen jullie niet om de haverklap lastig vallen. We zullen er niet steeds over beginnen. Dat is ook niet goed. Maar toen we zondagavond bij jullie waren had ik het gevoel, dat jullie erop rekenden dat ons gesprek een voortzetting zou zijn van het vorige. "Er is een last van ons afgevallen", zei een van jullie op onze vraag hoe het nu ging.
Lag er dan zo'n zware last op jullie? Ik kan alleen oordelen over Barts opvoeding, maar ik ken jouw ouders genoeg, Rineke, om te weten dat ook jij een blijmoedige, en geen drammerige geloofsopvoeding hebt gehad. Daarom was ik blij, dat Bart zei: "Ik heb altijd gemerkt dat het geloof in jullie leven alles betekende en ik bén daar jaloers op, want dat heb ik zo niet. Ik wou dat ik het had.
Er waren bepaalde regels thuis. Ik hoefde het niet in mijn hoofd te halen om zondagsmorgens in bed te blijven liggen.
En als er ijs lag, mocht ik wel schaatsen, als ik maar zorgde op tijd voor de middagdienst in de kerk te zijn.
Met de catechisatie was het al net zo.
Wat er ook was, dat ging door. En ik heb die arme dominee wat dwars gezeten.
Vooral toen er van me werd verwacht dat ik, net als mijn broer Bram, belijdenis zou doen. Ik heb schokkende dingen tegen de dominee gezegd. Hij heeft echt geduld met me gehad en jullie ook, al schopte ik overal tegenaan. Ik zie nu heus wel in dat ik die regels nodig had.
Als jullie mij anders hadden opgevoed, dan had ik er geen respect voor kunnen hebben." Datzelfde geldt voor jou, Rineke.
De grondregels waren in jouw ouderlijk huis dezelfde als bij ons. Het maakte me, ondanks alles blij, dat jullie geen Maarten 't Hart-verhalen kunnen en willen vertellen.
We begrepen wel dat iedereen in jullie gemeente het vanzelfsprekend vond dat jullie overal aan meededen. Een jong echtpaar, beiden afkomstig uit goede gereformeerde gezinnen, daar verwacht men iets van, nietwaar? En dat hebben jullie ook geprobeerd. Om te voldoen aan de verwachtingen van de mensen. Ook ons wilden jullie niet teleurstellen. Daarom hebben jullie je koortsachtig in alle activiteiten gestort.
In de hoop dat het echte gevoel, dat hoort bij: 'Neem mijn leven, laat het Heer, toegewijd zijn aan uw eer', vanzelf zou komen. Maar het kwam niet. En toen werd het een zware last. Als je hoe langer hoe meer het idee krijgt, dat 'het geloof' jou niet gegeven is. Ik begrijp dat nu wel enigszins. Maar ik blijf erbij, en dat zeg ik nog maar eens: "doe de bijbel niet dicht. De Here spreekt daardoor tot jullie."
Want anders blijft dit nog over: geld verdienen, leuk huis, plezierig leven, vrienden. Maar zou dat een mensenhart, zou dat jullie, blijvend bevredigen?
Probeer het maar een poos zonder God. Kijk maar of je het zonder Hem redt. En bekijk de wereld, de schepping maar eens vanuit de gedachte dat er geen Schepper zou zijn.
Mama