Pastorale notitie
1995-05-05
Kiezen- Jaargang 39
- nummer 9
Ze zat er echt mee.
Een meisje van dertien.
De preek van zondag had haar aan het denken gezet.
"Alles loslaten wat niet bij God hoort", had de dominee gezegd.
Ook vrienden en vriendinnen?
Ja, die ook.
Ze had best veel vrienden.
Maar de meesten wilden niets van God weten.
Moest ze die nu ook loslaten?
Ze wilde echt bij God horen, want ze hield van Hem.
Maar ze hield ook van haar vrienden.
Ze had er problemen bij.
Toen trok ze de stoute schoenen aan en een paar dagen later zat ze bij de dominee. Ze had haar beste vriendin gevraagd mee te komen.
Daar zaten ze toen.
Samen op de bank.
Met een openheid die verraste.
En met een eerlijkheid die ontwapende.
Die vrienden - wat was er mee aan de hand?
"Ze vloeken om het leven!"
En dat deed haar zeer.
Maar er iets van te zeggen, durfde ze niet.
Bang als ze was, dat ze haar zouden uitlachen en dat ze haar zouden laten vallen.
Eén was er bij die groep, op wie ze erg gesteld was, Die vloekte ook wel, maar hij hield er het eerst mee op.
Toen heb ik haar twee dingen gezegd.
In de eerste plaats: Laat maar goed merken, dat het je raakt, dat gevloek.
En - dat in de tweede plaats - als ze er niet mee stoppen, geef dan je vriend een seintje: WEGWEZEN!
Dan zie je tegelijk hoe diep vriendschap zit: Als hij je seintje opvangt en met je meegaat, is dat een bewijs dat hij een echte vriend van je is.
En de anderen merken hoe serieus je het meent, wanneer je opkomt vor de naam van God.
We hebben met ons drieën gebeden.
Om kracht. Om moed. En durf.
Toen ze weg waren, dacht ik aan zoveel kinderen, jonge mensen, die God willen dienen op de markt van het leven.
Ze kunnen niet om die markt heen. Ze staan er midden in.
Ze willen niet beter zijn dan de rest, maar wel anders.
Dat vraagt moed.
Een paar weken later, na catechisatie.
Een blik in de ogen van de dominee: "En?"
Ze stak de duim omhoog.
Een pak van twee harten.