Als een eenzame mus op het dak
1995-06-30
L.F. Dros en N.J.P. Sjoer, Als een eenzame mus op het dak. Jan Pieter Paauwe (1872-1957) - zijn leven, zijn werk en volgelingen.- Jaargang 39
- nummer 13
De Groot Goudriaan, Kampen, 1994. 160 pag., f 39,90.
Ja, ds. Paauwe, dat is een verhaal apart.
Hij was, laten we maar zeggen, een zware dominee, die in 1914 werd afgezet als predikant van de Hervormde Kerk te Bennekom.
Sinds die tijd heeft hij her en der veel volgelingen gekregen, die niemand anders .
als profeet erkenden dan Paauwe. Zo werd het gezongen bij zijn begrafenis in 1956: "Wij zien aan ons, na al dit ongeval, geen teek'nen meer van Uwe gunst gegeven; niet één profeet is ons troost gebleven; geen sterv'ling weet, hoe lang dit duren zal".
Over deze intrigerende man gaat dit mooi uitgegeven boek. Je ziet inderdaad een eenzame man voor je. Als je bijvoorbeeld bedenkt dat zijn vrouw na de schorsing tot aan haar dood niet één dienst heeft meegemaakt waarin haar man voorgingl Een eigenwijze man moet het ook geweest zijn, die de penningen ook maar zelf beheerde...
Maar bovenal moet er iets aan hem geweest zijn, waardoor hij een onuitwisbare indruk maakte. De beide auteurs leggen 's mans leer ook uit: bekering in een punt des tijds, en dan ook totale zekerheid van je behoud. En wie dacht dat hij het licht nog wel niet gezien had, maar toch wel een beetje grond had, die werd het weggeslagen.
"Zegt niet: 'Een mensch kan toch nog wel wat hebben, al is hij met Christus niet vereenigd en van God in Christus gerechtvaardigd'.
Nu moet IJ mij eens zeggen, wat een mensch kan hebben vóór de vereeniging met Christus. Ik zeg u, dat hij niets anders heeft dan wat zijn verdoemenis nog zwaarder zal maken, zoo er geen vereeniging met Christus volgt." Dit voorbeeld heb ik via een telefoonlijn uit een computer in Veenendaal heb gehaald. Of we ook in een rare tijd leven! Ik ken mensen die nbg de schade ondervinden van opvoeding in de geest van Paauwe. Toch kan ik in zijn preken iets van een echte christelijke gedrevenheid vinden en ook wel herkennen. De verhalen over zijn kerkrechtelijk gelijk tegenover de Hervormde Kerk stoten echter af. Is dat ook niet het meest trieste, dat zijn volgelingen nu eenzame musjes op een verlaten dak zijn geworden?
w. Snwuter, Breukelen