Leven in het licht
1995-06-30
Leven in het licht- Jaargang 39
- nummer 13
We weten allemaal wel zo ongeveer wat het geloof voor ons betekent, we kunnen er in elk geval een aantal omschrijvingen van geven. Rationeel gezien worden wij van kinds af aan goed toegerust om ons leven op God te bouwen.
Ik herinner me nog goed dat ik al vanaf mijn jeugd een diep verlangen had om ook te voelen wat ik met de mond beleed. Ik ging wel eens naar een bijeenkomst van Youth for Christ.
Het sprak me wel aan dat ze zo open en gemakkelijk deden over het geloof maar ik vond de blijheid teveel opgelegd, het was ook zo verplichtend, er werd een bepaalde houding verwacht die ik (toen) niet had.
Ik denk achteraf dat ik bevooroordeeld was. Waarschijnlijk waren die gevoelens, die bij mij als plichtmatig overkwamen, wel oprecht gemeend. Als ik met mensen van mijn generatie praat over hun ervaringen met Y.f.Chr. destijds, komt er een veel positiever beeld naar voren. Ik was een beetje een verbitterde jongere denk ik.
Hoe dan ook, ik bleef zoeken naar authentieke geloofservaringen, naar echt waarachtig contact met God.
Soms vond ik dat in een kerkdienst of een bijeenkomst en dan kon ik weer een poosje vooruit. Maar vaak was er een grote kloof tussen wéten dat je geloofde en voelen wát je geloofde.
Gelukkig is het zo dat als het gevoelsmatige geloven een tijd op een laag pitje staat je als het ware op je automatische piloot van het rationeel geloven verder kunt. Maar alleen verstandelijk geloven, dat wil en kan ik niet.
Johannes beschrijft zo mooi dat als je in Jezus gelooft, je leeft in het licht.
Want als je in het duister leeft dan leef je niet met God. Dat was dus waar ik naar zocht, naar leven in het licht. Ik leerde dat licht te zien op plekken waar ik het voor die tijd niet altijd zocht. Ik leerde bovendien mensen kennen, binnen en buiten mijn gemeente met wie ik die gedachten en ideeën deelde. En zo kwamen wij met het hele gezin terecht bij de Charismatische Conventie, een samenzijn van 1500 mensen die allemaal op zoek zijn naar het op de één of andere manier beleven van hun geloof. Het gaat daarbij om de Heilige Geest, die staat centraal. In allerlei diensten, vieringen, referaten en bijeenkomsten gaat het om de aanwezigheid van Jezus en van de Heilige Geest. Het zo direkt daarmee omgaan had ik nog nooit eerder meegemaakt en toch bestaat de conventie al 20 jaar en groeit het aantal deelnemers nog steeds. Het was een unieke en bijzondere gebeurtenis in ons leven, ook als gezin. De kinderen werden naar leeftijdsgroep beziggehouden door jeugdleiding.
Ze leerden prachtige liederen zingen en deden samen spelletjes. Er waren ook voorbedediensten voor hen. De volwassenen konden kiezen uit allerlei werkgroepen en ook naar talloze vieringen gaan. Niet alles spreekt iedereen aan, dat is duidelijk, maar er is zoveel keus en ook zoveel te doen dat het aantal goede ervaringen in zo'n weekend veruit de overhand heeft. Wie gaan erheen? Je gaat ervan uit dat het vooral mensen uit evangelische en pinksterkringen zijn.
Die waren er ook wel maar de meerderheid bestond toch uit gereformeerden en hervormden én een klein aantal Nederlands Gereformeerden. Zo te zien heeft iedereen het erg naar zijn zin gehad. Wij keken in elk geval onze ogen uit. Merkwaardig dat nu, na de evangelische groepen er blijkbaar steeds meer verlangen bestaat bij de leden van de 'nuchtere' kerken om een andere inhoud aan hun geloofsleven te geven, om hun geloof te verdiepen.
Want dat was waar het eigenlijk om ging: hoe persoonlijk wil je worden in je relatie tot God, hoever laat je Hem toe in je leven. Blijkbaar leeft dat verlangen bij heel veel mensen die in kerken zitten waar dat een beetje een ondergeschikte rol is gaan spelen.
Wat doen wij met die Heilige Geest?
Wij hebben het erover met pinksteren en dan kan hij weer een jaartje op stal.
Ik heb voor het eerst in mijn leven een dienst meegemaakt waar door honderden aanwezige volwassenen en kinderen gevraagd werd aan de Geest om te komen: Veni Creator Spiritus. En Hij kwam. Het was heel wonderlijk maar er was een speciale aanwezigheid die ik niet kan benoemen, Hij was er gewoon. Alle mensen waren heel ontspannen, hier en daar hoorde je een kind jengelen, andere kinderen kropen dicht tegen hun ouders aan, er waren mensen die spontaan moesten huilen of andersinzs geëmotioneerd raakten.
Ikzelf voelde alleen maar een diepe rust en ontspanning en wilde daar wel twee dagen blijven zitten.
Er werd voorbede gedaan met mensen die dat wilden en daarna volgde een zegendienst die om 9 uur ('s avonds) begon en tot diep in de nacht doorging. Honderden mensen in de rij voor een speciale zegen. Dat gebeurde via handoplegging en er stonden mensen om de persoon heen om op te vangen als dat nodig was.
Wij waren enkele uren buiten die dienst, hadden samen een wijntje gedronken bij de tent en gingen om één uur 's nachts nog even naar binnen.
Nog steeds stonden er tientallen mensen te wachten en zaten anderen te zingen. Er heerste daar vrede.
Hoewel ik met een zekere scepsis naar dit weekend toe ben gegaan, kon ik mij niet aan de sfeer die er heerste onttrekken. Dat merkte ik bij meer mensen, vooral ook bij mensen die graag nuchter willen blijven en gevoelsmatig geloven nogal gauw aanstellerij vinden. Vaak is er ook angst denk ik, bij ons. Want waar blijf je als je je overgeeft, hoe ga je reageren.
Nou, eigenlijk gebeurt er niets bijzonders, behalve dat je merkt dat je emotioneler wordt en dichter bij God komt.
Het is een bevrijdend gevoel, het geeft ook ruimte om met warmte met elkaar om te gaan en zo ben je na drie dagen voorbede aan het doen voor wildvreemde mensen die toevallig in jouw werkgroep zitten. "Ik word hier zo snotterig" merkte één van onze vrienden op. Dat klopt, je bent sneller geraakt, er gebeuren daar veel ontroerende dingen. Het is moeilijk om het precies te beschrijven maar ik kan iedereen aanraden om er eens heen te gaan. Want één ding is zeker: daar waar oprecht om de Heilige Geest wordt
gevraagd, daar is Jezus aanwezig.
Wilna Smienk-van 't Hul Haaksbergen