Afscheids'feestjes'
1995-07-28
‘Kan ik een afscheidsfeestje geven voor de meisjes van de klas?’ vraagt mijn jongste dochter. Ik knik gedachteloos. ‘Mogen ze allemaal blijven slapen?’ is de volgende vraag. ‘Hmm’, zeg ik nog steeds afwezig. ‘Hoor je eigenlijk wel wat ze vraagt?’ zegt Koos. ‘Slapen, hier. Die hele meidenkliek. Weet je nog van een paar maanden geleden? Ik ga niet weer een nacht op de slaapbank in de kamer.’ Ach, dat is waar ook. Een slaapfeestje was dat. Nou, dat hebben we geweten! Onze slaapkamer was voor dat doel het meest geschikt. Twee meiden op ons bed. De rest rondom op luchtbedden en matrassen. De herinnering aan die nacht, met het telkens opklaterend gegiechel en gefluister, schoot bliksemsnel door mijn hoofd. En mijn antwoord was dus een krachtig: ‘Neen!’ ‘Zullen we met ze gaan gourmetten?’ stelde ik snel voor toen ik haar teleurgestelde gezicht zag. Dat was een gouden idee. Klaar dus. Dacht ik.- Jaargang 39
- nummer 15
‘Ik wil graag een afscheidsfeestje geven voor de jeugdvereniging en een paar lui van school’, zegt ons zoon twee dagen later. Ik zucht in stilte. ‘Hoe wil je het doen?’ vraag ik voorzichtig. ‘Een barbecue lekker in de tuin. Het is toch zomer, dus… En ik verzorg het allemaal zelf en ruim alles weer netjes op.’ Ach ja, natuurlijk, dat weet ik wel. Maar deze weken voor onze verhuizing zijn zo hectisch! Ik zie tegen die extra dingen gewoon op. Bovendien word ik ziek van het woord ‘afscheid’. En het woord ‘feest’ vind ik daar al helemaal niet bij passen. Nee, ik neem geen afscheid. Dat hoort voor mijn gevoel bij doodgaan. Ik sluit een fase in mijn leven af. Straks woon ik in een andere stad. Maar de mensen die ik hier heb leren kennen, hoop ik terug te zien. En mocht er iemand echt afscheid moeten nemen, wat dan nog? We zien elkaar weer terug. Het gourmetfeestje ging door, binnen. Het barbecuefeestje is ook doorgegaan – buiten in de stromende regen…