De Geest kent geen grenzen
1994-01-14
Een zeer zonnige zondagmorgen in de afgelopen septembermaand. In het Holland Huis in Torremolinos komt de Nederlandse Evangelische Gemeente aan de Costa del Sol samen.- Jaargang 38
- nummer 1
Deze morgen wordt het een heel bijzondere kerkdienst: Marianne, een vrouw van een jaar of veertig, zal in het midden van de gemeente haar geloof belijden en gedoopt worden.
Ze is drie jaar daarvààr met de gemeente in aanraking gekomen. Het is allemaal zo wonderlijk gegaan.
Ten tijde van het Golf-conflict werkte haar man, die captain op een baggerschip is, in Irak. Maandenlang mocht men toen de werkplek niet verlaten.
Het enige contact met het thuisfront bestond uit zo nu en dan een telefoontje.
Een brief, die net daarvààr verzonden was, werd door onverklaarbare oorzaak bezorgd bij een in een naburige urbanisatie wonend kerkeraadslid. Hij nam daarover contact op met Marianne, hoorde toen van de beroerde situatie en ving, samen met zijn vrouw, haar toen heel goed op.
Zo hoorde ze ook van de Nederlandse kerkdiensten in het dichtbij haar woonplaats gelegen Torremolinos. Ze wilde er naar toe, want ze had daar veel behoefte aan. Later nam ze ook haar beide kinderen mee naar de kerk. En toen haar man John weer uit Irak teruggekeerd was gingen ze trouw samen.
Marianne is de enige van het gezin, die niet gedoopt is. Hoewel van Rooms-Katholieke huize hebben haar ouders haar niet laten dopen. "Daar moet ze later zelf maar voor kiezen", zei haar vader na haar geboorte.
Tijdens ons bezoek aan Marianne merken we, dat ze er toch wel erg naar verlangt om de doop te ontvangen.
Een verlangen, dat er al geruime tijd is, maar datin de loop van de jaren steeds sterker is geworden.
We spreken er samen enkele malen over.
Kort daarna staat haar besluit vast: in volle overtuiging vraagt ze om gedoopt te mogen worden zodra haar man met verlof uit Hongkong is overgekomen.
In een van onze gesprekken vooraf nemen we samen de doopliturgie door.
Wat haar daarin vooral treft is het doopgebed, waarin over het water gesproken wordt: het water van de zondvloed, van de Rode Zee, van de Jordaan - en steeds weer redt God mensen door het water heen van de dood en de ondergang om hen tot een nieuw bestaan in vrijheid en vrede te brengen.
Dat spreekt haar dáárom zo aan, omdat water ook in haar eigen leven zo 'n grote rol speelt. Haar vader was binnenschipper; hij verdronk toen zij zeven jaar was. Haar man verdient op het water zijn brood.
Die tweezijdige betekenis van dood en leven schuilt ook in de symboliek van het doopwater: in Jezus Christus gedoopt worden betekent in Zijn dood gedoopt en met Hem begraven worden - zoals Paulus in Romeinen 6 schrijft -, maar ook met Hem opstaan uit de doden om in nieuwheid van leven te wandelen."Wij bidden U voor haar die de doop zal ondergaan: red ook haar leven uit het water van nood en dood, en neem haar aan als Uw kind...", klinkt het die zondagmorgen.
De preek gaat over Paulus' woorden uit Romeinen 8 over het ontvangen van de Geest van het kindsehap, door wie wij roepen: Abba! Vader! Een woord uit de kindertaal, dat dezelfde gevoelswaarde heeft als ons "pappa".
Er zit een wereld van liefde, van vertrouwelijke omgang in dat éne woordje opgesloten.
In die simpele, kinderlijke aanspraak komen de Geest van God én de geest van Gods kinderen bij elkaar: "Die Geest getuigt met onze geest, dat wij kinderen van God zijn". "Abba!", "Pappa!" - een kind weet wat het wil zeggen.
Dochter Annelies van tien blijkt het opgevangen en begrepen te hebben.
Ze komt de zondag erop naar me toe met het (uiteraard Spaanse) schoolboek voor geloofsonderricht en laat me lezen, hoe daarin wordt geleerd wat het wil zeggen wanneer gelovigen 'Abba' bidden: hetzelfde als 'papá' zeggen.
Ze heeft dat ook in de preek gehoord en er thuisgekomen meteen haar schoolboek bijgehaald!
Toch wel verrassend, dat op een Spaanse Rooms-Katholieke school dat onderwijs gegeven wordt.
We blijken toch wel het een en ander gemeenschappelijk te hebben. Iets wezenlijks' Het werk van de Geest kent gelukkig geen grenzen.
Met die ervaring worden we die zondag verrijkt.