'Steeg ik ten hemel...'
1994-01-28
Veertig jaar geleden emigreerde een oom van mij naar Canada. Een paar maanden voor zijn vertrek trouwde hij.- Jaargang 38
- nummer 2
Die dag staat mij nog helder voor de geest, want ik mocht erbij zijn. Voor die gelegenheid had mijn moeder voor zichzelf en voor mij een lange jurk laten maken. Ik voelde mij die dag dan ook heel mooi en heel gelukkig in die prachtige jurk. Maar er zat aan die dag toch een klein droevig kantje. En dat was natuurlijk het aanstaande vertrek van het bruidspaar naar het verre Canada. In de loop der jaren kregen we veel brieven van onze familie daar.
Er werden neefjes en nichtjes geboren die we alleen maar kenden van de foto. Toen mijn grootvader zijn tachtigste verjaardag vierde, bijna twintig jaar na hun vertrek uit Holland, kwamen mijn oom en tante voor 't eerst terug. En daarna kwamen ze met een zekere regelmaat. De laatste twee keer logeerden ze bij ons in Krommenie, omdat de logeermogelijkheid bij de ouder wordende familie wat moeilijk werd. En daarom konden we er niet onderuit toen ze ons uitnodigden om nu eens bij hen te komen kijken.
En dat hebben we nu precies twee jaar geleden gedaan. Achteraf zijn we heel blij dat we onze reis niet uitgesteld hebben. Mijn oom is vorig jaar tamelijk onverwacht gestorven.
Om in Canada te komen moet je natuurlijk met het vliegtuig. Als je tijd genoeg hebt kun je de boot en de trein nemen, maar dat zat er in ons geval niet in. Vliegen dus. Nu zijn er mensen die met het grootste gemak in een vliegtuig stappen. Ze denken er niet bij na dat er iets gebeuren kan, of ze geven zich vol vertrouwen over, wetend dat je toch niet voor je tijd gaat.
Bovendien gebeuren er op de weg meer ongelukken dan in de lucht, dus doe niet zo moeilijk, hup, dat vliegtuig in. De angsthaas, die moeilijk doet, ben ik dus. Als er gevlogen moet worden, dan ben ik echt tamelijk in paniek.
Ik wilde dolgraag mijn onbekende neven en nichten ontmoeten. En we hadden beloofd te komen. Dus ik kon er niet onderuit. De dagen voor ons vertrek heb ik er nog heel wat schieten andere gebeden aan gewaagd.
Want alle nuchtere en geruststellende dingen die men in zo'n geval tegen de patiënt zegt, hebben weinig effect. Het zit tussen de oren, zeggen we tegenwoordig.
En ik kreeg het er deze keer niet eerder uit, dan toen ik eindelijk in de vliegtuigstoel zat. De vorige avond was er nog een kaartje in onze brievenbus gestopt: "wensen jullie een goede reis en een behouden thuiskomst. Psalm 139:8a" Ik hoefde de bijbel er niet eens voor open te slaan om te weten wat daar staat. Toen het vliegtuig op hoogte was en iedereen begon te lopen en er later een maaltijd werd geserveerd, viel de spanning pas helemaal van me af. Het leek of we in een vol, zacht zoemend restaurant zaten. Later zat ik een hele tijd bij het raam. Het was heel helder weer en hoewel we erg hoog vlogen was de aarde beneden duidelijk te zien. We hadden een goede reis. En de weken in Canada waren onvergetelijk.
Een hele tijd later - thuis - kon ik pas opschrijven wat ik gevoeld heb toen ik op de heenreis bij dat raam zat en naar beneden keek: "Hoe groot moet de aarde wel niet zijn als je met een snelheid van bijna duizend kilometer per uur, uur na uur, over land, ijs en water, en weer over land vliegt.
Groenland, Hudsonbaai, Noord-Canada, alles woest en onherbergzaam.
Hoeveel ruimte is er op deze aarde. Ruimte die nu onbruikbaar is.
Maar die - daar ben ik van overtuigddoor de Here zal worden gebruikt om voor ons bewoonbaar te maken als Hij terugkomt en de aarde vernieuwd. Als Hij bij ons woont. Het is een gedachte die steeds bij me is geweest van het moment af dat ik diep beneden die enorme met ijs bedekte vlakte onder ons door zag schuiven. Het geeft me zo'n zeker gevoel dat er zoveel ruimte is voor alle geslachten die geweest zijn en die nog zullen komen. Dat het daar nu ligt te wachten op het herscheppende woord van God. Het heft me op, het troost me enorm, dat de nieuwe aarde er komt en dat er ruimte in overvloed is voor ons allemaal. We hoeven niet allemaal op een kluitje te zitten. Het Nieuwe Jeruzalem zal de hele aarde vervullen. De Here is zó trouw."