Geleid door een goede autogordel
2007-06-08
Afgevaardigden en moderamen kijken terug op een eensgezinde, geïnspireerde en efficiënt aangepakte Landelijke Vergadering (LV) die bestond uit zes zittingen, verspreid over acht vergadervrijdagen enzaterdagen. Op de laatste zittingsdag, zaterdag 2 juni in de Zuiderkerk in Zwolle, werd het stokje doorgegeven aan Houten. Die zal, als de Heer nog niet is teruggekomen, de organisatie van de LV in 2010 voor haar rekening nemen.- Jaargang 51
- nummer 12
Ds. Pieter van Kampen (Vlaardingen) sprak vlak voor de sluiting van de LV in Zwolle het moderamen toe namens alle afgevaardigden. Hij haalde daarbij Handelingen 19:32 (NBV) aan: 'Daar schreeuwde de menigte inmiddels van alles door elkaar, want er heerste grote verwarring en de meeste mensen wisten niet eens waarom ze bijeengekomen waren.' Waarop Van Kampen onder hilariteit vertelde dat hem en zijn collega-afgevaardigden aanvankelijk ook niet altijd duidelijk was waarom men bijeen gekomen was, maar dat dat onder andere dankzij de kundige, inspirerende en efficiënte leiding van dit moderamen allengs toch steeds duidelijker werd. 'U was als een goede autogordel: u knelde niet, maar als het nodig was, was u er.'
Zuchten
Het was een LV waarop in tegenstelling tot de LV van Lelystad (2004) weinig principiële kwesties op de agenda stonden. Het ging vooral om praktische uitwerkingen van eerder genomen besluiten. Zoals rond de openstelling van het ambt van predikant voor vrouwen en de eigen predikantenopleiding (NGP). Daarom was de materie van deze LV echter niet minder ingewikkeld (zoals de reeks besluiten over de werkomstandigheden van onze predikanten waarbij verschillende commissies betrokken waren). Of minder geestelijk. 'Goede regelingen ontwerpen voor ons kerkelijk leven is werk van de Geest,' aldus voorzitter Ad de Boer tijdens zijn terugblik op 'Zwolle 2007'.
'Wanorde tegengaan, goede rentmeesters zijn over de middelen die God ons geeft, zwakken beschermen, bevorderen dat predikanten en andere ambtdragers hun werk in de wijngaard met vreugde en zonder zuchten kunnen doen - dat is voluit geestelijk werk!'
'Je denderde soms als een locomotief door en wij waren de wagons die werden meegesleurd.' Ds. J.M. Mudde tijdens zijn dankwoord tegen Ad de Boer, waarin hij hem een geestdriftig mens noemde met een enorm overzicht, die voortvarend en met groot technisch inzicht en oog voor details de vergadering leidde. |
Dagloners
In zijn terugblik aan het eind van de vergadering lichtte voorzitter Ad de Boer er een aantal ontwikkelingen uit die hem waren opgevallen. Zo sprak hij zijn zorg uit over het hoge aantal wisselingen van afgevaardigden. Er namen in totaal 95 afgevaardigden deel aan de diverse zittingen, terwijl het er 45 zouden zijn geweest wanneer alle primi afgevaardigden alle zittingen hadden bijgewoond. Op zich was daar volgens de voorzitter weinig mis mee ('ik zal u daarover zeker niet kapittelen') maar het gebrek aan continuïteit kan lastig zijn als onderwerpen zich over meerdere vergaderdagen afspelen. De Boer: 'Het kan ertoe leiden dat afgevaardigden die er zijn als een onderwerp een tweede keer langskomt, hun mond houden vanuit de gedachte: ik ben hier nieuw en ik weet niet precies wat er de vorige keer is besproken, dus laat ik maar stil zijn.' Deze keer heeft zich dat volgens De Boer niet gewroken, maar op een volgende LV kan dat een nadeel zijn. 'De situatie kan ertoe leiden dat de groep vaste afgevaardigden - want die is er ook - daardoor een grotereinvloed op de besluitvorming krijgt dan zeg maar de dagloners. Onbedoeld. Maar toch.'
Ruggespraak
Iets anders wat de voorzitter terugkijkend trof, was de frequentie waarmee afgevaardigden nadrukkelijk een regiostandpunt naar voren brachten. Zij zeiden dus niet hoe ze ergens zelf over dachten, maar wat het standpunt van de regio was. Volgens Ad de Boer, die zelf enkele LV'en heeft meegemaakt vóór en na 1980, gebeurt dat de laatste jaren veel vaker dan in het verleden. Destijds werden stukken voor de LV zelden of nooit voorbesproken op een regiovergadering en brachten ze hun eigen overtuiging naar voren. Merkwaardig, aldus de voorzitter: 'We zaten toen nog maar kort na de scheuring met alle trauma's van dien over heersende synodes, en het verzet tegen de getrapte vertegenwoordiging in onze kerken was groot. Toch spraken afgevaardigden toen onbekommerd namens zichzelf en hun kerkenraad, en niet namens de regio.' Hierin zit enerzijds veel waardevols, vindt De Boer. Het bevordert namelijk dat wat er op een LV gebeurt, echt wortelt in de kerken.
Maar hij ziet ook een risico. Namelijk tot het uitfilteren van markante standpunten van welke kant dan ook, waardoor die opvattingen niet meer gehoord worden op de LV. De Boer: 'Als dat zou gebeuren, zou dat tekort doen aan de representativiteit van wat hier gebeurt.' Immers, ook uitersten op welk vlak of rond welk onderwerp ook, moeten op de LV stem kunnen krijgen. De Boer had daarom een suggestie voor over drie jaar: 'Na het goed voorbespreken van de stukken op de regiovergadering sluit de voorzitter van de regiovergadering af met de woorden: De afgevaardigden hebben gehoord wat er leeft in de regiokerken. Met dat in hoofd en hart gaan ze naar de LV, waar ze zonder last of ruggespraak spreken en stemmen, in verantwoordelijkheid tegenover God en hun medebroeders enzusters. Op die manier behoudt het kerkverband ook op de LV de veelkleurigheid die onze kerken eigen is.'
Miriam de Rooij is redacteur van Opbouw en is lid van de NGK in Utrecht.