De verkoper
1995-10-06
Ik was verdiept in het boek 'Bruggen bouwen' van de schrijver Alister McGrath toen er gebeld werd. "Dag mevrouw. Daar ben ik dan weer", zei een jongen toen ik de deur opende.- Jaargang 39
- nummer 20
Zijn gezicht kwam me bekend voor en ik zei monter: "Ja, daar ben je dan weer". Hij zette zijn weekendtas neer en keek me vriendelijk aan. Die weekendtas bezorgde me een onrustig gevoel. Had ik soms een logeerpartijtje over het hoofd gezien? Onze Joris woont wel sinds een jaar met zijn Thea op een flat in Alkmaar, maar hij was altijd zo royaal geweest met het aanbieden van onze zolder en slaapzakken, dat ik wat onzeker werd. Ik heb vroeger wel eens meegemaakt dat er, midden in de nacht toen ik even naar de badkamer moest en over de gang liep, een onbekende jongen de zoldertrap afdaalde. Ik schrok niet eens. "Hallo, wat doe jij hier", zei ik slaperig. "Hij antwoordde kalm: "Ik ben Guus mevrouwen ik heb de bus gemist. Joris zei dat ik hier wel kon slapen." "Nou Guus, weltrusten dan", zei ik. "Als je de badkamer zoekt...deze deur."
"Als wij inbrekers krijgen, vraag ik waarschijnlijk alleen maar of ze alles kunnen vinden", zei ik de volgende morgen tegen mijn man. Hij knikte zwijgend en zorgelijk. Maar goed ...
Joris is uit huis en heeft nu zijn eigen logeerkamer. Waarschijnlijk kwam deze jongeman met een ander doel.
"Tja ... en ik heb mooi weer meegebracht", ging de jongen verder en keek naar de lucht of hij persoonlijk verantwoordelijk was voor de milde najaarszon. Toen opende hij zijn tas en haalde er een paar zemen lappen en een paar sponsen uit.
"Prima kwaliteit en niet duur...enfin, u weet er alles van hè", prees hij en spreidde een lap over zijn arm. Ik was er uit. Deze jongen kwam ieder jaar één keer langs en ik kocht trouw ieder jaar een zemenlap van hem, al gebruik ik meestal een synthetische lap van de Hema voor mijn klussen.
"Hoe gaat het met je huis", vroeg ik, want ik herinnerde me opeens dat hij vorig jaar een pandje in de binnenstad van Schagen had gekocht en dat we uitvoerig de voo r's en de tegen's van oude huizen hadden besproken.
"Veel werk aan, mevrouw. Veel werk", zei hij met een stralend gezicht. "Wat leuk dat u dat nog weet." Ik wist toen ook weer waarom ik ieder jaar een lap, die ik alleen gebruik voor het wassen van de auto (één keer per jaar dus) bij hem koop. Hij gelooft zo in zijn handel en is zo enthousiast over zijn produkt dat ik het hart niet heb om niét bij hem te kopen. En eerlijk is eerlijk.
De kwaliteit is ook prima. "Uit gemakzucht gebruik je die vodden van de Hema", mompelde ik bestraffend tegen mezelf en pakte mijn portemonnee. Hij bedankte ... ik bedankte ... en ik keerde weer terug naar 'Bruggen bouwen'. Dit boek gaat over het effectief overbrengen van het christelijk geloof. Ik had net een demonstratie gekregen van 'Hoe verkoop ik iets goeds'. Misschien, nee, zéker zouden wij als christenen voor 'geloven' wel iets van zijn aanstekelijke enthousiasme kunnen gebruiken. Door het raam zag ik hem bij de overbuurvrouw staan. Ze kocht twee lappen. Over effectief gesproken! De jongen liep verder, zag me zitten en stak zijn hand op. Hij riep iets en ik las de woorden meer dan ik ze hoorde: "Tot volgend jaar".