Feest bij Open Doors
1995-10-20
Zoals ik in Opbouw al meldde, was het op zaterdag 23 september j.l. feest in Barneveld, vanwege het veertigjarig bestaan van Open Doors. De organisatie die in de afgelopen decennia zich meer dan wie ook heeft ingezet voor de ‘smokkel’ van Bijbels en christelijke lectuur in de landen achter het IJzeren Gordijn, wilde het vieren: “deze veertig jaar was de Here, uw God, met u, gij hebt niets gebrek gehad”. (Deut. 2:7) - Jaargang 39
- nummer 21
Wij hebben gekozen om voor de Lijdende Kerk te spreken, voor degenen die zelf niet kunnen spreken. () De muur moet dicht, de muur van gebed rond Gods volk.
Anne van der Bijl
Heel verschillende mensen in een volle zaal
In een helemaal gevulde hoofdzaal van de Veluwehal zaten zo'n drieduizend mensen. Het was een mix van leeftijden, van al hoog bejaard tot nog heel jong; verschillende achtergronden, variërend van Pinksteren en Evangeliegemeentes tot diverse soorten Gereformeerd. Ook was het feest niet uitsluitend een Nederlandse aangelegenheid; er waren gasten uit diverse landen van Europa, West en Oost-Europa, Noord-Amerika, Australië en Nieuw-Zeeland, er waren Chinezen (naar ik denk uit Hongkong), een paar mensen uit het Midden-Oosten en Pakistan, en ook was er een kleine afvaardiging uit Afrika en Latijns-Amerika. Dat alles voorzover het programma aanleiding gaf dat op te merken.
Met al die mensen was rekening gehouden bij het voortreffelijk opgezette programma: wat leeftijd betreft was er kinderopvang en 's middags een bijeenkomst van de kinderen vanaf vier jaar met Ellyen Rikkert.
Wat kerkelijke achtergrond betreft, er werd - voorspelbaar bij een 'evangelische beweging' - uit de Opwekkingsbundel gezongen, maar ook werd Psalm 27 gezongen, met vermelding dat dit nu bij uitstek een lied was die een van de bekende Christelijke gevangenen in China door een lange tijd van opsluiting had geholpen. We moesten die Psalm heel bewust zingen met die ervaringen voor ogen! Het internationale karakter van de bijeenkomst bleek voortdurend bij spreekbeurt of video-presentatie, b.v. van de Chinese ds Samuël Lam, die vele jaren vast heeft gezeten en zeker het land niet uit mocht om het feest in Nederland mee te vieren. Dus heeft men in dat verre China ter plekke een gelukwens opgenomen.
Hoogtepunten
Wat hoogtepunten, voor mij althans: de openingsspeech van Anne van der Bijl, oprichter en algemeen directeur van Open Doors. Hij stelde: "Open Doors strijdt voor de Lijdende Kerk, strijdt voor Jezus. Dat is bijbels, om te verdedigen wie aangevallen wordt. De Bijbeltekst zegt het ook: Als een lid lijdt, lijden alle andere leden van het Lichaam mee. We zijn hier niet voor entertainment, maar om ingeschakeld te worden. Het Lichaam van Christus wereldwijd heeft te maken met onvoorstelbaar lijden." Daarbij verwees hij onder andere naar de situatie in Soedan, waar tienduizenden kinderen worden ontvoerd "en als vee met een heet ijzer worden gebrandmerkt". Dat kwam mede door het feit, zei hij, "dat wij in het Westen van zulke dingen niet wakker liggen." Hij sprak over z'n ervaringen met een strijder van de Hamas-beweging die, in een geestelijke crisis gekomen, hem om gebed had gevraagd. Van der Bijl, die door christelijke supporters van de staat Israël wel om zijn 'te pro-arabische gezindheid' gecritiseerd is, merkte op: "De enige manier om Israël te helpen is om haar vijanden tot Jezus te brengen!" Over het werk van veertig jaar, en het resultaat ervan zei hij: "Je zaait een zaad, je bidt een gebed, je geeft een Bijbel. Op een keer zullen we zien wat we daarmee gedaan hebben." Verwijzend naar de titel van de dag: '40 jaar op de bres voor de lijdende kerk', merkte hij op: "De muur moet dicht, de muur van gebed rond Gods volk."
Verder hoogtepunt was de presentatie van een nieuwe speelfilm, Behind the Sun, over de ervaringen van een moslimse jongeman die tijdens z'n studie in de VS tot geloof in Christus komt en terugkeert naar zijn ouderlijk huis, in een islamitisch land. Naar mijn mening is dat een zeer indringende film, die vertelt hoe het in zo'n situatie kan gaan. Met 'Open Doors'-directeur Ruud van Eyle, die de film inleidde, ben ik van mening dat de vertoning van zo'n film geenszins 'een vijandbeeld creëert', maar dat we in ons spreken en handelen trouw moeten zijn aan de realiteit van broeders en zusters in moslimlanden, heden ten dage het meest nadrukkelijk lijdende deel van de Kerk in de wereld. In de derde plaats was voor ons allemaal een hoogtepunt, een ontroerend hoogtepunt, het onaangekondigd verschijnen op het podium van Gul Masih, een jonge Pakistani die inzet was van een hoogst verbitterd proces in Pakistan vanwege vermeende Godslastering en minachting van de Profeet. Er is heel veel voor hem gebeden, wereldwijd, en nu was hij hier! De organisatoren hadden onder andere aan deze komst geen ruchtbaarheid gegeven om eventuele moeilijkheden te voorkomen. Extremistische moslims in Pakistan hebben immers te kennen gegeven geen vrede met zijn vrijspraak en vertrek uit het land te hebben. Hij staat nog op hun lijst van mensen die de dood verdienen ...
Hij vertelde overigens dat hij naar schatting 250.000 kaarten heeft gekregen, van mensen uit de hele wereld.
Op die kaarten die natuurlijk de aandacht van cipiers en medegevangenen trokken, stonden heel veel Bijbelteksten die hij kon gebruiken bij zijn spreken over zijn geloof in Christus. Bijzonder was ook de introductie van mensen die Open Doors in de afgelopen jaren geholpen hebben. Zeer deskundige monteurs, die in trucks, caravans, bussen en personenauto's geheime ruimtes hadden ingebouwd. Ze hadden bewerkt dat in de loop der tijd tussen de 750.000 en 900.000 Bijbels, Nieuwe Testamenten en Christelijke boeken de scherp gecontroleerde grenzen tussen Oost- en West-Europa hadden overschreden! Mevrouw Ypma, een oude dame die op haar zestigste haar rijbewijs gehaald had en een week na dat behalen van dat rose document in haar eentje Bijbels naar Roemenië was gaan brengen. Zestig maal had ze zo'n reis ondernomen!
"Wat een aansporing voor gepensioneerden onder ons, om niet te denken dat ze nu aan de zijlijn staan", reageerde Jan Pit, een van de leiders van het werk van 'Open Doors' internationaal, die het onderdeel over de helpers en vrienden presenteerde.
En zo was er nog veel meer dat een blik achter de schermen gunde van het spannende en veeleisende werk om broeders en zusters in vervolging of moeite daadwerkelijk te steunen.
Reacties
Temidden van de vele aanwezigen merkte ik diverse leden van onze Nederlands Gereformeerde Kerken op, met wie ik soms even sprak maar soms door de drukte ook niet bereiken kon! Een paar van hen belde ik na afloop op om hun reactie te vragen.
Heet van de naald zeiden ze dit. Os Gerard Vrooland, predikant van Doetinchem Nelp: "Ik ervaar zo'n dag als heel verrijkend. Het helpt je over je grenzen heen te kijken, je eigen kerkelijke positie ook eens te relativeren.
Juist nu acht ik het onze taak om meer naar buiten te treden; in onze post-christelijke samenleving is evangelisatie erg moeilijk geworden en dat is reden te meer om 'internationaal' te denken. (In Doetinchem hebben we het op dit punt overigens best goed; er valt bij evangelisatiewerk in goede verstandhouding samen te werken met Pinksterbroeders en -zusters, Baptisten en Chr.Gereformeerden. We richten ons interkerkelijke werk in deze regio al meer op het buitenland.) Wij allemaal, ook onze kinderen, voelen zich door deze dag erg verrijkt. Ook vind ik het knap dat men bij 'Open Doors' geen barrière opwerpt naar de kerken. Naast wat Opwekkingsliederen zong men liederen die bij ons bekend zijn. Dat we Psalm 27 mochten zingen en er een toelichting bij kregen dat deze Psalm een geweldige bemoediging was geweest voor die Chinese Alan Vu-en die zolang in de gevangenis heeft gezeten bracht dit zeer dichtbij. Het zijn van die kleine dingen, het oog dat de organisatoren hadden voor al die mensen die zij bereiken. Ook wij, mensen uit de kerken, hoorden er volledig bij. Ook ons, mensen met een kerkelijke achtergrond, wilden de organisatoren rechtstreeks bij hun werk betrekken. Het was, zoals gezegd, heel verrijkend; toch een soort oase, zo'n dag. Verder heb ik best een paar keer echt moeten slikken; bij sommige verhalen zaten de tranen wel dichtbij."
Ook Mevr. Hunink uit Utrecht was enthousiast over deze dag: "Het was fantastisch fijn! Mijn man en ik genieten altijd enorm van deze dagen. Onze God wordt er echt groot gemaakt. Er is bij de medewerkers altijd enorme bescheidenheid; alle eer is voor God. Ook valt me op dat men altijd heel voorzichtig is in het doorgeven van informatie, zodat mensen in de landen die moeiten kennen niet in de knel komen." Over de film zei ze: "Ik vond die film boeiend en imponerend, maar ook angstig." Ze spreekt uit een lange ervaring met Open Doors, want ze zijn sinds midden jaren '60 op diverse manieren bij dat werk betrokken. "Hoe het destijds begonnen is, weet ik niet meer! Wel weet ik dat we altijd uiterst goede ervaringen hebben gehad met de steun die we aan de Lijdende Kerk mochten geven." We hebben destijds veel gebeden voor mensen achter het IJzeren Gordijn, zoals Alexander Ogorodnikov - met een Spaans meisje dat bij ons in huis woonde, met wie we 't geloof gemeen hadden, maar die we nog niet zo goed konden verstaan! Dan is het heel bijzonder om later te horen dat zo iemand voor wie we intens gebeden hebben in de isoleercel de warmte van Christus' nabijheid gevoeld heeft. Dat je zo'n verbondenheid ervaren kan is fantastisch!"
Het echtpaar Hunink (hij is 70) zijn al vele jaren lang zeer internationaal gericht. Ze hebben al heel lang contact met ook Vietnamese vluchtelingen (Boeddhisten zijn toch vredelievender en ja, minder hard!) maar ook een Turkse familie. Zelf zijn ze uitgesproken 'evangelisatorisch' gericht, maar in de (Syn.) Gereformeerde Kerk waar ze uit komen (ze zijn nog niet zo heel lang Nederlands Gereformeerd), was weinig belangstelling voor de vraag: hoe kunnen we Moslims het Evangelie vertellen? "We gingen in onze Samen op Weg gemeente ook naar de moskee. Men had juist de Roomskatholieken beter leren kennen en wilde ook graag nader contact met de Moslims.
De stelling was overal: we belijden samen immers een God! Bij een bezoek aan de moskee kregen we van de Imam een Koran, in het Engels. Wij hebben toen gezegd tegen de mensen die 'van onze kant' meededen: 'Als wij een Koran krijgen, zouden wij het fijn vinden aan hen een Bijbel aan te bieden.' Daar stond men echter zeer huiverig tegenover; het zou niet hoffelijk zijn en zo. Op eigen kosten hebben we toen een Arabische Bijbel aangeschaft en die dus op persoonlijke titel aan de Imam aangeboden, die er erg blij mee was!" De heer en mevrouw Hunink ervoer "de heerlijke saamhorigheid en de informatie die we van zoveel kanten kregen. De film creëerde helemaal geen vijandsbeeld, maar kwam integendeel heel reëel over." Zij achten moslim-fundamentalisme een enorme bedreiging en merkten op: "Moslims mogen in ons land van alles! Als wij van hier uit iets voor geloofsgenoten willen doen, mag er echter niets!"
Daarin moeten we niet berusten, vinden ze. "Het levensverhaal van mevrouw Ypma was ook fantastisch. Het is ook zo bemoedigend naar ouderen toe; als je gepensioneerd raakt, houdt het leven niet zomaar op. We kunnen blijven bidden: Heer, waar wilt u me hebben?"