Christelijk
1995-11-03
"Nee, ik vind niet dat een moslim in een bestuur van een christelijke organisatie kan zitten," zei Anneke, een kerkelijke zuster. Ik zat achter de telefoon, legde mijn voeten op de bank en ging er plezierig voor zitten, want ze is een vrouw met wie je gemakkelijk aan de praat raakt ... een optimistisch en open type met een nuchtere visie op kerk en samenleving. "Ik heb niets tegen moslims, maar noem zo'n organisatie dan niet christelijk maar levensbeschouwelijk, dan weet iedereen waar hij aan toe is," ging Anneke verder.- Jaargang 39
- nummer 22
"Ben ik het helemaal mee eens," stemde ik in. Deze discussie hadden we ook al eens in een schoolbestuur gevoerd en ik had nooit reden gehad om mijn mening te herzien.
"Ja, jij wel, maar er zijn mensen die je aankijken of je gek bent als je zoiets zegt. Ze verslijten je meteen voor een fundamentalist of iets dergelijks! De mooiste reactie kreeg ik van een rooms-katholieke man ... Hij keek me verwijtend aan toen ik zei dat een moslim nu eenmaal geen christen is en zei verontwaardigd: straks zegt u nog dat Joden geen christenen zijn, " pruttelde ze.
"Hé ... Wat zei je toen?" vroeg ik geamuseerd.
"Dat een gelovige jood zich gekwetst en beledigd zou voelen als ik hem een christen noemde." We schoten allebei in de lach.
Ik had al eerder meegemaakt dat het woord 'christen' een bijzondere lading kreeg.
Toen een nichtje trouwde met een roomskatholieke man, sprak zijn moeder zachtjes druppend: "Ik vind het toch zo erg dat onze Ad met een christelijk meisje trouwt! Ik had hem liever met een katholieke vrouw gezien."
Nu hadden we net onze gereformeerde tante, die ook niet gelukkig was met de keuze van haar dochter (een aardige jongen ... maar róóms) getroost met het feit dat hij in ieder geval een christen was en dat het erger kon. "Beter iets dan niets, tante/" hadden wij opbeurend gezegd. De woorden van de toekomstige schoonmoeder van ons nichtje hoorden wij besmuikt lachend aan. "Katholiek is Liesbeth tenminste al, dat schiet op", zei mijn vader nuchter en voegde eraan toe: "Iemand moet mevrouw De Vries eens uitleggen dat katholiek 'algemeen' betekent." Hij haalde zijn schouders op en zei toen binnensmonds: Rome! Hij slaagde erin dat ene woord een branderig luchtje te geven. Maar dat kon ook komen van zijn sigaar.
"Nou, we zien elkaar wel weer," zei Anneke opgeruimd. "Vanmiddag zelfs", voorspelde ik, want ik wist dat we beiden van plan waren een jarige op te zoeken. Die jarige behoort tot die ene katholieke christelijke kerk, waar we allemaal lid van zijn. De afdeling heet alleen gereformeerd.