Danken
1995-11-17
AI weer een tijd geleden bracht ik een bezoek aan groep één van de basisschool (de eerste klas van de kleuterschool).- Jaargang 39
- nummer 23
"Ik doe gewoon zoals ik gewend ben,"
zei de leerkracht, die omstuwd werd door snaterend grut.
"Dat is de bedoeling," zei ik en zocht een plaats in een hoek bij het raam. De kleuters gingen zitten op stoeltjes van kabouterformaat en vormden een grote kring. Ze zongen vrolijk een paar liedjes en daarna kondigde de juf aan dat ze gingen bidden. Ze keek de kring rond. "Waarvoor moeten we bidden?" vroeg ze. "Voor de oorlog," zei een meisje.
"Dat er geen oorlog meer mag zijn," vertaalde de juf.
"Mijn konijntje is ziek," zei een jongetje.
"Hoe heet je konijn, Robert?" vroeg de juf.
"Flap", zei Robert ernstig.
Het jongetje dat naast hem zat, stond van zijn stoeltje op, stak peinzend een vingertje in een neusgat en drentelde naar een tafeltje met herfstbladeren.
"Voor het mooie weer," zei hij. Ik keek naar buiten en weifelde. Het regende pijpestelen. Waarschijnlijk was het weer een onderwerp dat regelmatig genoemd werd, want danken voor regen is niet bepaald voor de hand liggend in Nederland. Dennis, zitten...
We bidden ook voor Flaps," zei de juffrouw kalm en negeerde de dank voor het weer. "Nog iets? Nee? Handen samen ... ogen dicht!" Ik vind het een goede gewoonte om kinderen te betrekken bij het gebed. Wij deden dat vroeger ook want je loopt toch al het risico dat er veel over hun hoofden heen gaat. Het kan overigens verrassend uitpakken. Een vader en moeder in onze gemeente, die hun kinderen ook bewust wilden laten bidden, stelden eens na het eten de vraag: "Wie wil er danken?" De vader keek zijn kinderschaar langs. "Het mag in je eigen woorden ... het mag gerust een danklied zijn." Anja, hun zevenjarig dochtertje, keek verheugd op. "Een liedje? ... Ik ken een danklied," zei ze blij. Ze vouwde haar handen, kneep haar ogen stijf dicht en zette luidkeels in: "Zwarte Piet... Wiedewiedewiet.. .. Ik hoor je wel, maar ik zie je niet."
De ouders schaterden ontzet. "Maar dat is toch geen danken," zei de moeder. Anja had door dat er iets niet klopte. Ze kreeg een hoogrode kleur, barstte in tranen uit en snikte: "Maar een jongen op school zegt dat dit een dankliedje is!" De ouders susten en troostten, maar Anja heeft er nog altijd moeite mee om hardop te bidden. Zo brengt alles een risico mee. Maar daarom moet je iets wat goed is niet afschaffen. Integendeel. Jong geleerd...oud gedaan!