In dat huis daar woont een vrouw
1994-03-25
Met de familie uit- Jaargang 38
- nummer 6
Je hoort het tegenwoordig veel.
Als er in de familie iets te vieren is dan trekken we er samen op uit. Je huurt op een gezellig park een paar bungalows en opa en oma,kinderen en kleinkinderen kunnen een weekend van elkaars gezelschap genieten.
Vooral als de familie ver uit elkaar woont is het heel zinvol. Ook wij hebben het een paar keer gedaan. De eerste keer hadden we geen afspraken gemaakt over de zondagse kerkdiensten.
Dus vrijgemaakt kerkte vrijgemaakt; Nederlands gereformeerd kerkte Nederlands gereformeerd.
Maar door de uiteenlopende aanvangstijden van de diverse kerkdiensten zagen we elkaar bijna de hele zondag niet. En dat was beslist niet de bedoeling.
Het volgende familiefeest vierden we in de buurt van Apeldoorn. We spraken af: 's morgens naar de NGK, 's middags naar de GKV, vrijgemaakt dus.
Wij hebben daar in de familie nooit erg veel moeite mee gehad. Logeerde je bij de vrijgemaakte tak, dan kerkte je bij hun of omgekeerd. Ik heb mijn vrijgemaakte gasten nooit naar "hun" kerk hoeven brengen. Want we zijn gewoon takken van dezelfde boom en ik voor mezelf ben gebleven wat ik was: vrijgemaakt - maar dan Nederlands gereformeerd. Die scheuring had er nooit mogen zijn. AI kan ik niet dankbaar genoeg zijn voor de ruimte die we in onze kerken hebben.
We waren dus met de familie uit en gingen 's morgens naar de NGK. We troffen het. Er was de afgelopen week Vacantiebijbelschool geweest en daar werd die morgen in de dienst aandacht aan geschonken. De kinderen van de gemeente die de Vacantiebijbelschool bezocht hadden zongen de daar geleerde versjes. Er werd gevraagd waarover verteld was de afgelopen dagen en de dominee sloot er met zijn preek op aan.
Nu zijn wij Nederlands gereformeerden wel het een en ander gewend, maar de kinderen van mijn zusje zaten met verbazing te kijken en te luisteren."
Dat vond ik nog 'es een fijne kerkdienst." zei haar jongste dochter na afloop. En we waren het allernaal met haar eens. Het was duidelijk een dienst geweest met en voor kinderen maar ook voor volwassenen. De boodschap was bij beide generaties overgekomen.
's Middags gingen we zoals afgesproken naar de vrijgemaakte kerk. Ik was blij dat we het zo hadden geregeld.
Want als het landelijk netzo is als in de Zaanstreek dan zijn de middagkerkdiensten 'slecht bezocht. En daar schaam ik me voor. Maar deze kerk was vol en voor ons werd er nog een vouwwand opengeschoven. Daar zaten we dan en keken toe hoe de gemeente Avondmaal vierde. En nergens voel ik de scheuring zo pijn doen als juist bij de viering van het Avondmaal.
Want al zouden wij willen wij mogen met hen geen Avondmaal vieren. En ik voel dat als onrecht. Maar er werd ook gepreekt. En dat was goed. Het was gewoon een fijne dienst.
We hebben nog een paar keer een familieweekend gehad. En steeds hebben we het zo gedaan als die tweede keer, in Apeldoorn. Er ging wel eens iets fout: de informatie over de kerkdiensten klopte niet, en toen hebben we in een van de gehuurde bungalows een huisgodsdienstoefening gehouden.
En ik ben er blij om dat we het kunnen opbrengen om tenminste in de dichtbije familiekring een enkele keer samen op te trekken.
Dat moet toch op grotere schaal ook kunnen? Inderdaad op de laatste vrijgemaakte synode is besloten dat de mogelijkheid tot een gesprek met de Nederlands gereformeerden onderzocht zal worden. Dat is tenminste iets. Want ik vraag me al zo lang af: waarom kunnen ze wel samenspreken met de Christelijk gereformeerden en niet met ons. Wij die toch met zoveel banden aan hen gebonden zijn. Hun eigen vlees en bloed.