Religieus gevoel of kennis des Heren
1994-04-08
Bij 'reli-shopping' waarover ik een vorige keer schreef, speelt het gevoel een rol. Je ziet mensen kerk in-, kerk uitgaan, tot zij verzuchten: "Hier voel ik mij lekker." Dit is een uiting van een veel meer voorkomend verschijnsel.- Jaargang 38
- nummer 7
Het lijkt erop, alsof onze samenleving erdoor wordt bepaald. Voor aanbieders van religieuze gevoelens is er een gat in de markt, en er zijn heel wat bewegingen in dat gat gesprongen, zowel christelijke als niet-christelijke.
Dit verschijnsel gaat niet aan de kerk voorbij. Ook daar wordt veelvormigheid gewild. U kunt dat zien bij het voortgaande proces tot samenvoeging van de Ned. Hervormde, de (syn.) Gereformeerde en de Lutherse Kerken.
Dit levert een combinatie op waarin op het gebied van de leer heel veel mogelijk is.
een vorige maal stelde ik, dat het eigene van onze kerken mede ligt in hun geschiedenis. Het is immers niet zomaar geschiedenis, maar het is de weg die de Here met ons is gegaan.
Pogingen om het eigene en het bestaansrecht van onze kerken aan te geven zonder die geschiedenis in rekening te brengen, mislukken dan ook meestal en blijven dan steken in: "Bij ons ben je vrij" of: "Bij ons kan zoveel!" Dat kan zelfs tot uitspraken leiden als: "Ik vind het een fijne kerk, waarin iedereen elkaar vrij laat. Het is zelfs mogelijk dat je op zondagmiddag in plaats van naar de kerk, naar 'The Phantom of the Opera' (een musical) gaat."
Als dit waar is, vormen onze kerken een manier om je religieuze gevoelens te koesteren. Eén van de vele varianten die er op dat gebied zijn. Als je niet op dezelfde golflengte zit, zoek je een andere variant.
Dit heeft tot gevolg, dat wij de discussie, ook in de gemeente, voeren op basis van: "Ik vind" of: "Zo voel ik dat niet aan." Als u tot mij zegt: "Ik voel mij niet lekker", kan ik medelijden met u hebben. Ik kan vragen of ik iets voor u kan doen, maar ik kan niet zeggen: "Dat is niet waar." Dat oordeel kan ik niet uitspreken, want ik weet niet hoe u zich voelt. Als dus in de kerk de discussie wordt gevoerd op basis van gevoel, zullen verschillende meningen, liever: verschillende gevoelens, nooit tot elkaar komen. Zo ontstaat ook de noodzaak dat bijna alles in de kerk moet kunnen, want als het alleen om gevoelens gaat, is er geen norm meer die wij kunnen hanteren. Dan krijg je zo'n discussie als: "Ik vind de kinderdoop niet zo belangrijk. Het gaat er maar om, of je gelooft." Het enige, wat daar tegenin werd gebracht, was: "Ik zie dat nu eenmaal anders."
Als dit de discussie onder ons is, en let u maar eens op tijdens gespreksmorgens, -middagen en -avonden, dan is er geen plaats meer voor het: "Zo zegt de Here." Ik ben bang, dat het spreken vanuit de Schrift onder ons langzamerhand een minder belangrijke plaats inneemt. Dat spreken is echter alleen mogelijk vanuit een grondig kennen van Gods Woord.
Daarom hecht ik zo aan het belang van de studie daarvan. Vroeger heb ik meermalen horen preken over de tekst: "Mijn volk gaat te gronde door het gebrek aan kennis." De verschillende predikanten wezen er toen terecht op, dat het hier niet alleen gaat om kennis in de zin van: weten en weetjes. Kennis des Heren is ook het kennen zoals een kind zijn ouders kent. Maar dat weten, dat kennen van de openbaring van de Here kan niet gemist worden.
Toen wij vroeger voor de eerste keer naar de catechisatie gingen, kwam ongeveer het volgende voorbeeld naar voren: een jongen houdt van een meisje (omgekeerd werkt het voorbeeld net eender). Dan wil hij ook alles van haar weten: Wat vind je leuk?
Waar ben je geboren? Hoe zit je familie in elkaar? Waar ben je op school geweest? Hij weet nooit genoeg. En dat allemaal omdat hij van haar houdt.
Na dit verhaal kwam de clou: "Je houdt toch van de Here? Nu dan. Dan wil je toch ook zoveel mogelijk van Hem weten? Daarom kom je op de catechisatie." En daarom gaan wij naar de kerk en daarom gaan wij naar een bijbelkring. Niet om samen een' fijn gevoel te hebben of om van elkaar te horen wat wij vinden, maar om over de Here te horen, uit Zijn Woord, en om daarover te spreken, want alleen in Zijn Woord kunnen wij de Here Ieren kennen. En alleen als wij Hem zo hebben leren kennen, kunnen wij zeggen: "Zo zegt de Here." En daar gaat het om.
Wij knipten dit artikel uit de 'KERKBODE van nederlands gereformeerde kerken'. Het is van de hand van Drs. C.P. Kleingeld te Alphen a/d Rijn. Wij nemen van zijn pennevruchten regelmatig met instemming kennis. Ook de inhoud van bovengenoemd stuk is een schot in de roos! We moeten leren luisteren naar het Woord van God. Dat is onze bron en norm!