Tussen kerk en keuken
1994-05-06
Margeet Maljers-Kroes, Alkmaar Jezus Toen we vorig jaar tijdens onze vakantie in Cambridge waren, hadden we ons vluchtig voorbereid op een bezoek aan de stad. De werkelijkheid was tot onze vreugde nog mooier dan de plaatjes in de reisgids. De overvloed aan historische gebouwen verrukte ons en we voelden ons in die stad als kinderen bij een overladen snoepdoos.- Jaargang 38
- nummer 9
Er was zo veel dat kiezen ons moeilijk viel. De mooiste dingen werden dus voor het laatst bewaard. We liepen over de King's Parade en de naam alleen al zou je een statige stap geven.
We sloegen een zijstraat in en slenterden gezellig langs de boekwinkels.
"Hier heet het 'Jesus lane' ". zei Reinier, onze jongste, opgewekt. Ik keek omhoog en inderdaad ...
Ik vond het knap oneerbiedig staan, de naam van de Heer zo maar op een straathoek.
"Je zal er wonen", zei ik tegen mijn man. Dan moet je, als iemand je adres vraagt zeggen: Jezusstraat twaalf ... ik vind het gewoon vloekerig klinken!
Vooral als je je postcode er achter moet zeggen. Dat doet voor mij de deur dicht."
"Och, het zou wel wennen", antwoordde hij losjes en hield me tegen voor de poort van het Jesus College.
"Hier is het, geloof ik."
We bekeken de in de reisgids aangeprezen ramen van het 'College' en vervolgden onze weg door Cambridge.
"Zouden wij dat gevoel nu hebben omdat we het moeilijk kunnen plaatsen dat de Here Jezus echt mens is geweest", piekerde ik, terwijl we van het 'Jesus College' naar het King's College liepen. En hebben Engelsen daar dan minder last van dan wij? Bij ons stopt het bij St. Annasteeg en de Pieterstraat."
"Mm", zei mijn man, wat alles kan betekenen ... en toen kwamen we door zulke beeldige straatjes dat ik de vraag vergat en er maanden later pas weer op terugkwam.
Dat was naar aanleiding van de volgende gebeurtenis: Op een gemeenteavond in de plaats waar onze oudste woont, stond de 'Evangelisatie' centraal.
Een oudere broeder, was er uitgesproken mismoedig over. Hij had er al heel wat 'zaaiwerk' opzitten, maar veel resultaat had hij niet gezien.
Ondanks dat, probeerde hij toch telkens op de plaats waar hij leefde, te vertellen over het werk van God. Die plaats was nu het bejaardenhuis.
Het rondbrengen van de post bood hem de gelegenheid om af en toe een geestelijk gesprek aan te knopen en .
dat deed hij dan ook trouw.
"En", zei hij tijdens het rondbrengen van de ochtendpost tegen een dame op de bovenste etage. "En ... herinnert u zich nog dat ik het vorige week met u heb gehad over de Heer Jezus."
Hij gaf haar de post.
"Ja ...", zei ze vaag, "is dat niet dat kleine mannetje op de derde verdieping?"
"Ik wist niet of ik er om moest lachen of huilen", zei die broeder hoofdschuddend tegen de aanwezigen.
"Ik zou er maar om lachen", zei onze oudste en schaterde voluit.
Toen hij mij dit verhaal vertelde, had ik heel even iets van 'De Here Jezus op de derde verdieping' ... Dat klinkt oneerbiedig! En pang... Daar was ik weer terug op de Jesuslane.
De Naam van de Heer hoort voor mij dus niet bij alledaagse dingen zoals een straat of een huis!
Sommige kinderen hebben dat gevoel ook en beperken dat niet tot de Heer Zelf. Ze geven ook zijn dienaren een heilig tintje: Zo'n vijftien jaar geleden hadden we onze eerste predikant.
Hij was (en is) een bijzonder aardige man. Hij had een baard, stond hoog op de preekstoel en sprak over God.
Daarbij leek hij volgens Annemieke, de vijfjarige dochter van vrienden van ons, op de plaatjes in de kinderbijbel.
Ze noemde hem dus simpelweg: De Jezusman.
Op een dag bleef onze pastor bij die vrienden eten en Annemieke bekeek hem, terwijl hij met smaak een boterham oppeuzelde, zwijgend.
Toen ging ze naar haar moeder, die even in de keuken was en zei: "Hij eet!"
"Daar komt hij voor", zei de nuchtere Zeeuwse.
"Hij eet een boterham", zei Annemieke nadrukkelijk.
"Een Jezusman die een boterham eet!"
Ze vond de combinatie 'Jezus man en boterham met kaas' ongehoord.
Ik kon haar gevoel van: 'heiligheid heeft geen maag', wel plaatsen.
Ik heb er ook last van. En met mij honderden gelovigen op honderden verschillende manieren. En met alles moet je je blijven afvragen of je gevoel je wel op het goede spoor zet.
Een beetje twijfel is prima.
Denk ik!