Toch verder?
1994-07-29
Henk Veltkamp - 'Toch verder?' - verwerken van leed, een lange weg. Uitgave van J.H. Kok te Kampen - 108 pag. - f 19,50.- Jaargang 38
- nummer 15
Om maar met de deur in huis te vallen: dit is een fijn boek, dat mijzelf bij het lezen veel troost heeft verschaft. De auteur is ziekenhuispastor. Vanuit die ervaring behandelt hij verschillende themata, die betrekking hebben op het ziek zijn en de verwerking van het leed. Als je dit boek leest, gaat er een wereld voor je open. Veel dingen, die je niet wist, komen met klem op je af. Wat is er in het leven van de mensen een lijden en een verdriet! Wat hebben velen het moeilijk met het verwerken daarvan! B.V. als je 'het slechte nieuws' van een medicus moet vernemen, als je partner plotseling wegvalt en je alleen verder moet, als je voor je verdere leven invalide wordt, als je een kind naar het graf moet brengen, als je ontslag krijgt en op de keien komt te staan terwijl voordien het leven je zo toelachte. Mensen, die die dingen ervaren, kunnen het niet verdragen als een ander over die moeiten grof heenwalst met allerlei clichétermen en goedkope opmerkingen. "Je moet er maar mee leren leven", zegt men dan. Daardoor wordt de eenzaamheid voor hen, die dit alles moeten ondergaan en doorstaan, alleen maar enorm vergroot. AI die dooddoeners moeten worden geëlimineerd! Maar als je zèlf in een gat valt en in een fase verzeilt waarin het leed je dreigt te overmannen, als je het zèlf niet meer ziet zitten, dan wordt het anders! Een heel eenvoudige opmerking kan iemand opbeuren. Zo zei eens een weduwe tegen een ander, die ook pas weduwe geworden was, bij een ontmoeting in de supermarkt: "Het went nooit - maar overleven is mogelijk". Dit werd met veel warmte gezegd. Daardoor kwam het des te bemoedigender over. Het zijn de kleine woorden en dingen, die het doen. Ga dan a.u.b. niet met Bijbelteksten rammelen. De mens in nood heeft geen behoefte aan welke vorm van supervroomheid ook maar.
De wijze kent tijd en wijze ook in het wijzen op Jezus, onze Heiland, de Enige, die het hele leven saneren kan en wil. De dankbaarheid voor wat gebleven is moet langzamerhand groeien in het omgaan met verlies, dankbaarheid bovenal voor de presentie van God onder alle omstandigheden. Dit geschrift verleent praktische hulp. Wij zijn de auteur hartelijk dankbaar voor deze handreiking. Verdere aanbeveling is o.i. niet nodig!