Een pyramide in Sudan?
1994-07-01
Wie met de moeilijke omstandigheden, waarin de mensen in het Zuiden van Sudan en in de vluchtelingenkampen moeten leven, kennismaakt - zoals wij tijdens ons bezoek - voelt al snel de vraag bovenkomen: wat kunnen we doen? We hebben die vraag ook verschillende keren met zoveel woorden gesteld. Wat mij trof was dat we altijd ongeveer hetzelfde antwoord kregen.- Jaargang 38
- nummer 13
"Wat u en de christenen in Holland voor ons kunnen doen is bidden. We hebben nodig dat er gebeden wordt om vrede. En dat we eten krijgen om te kunnen leven." Een opvallend antwoord, vooral vanwege de volgorde die wordt aangegeven: gebed, vrede, voedsel. Wij zijn gewend aan een andere volgorde.
Een bekend psycholoog (Maslow) heeft ooit uitgevonden dat mensen in het algemeen eerst streven naar vervuiling van de eerste levensbehoeften: voedsel, kleding, onderdak. Pas als die vervuld zijn, komt de behoefte aan sociale voorzieningen. En tenslotte, als ook die vervuld zijn, zal de behoefte aan geestelijke zaken worden gevoeld. Deze theorie, die breed ingang heeft gevonden, staat bekend als de behoeftenpyramide van Maslow.
Welnu, in Sudan kwam ik een omgekeerde pyramide tegen, waarbij het gebed als eerst noodzakelijke, fundamentele behoefte werd genoemd. En daarna de rest. Dat gaf mij als bezoeker veel te denken.
Honger
Zeker is er het probleem van de honger.
We hebben dat van heel dichtbij gezien. Sterk vermagerde (vaak oude) mensen. Kinderen met hongerbuikjes.
Het land is de laatste jaren geteisterd door droogte. De twee voorafgaande jaren waren catastrofaal omdat er geen oogst of slechts een heel magere opbrengst was. Dan moet er voedsel worden aangevoerd. Ook nu is dat het geval. Pas in augustus kan er worden geoogst, als er regen komt. Anders zal de oogst opnieuw mislukken. Het probleem is dat de voedselvoorziening van buitenaf volstrekt onvoldoende is.
De wegen zijn uitermate slecht. Vanuit de lucht kan er slechts nu en dan voedsel worden gedropt. Mede omdat de regering in Khartoum heel onberekenbaar is met het geven van toestemming voor zulke vluchten. Het land en zijn bevolking wordt gevangen gehouden in de wurggreep van de steeds dreigende honger.
Oorlog
De honger staat niet los van de oorlog.
Want vanwege de nu al elf jaar durende burgeroorlog tussen het Noorden het het Zuiden en de daarbij gekomen onderlinge oorlog in het Zuiden tussen de uiteengevallen verzetsbeweging, kan de voedselvoorziening niet goed verlopen. Laat staan dat er iets gebeurt aan de verdere opbouw van het land. De tragiek is dat het Zuiden van Sudan best in staat zou zijn een goed eigen bestaan te hebben.
Het land is vruchtbaar, er zijn delfstoffen. Maar de oorlog en de onderlinge twisten, waaraan stammentegenstellingen ook schuldig zijn, voeren het land zichtbaar naar de afgrond.
Wanneer er geen vrede komthoe dan ook - dan ziet de toekomst er heel somber uit.
Gebed
Maar bovenal wordt dit alles ervaren als een geestelijk probleem. Iemand zei: "We roepen tot God, maar Hij antwoordt niet". Zoiets raakt je diep.
De mensen van Sudan roepen tot God om een einde te maken aan hun ellende.
Ze bidden om vrede. Om vrijheid.
Om een rustig leven zonder oorlogsdreiging.
En als we naast ze willen staan kunnen we niet beter dan ook voor hen te bidden. Om de nood van de mensen en het land aan de Heer voor te leggen. En zeker wil Hij ons ook gebruiken om te helpen en te doen wat mogelijk is om onze medechristenen in Sudan te laten merken, dat we ze niet vergeten. Want op basis van het gebed zal ook verder gebouwd mogen worden aan het voorzien in de noden die er zijn.
Vergeet niet om te bidden en te werken voor de christenen in Sudan! Zij vragen u, in deze volgorde.
Ds. Wim Moerdijk bracht als lid van de TEAR fund-bemoedigingsdelegatie. van 26 mei t/m 7 juni een bezoek aan de kerken in Zuid-Sudan.