Oudejaar
1994-12-30
- maandag-- Jaargang 38
- nummer 26
Het is drie uur in de middag. Er hangt een zondagse stilte om me heen. Ik zit even op onze slaapkamer achter mijn bureau uit te zakken van de dag na de zondag. Ik ben nog lang niet klaar.
Mijn trouwe Mina, de wasmachine, draait voor de derde keer vandaag en achter mij staat de stofzuiger waar ik de bovenverdieping nog mee moet bewerken. En neem nou hier mijn bureau. Een waar stilleven, vol met spullen van de afgelopen weken: prijskaartjes, proeven van sinterklaasgedichten, een doorgebrande bureaulamp, lege batterij van de wekker, nieuw bijbelleesrooster van het NBG, een paar boekenbonnen van mijn verjaardag, postpapier, doucheschuim en tenslotte een verwarde hoop barbiekleertjes. Onze jongste dochter heeft hier ook duidelijk haar sporen achter gelaten. Ik heb alles maar even naar één hoek geschoven, want ik wil nu eerst de laatste weken van het jaar aan de vergetelheid ontrukken. Aangezien wij bij alle gewone decemberdrukte, in de familie ook nog vier verjaardagen hebben, waaronder de mijne, is het dus wel even stressen, zo nu en dan. De voorbereidingen voor de kerst zijn ook niet mis, dit jaar. Ik zit in de kerstfeestcommissie en daar wordt natuurl ijk het één en ander van verwacht. Vorig jaar hadden we een kerstontbijt georganiseerd met aansluitend een feestelijke dienst met zang en dans. Nou ja, dat laatste niet natuurlijk, stel je voor, maar het klinkt zo leuk. Dit jaar hebben we samen met de evangelisatiecommissie het luisterrijke plan opgevat om in plaats van het traditionele kinderkerstfeest, een kerstmusical uit te voeren. Jong en oud doet er aan mee. Gek eigenlijk dat we van de kerst zo'n drukte maken, ieder jaar weer. Terwijl het eigenlijk 'alleen maar' een verjaardagsfeest is.
't Zou veel logischer zijn om met Pasen een groot feest te geven. De dood is dood. Wij krijgen een geweldig cadeau: een spiksplinternieuw leven. Daar moesten we nou ieder jaar met Pasen van uit ons dak gaan. En dat dan vieren, zoals we nu kerst vieren. Neem nu het altijd terugkerende afgezaagde gezemel over vrede, om deze tijd van het jaar. Ik geloof dat ik me er ieder jaar méér over opwind. Het is toch te stom voor woorden, dat er altijd maar gedacht wordt, dat wij mensen vrede kunnen houden en maken in de wereld en met elkaar. Het is ons in al de eeuwen van ons bestaan nog niet gelukt, we kennen onze geschiedenis toch? Bidden om de komst van het eeuwige vrederijk van 'het Kind in de kribbe' zou een zinvollere bezigheid zijn. Maar dat hoor je alleen bij de EO en andere confessionele christenen. En dat past absoluut niet in deze tijd. Medemenselijkheid, daar blijft het bij velen in steken.
- donderdag-
Zoals te verwachten is dit een druk weekje aan 't worden. Nou ja, tussen kerst en oud en nieuw hoef ik niets buitenshuis te doen. In de kerstvakantie zet ik altijd een extra tafel in de kamer. Daar ligt een dan legpuzzel van 1500 of 2000 stukjes op. We zitten er allemaal wel een poosje aan en iedereen die hier binnenvalt mag één of liefst meer stukjes neerleggen. Voor zover ik me kan herinneren hebben we dit iedere kerstvakantie gedaan vanaf de tijd dat onze oudste een fanatiek legpuzzelaar bleek te zijn. Ook dit jaar zal hij ons ongetwijfeld komen helpen, zodat we er zeker van zijn dat de puzzel aan het eind van de kerstvakantie ook af is. Kerst valt voor de dominees wel gunstig, dit jaar. Op oudejaarsdag . bakt Pa hier de oliebollen, en doet dat zeer vroeg in de morgen als iedereen nog op bed ligt. Zodra de geur van oliebollen zich door het huis begint te verspreiden, lig ik niet lekker meer. De gedachte dat er beneden in de keuken heerlijke warme oliebollen zijn jaagt mij het bed uit. Ieder jaar neem ik me voor er niet te veel van te eten. Maar ze moeten ook niet oud worden en in het nieuwe jaar zal ik onmiddellijk gaan lijnen. De keren dat ik me dàt voorqenornen heb op oudejaarsdag, zijn op de vingers van mijn handen niet te tellen. Goede voornemens, ik ben er sterk in. Nieuwjaarsdag heeft iets aantrekkelijks wat dat betreft. En het gekke is, dat ik iedere oudejaarsavond weer tot de conclusie kom dat ik er weinig van terecht heb gebracht. Wat zou mijn echtgenoot van dit stukje vinden? Per slot van rekening corrigeren wij altijd elkaars kopie ...
Commentaar: 'Bidden om de komst van het eeuwige vrederijk van 'het Kind in de kribbe' zou een zinvol/ere bezigheid zijn. Maar dat hoor je al/een bij de EO en andere confessionele christenen. En dat past absoluut niet in deze tijd'. Goeie voornemens, 'daar blijft het bij velen in steken '.