'Reservation'
1993-09-10
We zijn net terug van een vakantie in Engeland. Een vakantie in dat land was een oude wens van me, maar tot dit jaar heeft het feit dat je je over moet laten varen om er te komen me tegen gehouden.- Jaargang 37
- nummer 19
Ik vond mezelf geen mens voor cruises, zelfs niet voor een minicruise. Dat had ik goed ingeschat, want de overtocht van zeven uur duurde me veel te lang. En ik was op voorhand nog wel volkomen bereid om uit te barsten in lyrische zinnen als: 'De onveranderlijke, geheimzinnige zee, die toch telkens anders is, enz...enz. en 'Lang leve onze zeevarende natie,' maar hangend over de reling, was het enige wat ik dacht: 'Ik heb die golven nu wel gezien en ik wil eigenlijk wat anders.
Een boompje of een heuveltje of een' paar koeien.' Kortom, ik ben een landrot.
Na aankomst in Harwich moesten we op zoek naar onze camping waar we, tegen onze gewoonte in, een plaats hadden gereserveerd. Janneke, onze dochter, had de reservering op zich genomen en een paar dagen voor ons vertrek een camping in de buurt van Harwich gebeld. Ze is als au pair een tijdje in Engeland geweest en we vonden dat zij de praktische contacten maar moest leggen. "Heb je eigenlijk een adres opgegeven, Janneke?", vroeg mijn man aan onze dochter die genoeglijk met haar jongste broertje tussen de tassen op de achterbank zat.
"Dat hoefde niet. Maljers from the Netherlands was voldoende, antwoordde Janneke.
"Ik vind het zo pretentieus klinken", fronste mijn man terwijl hij zijn blik onafgebroken op de weg hield omdat het links rijden nog even moest wennen.
"Net of er maar één Maljers in Holland is en dat dat exemplaar naar de camping komt."
"Hm... welnee, je zegt gewoon: 'I am Maljers from Holland en I have made a reservation", zei Janneke zonnig.
Ik zat intussen met stokkende adem voorin en zag grote vrachtauto's recht op me afkomen.
"Bang?" informeerde mijn man.
"Nog even vreemd, maar na een paar minuten is het gewoon, dat links rijden", hield ik me groot. "Enfin, de camping is dichtbij!"
Inderdaad was er een plaats voor ons gereserveerd en dat vonden we zo handig dat we, ook toen we verhuisden naar een camping in Londen, eerst belden of er nog ruimte was in plaats van op de bonnefooi rond te toeren.
Reinier drentelde telkens mee als mijn man belde en kon zich voor zijn elf jaar goed redden met Engels. ~ii. babbelde en speelde met Engelse Jongetjes en voelde zich totaal niet geremd. De kerken en kathedralen werden hem soms wat te machtig, maar hij was verrukt van de kastelen die we zagen en dat we een hele dag uittrokken om Windsor te bekijken, had zijn volledige instemming.
Windsor Castle is enorm groot en indrukwekkend. "Het is maar behelpen voor onze koningin, als je dit ziet", zei Janneke.
"Hier is het paleis op de Dam een schuur bij." We keken naar het wisselen van de wacht en kochten kaartjes.
"De vlag hangt uit.'Zou Elizabeth op het kasteel zijn?" zei mijn man toen hij omhoog keek naar een van de torens.
"Vast. Wat zeg je als we haar tegenkomen?", vroeg Reinier hoopvol.
Janneke trok een pruimenmondje en lispelde: "Hello Queen, how are you. I am Maljers, from Holland."
"And I have made a reservation", vulde Reinier met glinsterende ogen aan.
Op zondag gingen we, zoals gewoonlijk naar de kerk. Dat het de Westminster Abbey was en dat er een schitterend koor zong, kwam goed uit en hoewel ik mezelf deugdzaam voorhield dat dat natuurlijk maar bijzaak was, zat ik bijna zoemend van tevredenheid achter een paar Italiaanse' vrouwen en een lange Amerikaan. Na de schriftlezing en de gezamenlijk uitgesproken geloofsbelijdenis, viel het 'tourist zijn' echter van me af. Daarvoor in de plaats kwam een gevoel van verbondenheid met de onbekende mensen om me heen. Ook kwam er een verbondenheid met de mensen die jaren en eeuwen geleden op deze plaats dezelfde geloofsbelijdenis hadden uitgesproken en die nu waren op een plaats die de Heer voor hen had bereid. Een plaats waarvoor je niet zelf kunt zeggen: "I have made a reservation".
Dat is voor je gedaan!