Schuldgevoelens
1993-10-22
Volgens mij komen ze bij vrouwen meer voor dan bij mannen. schuldgevoelens bedoel ik.- Jaargang 37
- nummer 22
Hoe ontstaan schuldgevoelens. Er zijn twee hoofdoorzaken aan te wijzen: schuldgevoel door schuld en schuldgevoel door verantwoordelijkheid. Laàt ik een paar voorbeelden geven. U heeft beloofd met uw zoon naar een voor hem belangrijke sportwedstrijd te gaan maar omdat u met iets heel anders bezig was bent u de tijd totaal vergeten. Zoon boos of in tranen en u een schuldgevoel van hier tot gunder, er is niets meer aan te doen. Of: u had u voorgenomen een oude vriend te bellen met wie het niet zo goed gaat de laatste tijd. Opeens is de avond alweer om en hebt u het nog niet gedaan. Wat krrijgt u? Inderdaad. een levensgroot schuldgevoel.
Natuurlijk hebben mannen net zo goed schuldgevoelens als vrouwen. Ik denk alleen dat mannen ze beter verstoppen of voor zichzelf houden. Want ik hoor niet zo vaak een man zeggen: 'wat voel ik me toch schuldig'. Nee. ze constateren dat ze iets vergeten zijn. nou sorry. heel vervelend echt. tja kan iedereen overkomen hè: vergissen is nu eenmaal menselijk. Ook ik ben niet feilloos. Het was ook zo druk; ik was er die dag even met de gedachten niet bij!
Neem dan vrouwen. die barsten voortdurend van de schuldgevoelens. Ze verontschuldigen zich continu. geven ook wel de omstandigheden de schuld maar toch: 'en toen voelde ik me zó schuldig'. Ikzelf heb er ook vaak last van. terecht of onterecht. Er zijn van die periodes dat er veel op je af komt en dan kun je niet aan alle verwachtingen van alle mensen om je heen voldoen. Soms kan ik echt verlangen naar een klein kringetje van bekenden.
Heerlijk om niet zoveel mensen te kennen zodat ik me ook niet zo verantwoordelijk voor iedereen hoef te voelen.
Begrijp me niet verkeerd. dit is dus de tweede soort schuldgevoel. nl. het schuldgevoel dat je jezelf aanpraat.
Er circuleren voortdurend allerlei mensen door je hoofd op wie je je meer of minder betrokken voelt. Je wilt contact met ze houden. ze ondersteunen. begrip tonen enzovoorts. Voor die mensen zelf hoeft dat helemaal niet op te gaan. die verwachten misschien niets van je. maar ja je voelt je nu eenmaal verantwoordelijk.
Omdat je toch mens blijft en de dag nooit langer wordt dan 24 uur en er altijd allerlei dingen 'even tussendoor' geregeld moeten worden. ben je die dag alwéer niet aan dat volgens jou verplichte bezoekje of telefoontje toegekomen.
Vervelend. nou morgen dan maar. En zo rijgen de dagen zich aaneen. Is dit nu terecht, vraag ik mij af. Hebben meer mensen dit in die mate of ben ik gewoon niet helemaal lekker.
Beeld ik mij die verwachtingen van anderen in. kan ik er niet zonder of moet ik echt als een geestelijke Florence Nightingale door het leven gaan. De waarheid ligt zoals gewoonlijk ergens in het midden. Natuurlijk is het niet goed om je van niemand iets aan te trekken. om als een egoïst door het leven te gaan. We kennen allemaal wel van die mensen bij wie het nooit opkomt om jou eens te bellen als je in de put zit. die nooit spontaan vragen hoe het met je gaat.
Maar volmaakt zijn we ook geen van allen en dus laten we hier en daar wel eens een steekje vallen. Want die schuldgevoelens zijn ook wel eens terecht natuurlijk. Je vriendin hád het ook enig gevonden als je haar meteen had gebeld en een excuus is echt wel eens nodig bij nalatigheid. Als mensen onder elkaar moeten we kunnen accepteren dat we niet volmaakt zijn maar we moeten dat denk ik ook van onszelf accepteren. En we moeten misschien beter leren om prioriteiten te stellen. Elke dag zijn er nu eenmaal vaste dingen die gebeuren moeten. Het helpt alom gewoon een lijstje te maken waar je al die dingen in volgorde van belangrijkheid op zet. En dan Simpelweg afstrepen. voor mij is dit een probaat middel tegen schuldgevoel.
Als ik me heel erg opgejaagd voel denk ik wel eens aan Jezus die door het land trok. Wat was er veel voor Hem te doen en in zo weinig tijd. Wat werd er door mensen aan Hem getrokken. 'Meester ga mee: mijn dochter. mijn knecht. mijn slaaf. mijn vriend. ikzelf....' Maar Hij nam overal de tijd voor en vond alles wat op Zijn weg kwam belangrijk. Hij liet zich niet gek maken door alles wat nog voor de avond gebeuren moest. Wat zou ik dan wijzer willen zijn!