Dans en film als groot gevaar
2007-08-17
Opvallend vaak is er in de eerste jaargang van Opbouw aandacht voor ‘wereldgelijkvormigheid’. In artikelen en in de rubriek persschouw, telkens wordt er gewaarschuwd voor het gevaar van de dans, de film en de sportverdwazing. Vooral het dansen moet het ontgelden.- Jaargang 51
- nummer 16
Gelukkig wordt in onze kringen de dans, voor zover ons bekend, volledig als werelds vermaak veroordeeld en het deelnemen eraan als onverenigbaar beschouwd met een christelijke levenshouding. Maar in sommige kringen van de (synodale) gereformeerde gemeenschap is het erger: 25% van de Amsterdamse gereformeerde jeugd zou dansen.
Laat niemand het gevaar onderschatten van de omgang met de andere sekse zoals dit op de dansvloer geschiedt. Dit moeten we rangschikken onder ‘het zich in moedwillig gevaar begeven’. Wij zijn nu eenmaal niet van gewapend beton.
Een R.K. priester vroeg 200 prostituees naar de oorzaak van hun val. Van hen bekenden 163 dat het begin lag op de dansvloer.
Bedenk wel dat het hier geen popavonden of houseparty`s betreft, maar gaat over het stijldansen dat op een dansschool geleerd werd.Vooral de middelbare school werd als invalshoek gezien; een leraar, die het kwaad relativeerde, kreeg te horen: Maar laat hij nu eens zelf gaan kijken naar het dansen van jonge mensen, ook van middelbare scholen in de vakantiecentra, tot diep in de nacht, met het kamperen op de achtergrond en de ellende die daarvan komt. Alleen: Zo gauw we met te gaan dansen op een schoolfeest de kans zien, beter dan voorheen, God onze dankbaarheid voor de verlossing te tonen, zullen we tot deze daad kunnen overgaan.
En de film
Een ander groot gevaar school in film en bioscoop. In een van de eerste nummers lezen we al:
Wanneer men weet dat in de grote steden bijna alle kinderen tussen de 7 en de 14 jaar ongeveer eenmaal in de week een film zien…dan hoeft het geen bewijs dat het wereldbeeld van zo’n jeugd meer dan door gezin, school of kerk door de bioscoop gevormd wordt. Wanneer zal men de verwoestende werking van de film eens gaan inzien? En wordt het niet hoog tijd dat christenen tegen deze ‘cultuuruiting’ een hartgrondig neen zeggen?
Prof. Veenhof wijdt er een serie van drie artikelen aan: ‘Vader, waaróm mag dat niet?’ Hij vertelt van een degelijke gereformeerde jongen van 14 die deze vraag aan zijn vader stelt. De jongen wil zo graag tegenover zijn klasgenoten (!) kunnen bewijzen dat bioscoopbezoek niet mag.
De film is, speciaal bij de overgrote massa de krachtigste, meest doordringende geestelijke beïnvloeding. Met suggestieve en geraffineerde middelen wordt een bepaalde levensvisie door filmsterren voorgeleefd. De figuren zijn mooi, bekoorlijk, imponerend, geraffineerd. Men speculeert permanent op de primaire gevoelens van de mens, op medelijden, heldenverering, sentimentaliteit. Bovenal op diens sexuele driften en neigingen.
Zie op deze dingen moeten we onze jonge mensen wijzen. Rustig, zakelijk, ernstig. En we moeten hen er ook op wijzen dat zij door de bioscoop regelmatig te bezoeken ten volle verantwoordelijk zijn voor wat daarin en daardoor geschiedt.
En dan komt de vraag op hen af. Zou de Heiland blij zijn als Hij mij daar ziet? Kan ik door daar te zijn en te genieten de Heiland positief dienen?
En het gezin
Huismans ziet nog een ander gevaar: Wie naar de bioscoop gaat ontvlucht het gezin: de ouders laten hun kinderen in de steek, de kinderen lopen van hun ouders weg om elders te zoeken wat alleen het gezin hen kan geven.
Zelfs de televisie, die feitelijk de bioscoop in huis haalt, biedt hier geen uitkomst. Zeker, dan blijft het gezin thuis, maar de gelegenheid dat het gezinsleven zich naar zijn aard kan ontwikkelen gaat verloren en zo lijdt het schade. Elke antenne die ik weer geplaatst zie op de huizen doet mij zeggen: ‘Alweer een gezin dat zijn poorten heeft opengezet voor iemand die zich als vriend aandient, maar die niet zal nalaten in het gezin schade aan te richten.’
Jan Lakerveld is neerlandicus, lid van de NGK te Emmeloord en redacteur van Opbouw.