Van huis uit
1993-03-12
De rechten van de mens- Jaargang 37
- nummer 6
Is het u ook wel eens opgevallen hoe goed het er de laatste jaren uit ziet met de rechten van de mens.
Om dit te verduidelijken zal.Ik u een aantal van die nieuw verworven rechten noemen.
Zo hebben we het recht om ons te ontdoen van een baby die we niet willen hebben. Vervolgens hebben we het recht ons te ontdoen van een partner waarmee we het niet meer zien zitten en om de eventuele kinderen die uit die relatie zijn voortgekomen hoeven we ons ook niet meer druk te maken.
Een aantal jaren later hebben we het recht zelf een einde aan ons leven te maken of dat door een welwillende arts te laten doen. Men kan zich ook het recht voorbehouden allerlei machines aan te sluiten zodat we er nog wat langer zijn.
Ook hebben we recht op een kind wanneer we dat zelf niet kunnen krijgen.
Zelfs buiten ons eigen lichaam kan men voor een bevruchting zorgen en die dragen we dan zelf tot een goed einde. Of we krijgen een hormoonbehandeling en als er dan per ongeluk zes kindertjes zitten aan te komen, nou dan halen we gewoon een stuk of vier weg. Of we vriezen er een paar in voor later. Het allernieuwste recht dat we momenteel hebben verworven is het recht om moeder te worden na ons vijftigste of zestigste jaar. In tegenstelling tot Sara of Elisabeth bij wie dit wonder op Gods bevel gebeurde, worden er nu allerlei kunstgrepen verricht.
De baarmoeder wordt met hormonen voorbereid op een zwangerschap.
Van een nog jonge vrouw wordt een eicel geleend en de bevruchting vindt in de reageerbuis plaats. Als het karwei eenmaal geklaard is wordt de borstvoeding hormonaal op gang gebracht want tenslotte moet je de jonge moeder niets hoeven te ontzeggen.
De artsen die zich hiermee bezighouden, enkele in Amerika en Italië, zullen zich ongetwijfeld een beetje God voelen.
Ze hebben het met ontroering over het 'recht van elke vrouw' om moeder te worden en manipuleren de mens vervolgens zonder scrupules. Financieel gaat het hen ook voor de wind want de vaak wanhopige vrouwen betalen er .
tienduizenden guldens voor.
De mens als God in de twintigste eeuw. Hoe gelukkig zijn we ermee geworden. Onlangs verscheen er een uitgebreide echtscheidingsenquête waaruit bleek dat kinderen van gescheiden ouders er veertig jaar later ""g last van kunnen hebben, om maar niet te spreken van andere familieleden zoals grootouders. Oudere mensen zijn vaak bang voor wat hen te wachten kan staan als ze niet meer in staat zijn voor zichzelf op te komen.
De mens als God is geen succes geworden dunkt me. Soms gaan ook ongelovige mensen hun vraagtekens zetten. De ethica Héléne Dupuis vindt het te ver gaan dat oma's moeder worden want: "zij denken alleen aan hun eigen belang en niet aan het belang van hun kind". In dit geval een kind waarvan de moeder hem/haar vermoedelijk niet volwassen ziet worden en dat misschien meer 'oppasser' van de ouders wordt dan kind.
Gelukkig staan de Nederlandse artsen er (nog) afwijzend tegenover maar of dat zo zal blijven is natuurlijk de vraag.
Genetische manipulatie is tenslotte ook een geaccepteerd verschijnsel geworden.
AI met al word ik niet echt vrolijk van alle prestaties van het menselijk vernuft.
Goddank is er een God die in kan grijpen. Hij laat echter de mens gewoon zijn eigen gang gaan zolang deze zich niets van zijn geboden aantrekt.
Wat er dan allemaal mis kan gaan werd me duidelijk toen ik het boek 'Muren van mijn hart' van Bruce Thompson las.
Deze man heeft vanuit het geloof en zijn eigen ervaringen als arts een therapie ontwikkeld om beschadigde mensen weer 'heel' te maken. Het is een vaak moeizaam proces dat veel tijd en energie kost en altijd moet gaan vanuit de basis van God als grote Heelmeester. Hij heeft hiermee opzienbarende resultaten bereikt en veel mensen naar God terug mogen brengen.
De EO heeft hier een tijd geleden een serie programma's aan besteed.
Wat me ook duidelijk werd, of je nu slachtoffer bent of dader, dat het aanpakken van problemen een bepaalde grondhouding vergt waarbij je God wilt laten bepalen hoe het verder met je gaat en je tot de erkenning moet komen dat je er alleen niet uit komt.
Daarna pas komt er ruimte voor vergeving, begrip, het belijden van schuld en schaamte.
Vanuit die optiek wordt het ook duidelijk dat hulpverlening zonder deze basis alleen maar korte termijn hulpverlening kan zijn waarbij het wezen van de mens niet wordt veranderd.
Er bestaat gelukkig nog steeds een recht van de mens dat al eeuwen onveranderlijk hetzelfde is: het recht om naar God terug te gaan.