Post uit Rwanda
1993-03-26
Jaloers - Jaargang 37
- nummer 7
Emmanuel is christen geworden, al jaren geleden. Zijn vrouw was heel verbaasd toen hij vertelde dat hij nu in God geloofde, dat hij naar de kerk zou gaan, dat hij geen bier meer wilde drinken en geen dingen zeggen die niet waar zijn, dat hij wilde leven met de Heilige Geest. Ze begreep er niks van. Er waren zoveel christenen op de heuvel waar ze woonden, die van tijd tot tijd naar de kerk gingen. Ze dronken wel bier, maakten ruzie, vertelden dingen die niet waar zijn, waarom wilde Emmanuel iets heel anders? Ze praatten er lange tijd over, dat leven met God en met Jezus en met de Heilige Geest iets anders is dan een keertje naar de kerk gaan. Emmanuel had het begrepen toen hij een paar vrienden had zien veranderen. Zo wilde hij leven, zo wilde hij met God leven.
Emmanuel deed wat hij gezegd had en zijn vrouw was verbaasd. Alles werd anders in hun huis. Emmanuel was veel vaker thuis dan de andere mannen.
Hij gaf geen geld uit aan bier, hij was nooit meer dronken en als er gevechten waren was hij er niet bij.
Dat waren de fijne dingen. Maar er waren ook dingen waar zijn vrouw zich zorgen over maakte. Emmanuel wilde niks meer weten van tovermiddeltjes.
En zijn vrouw kende een boel tovermiddeltjes.
Die had ze van haar moeder geleerd, dat was een bekende medicijnvrouw. Middeltjes om de kinderen te beschermen tegen boze geesten, middeltjes tegen ziektes.
Emmanuel zei dat het niet meer mocht. "We hebben nu een veel betere bescherming", zei hij "en dat is God".
En warempel, het zag ernaar uit dat hij gelijk kreeg. Emmanuel vond werk in de stad. Hij ging geld verdienen. Hij kreeg dat werk omdat de mensen van hem konden vertellen dat hij eerlijk was en niet stal. Op de heuvel waar hij woonde werkte zijn vrouw op het land.
Dankzij het geld dat Emmanuel naar huis bracht was er altijd zaaigoed en kunstmest. Het land bracht een boel op. Emmanuel was vriendelijk voor de mensen om zich heen. Armen kwamen vaak bij hem aankloppen. Je zou zeggen dat iedereen wel van hem moest houden. Maar het gekke is: dat was niet zo.
Al meer mensen begonnen een hekel te krijgen aan hem. Hoe denk je dat dat komt? Denk eens na... Ja, ze werden jaloers. Gewoon jaloers. Ze begonnen lelijke dingen over hem te zeggen. Zomaar dingen, of ze nu waar waren of niet. En het is gek hoe gevaarlijk woorden zijn. Het is net een soort vergif, langzaam maar zeker veranderen mensen erdoor. "Emmanuel is anders dan wij". zeiden de mensen "Hij is steenrijk, hij is trots, hij denkt dat hij beter is dan wij, hij vertelt alle mensen dat wij leugenaars zijn."
En hoe vaker de mensen het zeiden en hoorden hoe meer ze het begonnen te geloven.
Als Emmanuel langs het huisje liep waar de mannen bier dronken spuugden ze op de grond. Op een dag ging Emmanuel naar Thierry. Vroeger was Thierry een vriend van hem, hij had hem zelfs nog aan het werk geholpen in de stad. Maar Thierry was ook jaloers geworden en hij vertelde nu de lelijkste verhalen. "Wat is er toch" vroeg Emmanuel "Waarom zeg je al die dingen?" Thierry haalde zijn schouders op. Na even begon hij te vertellen wat hij weer van anderen gehoord had. "Maar is het waar?" vroeg Emmanuel "Je kent me, je kunt toch zien of het waar is" Thierry haalde weer zijn schouders op. Hij wilde er niet over nadenken. Het was een tijdje stil, toen stond Emmanuel op. "Luister, zei hij, Ik blijf ik. Mijn ogen blijven zoals ze zijn, mijn huid verandert niet van kleur als er slecht over me gepraat wordt. Mijn armen blijven dezelfde en mijn mond ook. En ik ga ook geen andere dingen doen of zeggen of zien omdat je slecht over me praat. Ik zal je niet vragen ermee op te houden. Ik blijf gewoon ik." En na die mooie woorden stapte Emmanuel het huisje van Thierry uit. Emmanuel had gelijk. Hij hoefde niet te veranderen omdat anderen naar tegen hem deden, of gemeen over hem praatten. Maar stel je eens voor hoe moeilijk dat is! Zouden jullie het kunnen?
Niet gemeen terug doen, niet verdrietig en boos worden, niet met man en macht proberen iets te veranderen?
Gelukkig had Emmanuel vrienden, echte vrienden. Hij zong in het koor van de kerk, en bij de mensen daar kon hij helemaal zichzelf zijn.
Samen vertelden ze aan God wat er allemaal gepraat en gespuugd werd op de heuvel van Emmanuel. En dat was genoeg. "Als het je teveel wordt, als je echt heel boos en verdrietig wordt denk dan niet "Wat zal ik terug doen?" maar denk aan Jezus!" Dat zeiden zijn vrienden. Emmanuel vond dat een gOede raad. En de mensen op de heuvel schudden hun hoofd. Ze snapten niks van die Emmanuel, die maar rustig en vriendelijk bleef. Ze wilden graag dat hij boos werd dat ze echt ruzie konden maken. Ze deden hun best om hem uit de tent te lokken 'met pesterijen. Ze probeerden zijn vrouw bang te maken. Ze namen kleine dingetjes weg. Ze vroegen om dingen die ze helemaal niet nodig hadden. En op een dag... ging het mis.
Maar dat vertel ik de volgende keer.