Aanstoot
1993-04-09
We waren net klaar met het middageten, toen hij op bezoek kwam.- Jaargang 37
- nummer 8
Vond het heel vervelend dat hij ons stoorde. En dan nog wel op dit moment van de dag. Had het ook liever voor zichzelf gehouden. Maar dat was toch ook niet verantwoord. Kortom, hij draaide er omheen als een kat om de hete brij.
Ik was al iets gewend.
Op een zondagavond, vijf preken na mijn bevestiging, werd ik opgebeld.
"Wij wilden dominee morgen even spreken. Beetje bij tijds, als het kon".
Dat kon. Dus zat ik maandagmorgen om 8.30 uur klaar. In jeugdige overmoed denkend: zeker problemen met huwelijk of kinderen.
Het wáren: bezwaren tégen de doorgaande lijn in de prediking. Om 13.30 uur, vijf uren later, hoefde ik daar niet meer aan te twijfelen.
Ik was dus al iets gewend.
Daarom moedigde ik de tussen-de-middag-bezoeker aan: "Zegt u nu alstublieft waar het om gaat".
Toen kwam het hoge woord eruit: "Ja, ziet u..., de omgang van dominee en mevrouw geeft aanstoot in het dorp".
???
In de loop der jaren heb ik heel wat fouten gemaakt: tijdens kerkdiensten en bij bezoeken, op catechisaties en in vergaderingen. Ja, waar niet?
Ik denk, dat veel dominees denken, dat ze altijd gelijk hebben of gelijk moeten krijgen. Het is een soort dierlijk instinct om jezelf te verdedigen als je aangevallen wordt.
Zelf heb ik heel wat tijd en energie gestoken in de verdediging van mijn eigen territoir. Zonder indrukwekkend resultaat overigens.
Als je ongelijk hebt, kun je dat maar beter erkennen. Dit geldt voor Jan Modaal, dit geldt ookvoor Klaas Klerikaal.
Ik heb nogal eens mijn excuses moeten aanbieden voor domme dingen die ik had gezegd en gedaan. Ik ben er zelf niet minder van geworden. En de verhouding met de gemeente werd er beter van,
Maar er zijn ook gevallen, waarin je je van de kritiek niets moet aantrekken.
Of omdat het oordeel niet in mensenhanden ligt. Of omdat de kritiek nergens op slaat.
De 'aanstoot' die het dorp aan ons nam, was een geval van jammer, "Straks bepalen ze nog welke kleur sokken we moeten aantrekken ", zeiden we. We zijn er dus mee doorgegaan, aanstoot of geen aanstoot.
De aanstoot is trouwens op natuurlijke wijze weggenomen na de geboorte van onze oudste zoon. Toen gingen we niet meer samen naar de kerk, weet je.
Want waaruit bestond het aanstotelijke in 'de omgang van dominee en mevrouw'?
Wel - vóór de kerk, waar mevrouw rechtdoor gaat de kerk in en dominee rechtsaf slaat naar de kerkeraadskamer, geven dominee en mevrouw elkaar een kus.
In de bus mag dit, 'in de bus van Bussum naar Naarden'. Maar op het kerkepad mag dit niet.
En de buren? Die hebben we stil laten gluren.