Niet alleen de toekomst
1993-04-09
Onder deze titel schreef enige tijd geleden Bas Buchner, redacteur van het gereformeerd jongerenblad 'KIVIVE', een artikel in de 'VARIANT' van het N.D. waarin hij nader ingaat op de plaats van de jongeren in de kerk. Wij citeren daaruit het volgende: - Jaargang 37
- nummer 8
Wanneer je ideeën serieus worden genomen
"De tijden veranderen. (...) Noach - en hij alleen - moest een ark bouwen.
Abraham - heel wat anders - moest uit zijn land wegtrekken, Israël - in een totaal andere situatie - moest dwars door een zee en mijn opa moest zich Vrijmaken. De één kon de ander niet imiteren, al staan we aan het ene front." (ds. C. Bijl)
Je zou de kerk met een echt gebouw kunnen vergelijken, waar je als jongere doorheen loopt. Het gebouw lijkt af: alles is al geregeld en ingedeeld.
De meeste 'meubels' staan er voor je gevoel al eeuwen. Het komt allemaal zo massief over, dat je je afvraagt of je nog ergens een steentje kan bijdragen.
Dan krijg je weleens de neiging om tegen muurtjes te duwen of te schoppen. Om te kijken of het dragende muren zijn, of muurtjes die er alleen voor het gemak staan. Als dat laatste het geval is, en daar zijn jongeren nogal gevoelig voor, dan is kritiek soms meer dan terecht. Dan kan kritiek van jongeren voor een frisse wind zorgen, voor openheid en ruimte.
Nu krijg je als jongere vaak het idee, dat je kritiek alleen maar als lastigen zelfs soms als gevaarlijk - wordt gezien. Of dat je wel vragen mag hebben, als je de antwoorden maar accepteert.
Toch kun je ook kritiek van jongeren goed gebruiken in de kerk, want ze hebben vaak een frisse kijk. Die kun je gebruiken als spiegel waarin je jezelf als kerk bekijkt. Jongeren kunnen een scherp oog hebben voor bepaalde gevaren die de kerk. bedreigen.
Daarbij moet duidelijk zijn dat kritiek op de kerk geen kritiek op Christus is.
De kerk is niet perfect; kijk maar naar de kritiek van Paulus en Christus op bepaalde gemeenten. Juist als de kerk je lief is, kijk je kritisch naar hoe zij is en overkomt. Van de kant van de ouderen is het daarom belangrijk niet meteen in de verdediging te gaan, maar goed te luisteren. Ga eens aan de slag met goede ideeën, of doe wat als de kritiek terecht is.
Het valt bij gesprekken met kerkeraden op dat ze het met ideeën van jongeren over de invulling van de kerk(dienst) soms best eens zijn, maar toch niet tot daden komen omdat ze bang zijn voor onrust in de gemeente.
'De gemeente is er nog niet aan toe' is dan het argument. Wanneer je als jongere steeds maar met dit argument wordt geconfronteerd, raak je gefrustreerd.
En apathisch tegenover wat er in de kerk gebeurt. Misschien is een deel van de gemeente niet aan bepaalde veranderingen toe, maar er is ook een deel dat ze juist wel nodig heeft.
Nu mag je van jongeren best geduld vragen op dit gebied, maar daar moet tegenover staan dat je als kerkeraad aan het werk gaat richting de 'bezwaarde' groep. En af en toe de durf toont door doortastend te zijn. Anders krijg je als jongere het idee dat je er niet helemaal bij hoort in de kerk en wordt de neiging tot 'buiten spelen' steeds groter.
Enkele weken geleden preekte ik ergens in Nederland en ontmoette na de dienst een mij bekende broeder, die in verband met allerlei vernieuwingen in de kerk plotseling de opmerking maakte: "Dominee, God moderniseert niet." Ik schrok. Want de beste man was op dat moment bezig God voor zijn konservatistisch karretje te spannen. Ik heb op zijn woorden niet gereageerd.
Na de kerkdienst heb ik eigenlijk weinig of helemaal geen behoefte aan allerlei gesprekken waarin ik mijn visie t.a.v. bepaalde cruciale punten in het leven van de gemeente moet kenbaar maken. Maar later dacht ik: Zou die broeder thuis alles bij het oude gelaten hebben? Is hij in geen enkel opzicht met zijn tijd meegegaan? De vraag stellen is haar beantwoorden. Ik wil maar zeggen, dat je met dergelijke boude uitspraken uitermate voorzichtig moet zijn, zeker als je meent daarbij de Naam van de HERE God te moeten noemen. En zo kan je tevens de jeugd van je vervreemden.
Want geen enkele vernieuwing in de kerk staat dan meer ter diskussie. Wij moeten ons niet verbeelden, dat wij allemaal zo goed weten wat God wil en niet wil als het gaat or zaken, die niet het hart van het evangelie raken. Als je in het gesprek in liefde voor elkaar en elkaars argumenten openstaat, zal er geen bloed uitlopen. Want dan blijf je op elkaar betrokken door de werking van de Heilige Geest!