Ds. C. van Leeuwen
1993-06-18
Op zondagmorgen 6 juni overleed onze ds. Van Leeuwen. Toch nog onverwacht, ook al heeft hij zelf de ernst van de situatie onder ogen gezien.- Jaargang 37
- nummer 13
Cees van Leeuwen, een hartelijke, lieve, betrokken dominee.
Een dienaar van het Woord, die samen met zijn vrouw Corrie, drie gemeenten heeft mogen dienen. Eerst drie jaar in Tiel-Zaltbommel van '49-'52, daarna bijna 10 jaar in IJsselmuiden-Grafhorst en tenslotte tot z'n emeritering in 1985 in Bilthoven. Gemeenten, die hij trouw en met liefdè gediend heeft.
Ds. Van Leeuwen straalde hartelijkheid uit. Dat is me vanaf onze eerste kennismaking in 1976 bijgebleven.
Open en onbevangen trad hij je tegemoet, zodat je je meteen bij hem thuisvoelde.
Hij was mild in zijn oordeel, fijngevoelig in zijn woordkeus, soms aarzelend in het zoeken naar woorden.
Zorgvuldig in de omgang met mensen. Dat bleek m.n. ook op kerkelijke vergaderingen, zowel in de regio Utrecht, waar we zeven jaar met elkaar optrokken en waar van Leeuwen erg gezien was, als op de L.V., die hij in '85/'86 diende als 2de scriba. Hij sprong met name op de bres voor mensen wanneer hij meende dat ze niet serieus werden genomen of hen onrecht werd aangedaan.
Zorgvuldig ook in z'n pastorale werk.
De broeders en zusters van de gemeenten, die hij gediend heeft, zullen dat kunnen beamen. Ds. Van Leeuwen vergat niet gauw iets en leefde van harte mee in het lief en leed van zijn gemeenteleden. Maar ook in z'n kontakten naar de kollega's toe was hij erg meelevend. Toen onze jongste geboren werd en er na de geboorte komplikaties optraden, waren Cees en Corrie er als één der eersten om met ons mee te leven.
Vanaf het allereerste begin was ds. Van Leeuwen betrokken bij de Reformatorische Bijbelschool in Zeist (nu hogeschool de Wittenberg). Hij was docentt n de pastorale vakken en gaf praktische homiletiek en was lid van de toelatingskommissie. Met z'n heldere kijk op mensen was hij voor zulk werk de aangewezen persoon. En zo leerde ik hem ook kennen en waarderen op de docentenvergaderingen bij de baronesse aan huis, door zijn genuanceerde oordeel over de studenten.
In de kring van kollega's in de regio Utrecht was van Leeuwen één van de mensen, die een gesprek op gang konden brengen. Een door en door gelovig mens, die de noden en de moeiten, die er waren in onze kring onder woorden bracht en dan op zijn geheel eigen wijze ons voorging in gebed.
Ds. Van Leeuwen was al heel vroeg betrokken bij de Raad van Toezicht en Advies voor de Theologische Studiebegeleiding, vanaf 1984 als secretaris.
Dit werk had zijn hart en na zijn emeritering is hij de regio Utrecht blijven vertegenwoordigen. Ook hierin was hij heel zorgvuldig en hield hij zich aan de regels, niet omdat hij zo formeel was, maar uit een gevoel voor rechtvaardigheid.
Hadden we iets met elkaar afgesproken, dan moesten we ons er ook aan houden.
Geen gemarchandeer. Vriendelijk, mild, maar ook heel beslist. Hij wist waar hij voor stond en dat stak hij niet onder stoelen of banken. Hij kon als secretaris de vergadering soms heel duidelijk terechtwijzen. Nee, broeders, dat is niet goed.... En echt bescheiden, op een hele fijne wijze, zoals alleen Cees van Leeuwen dat kon zijn. Het laatste jaar werd ons kontakt, door het werk voor de raad, intensiever. Briefjes en telefoontjes, altijd met een paar hartelijke woorden er tussendoor. Een conceptbrief.... "als het niet goed is, je verandert het maar", terwijl hij zelf zo nauwgezet was.
Ds. Van Leeuwen. Een echte dienaar van het Woord. Dat kwam heel duidelijk tot uiting in de zondagse verkondiging.
Hij was geen kanselredenaar, geen woordkunstenaar. Maar hij straalde het uit, je proefde dat het door hem heen was gegaan, dat hij geworsteld had met de tekst. En dan op hele onverwachte momenten had hij van die rake opmerkingen, raakte hij de kern van de zaak. Zo was hij op zijn wijze een getuige van zijn Heer en Heiland. Blijmoedig en onbevangen.
En met een vast vertrouwen. Hij was nuchter en durfde de waarheid onder ogen te zien, ook toen hem duidelijk werd, dat het einde van zijn leven aanstaande was.
Als kerken verliezen we in ds. Van Leeuwen een hartelijke en lieve voorganger, die zijn gaven gebruikt heeft in de dienst van zijn Heer. En hij werd daarbij van harte gesteund door Corrie, zijn vrouw. Wij bidden Corrie en de kinderen Gods nabijheid toe.