De Heilige Geest en De gemeenschap der heiligen
1992-01-31
1. De Heilige Geest- Jaargang 36
- nummer 3
2. De gemeenschap der heiligen
beide uitgaven van 'De Vuurbaak', Barneveld. Omvang ca. 70 bladz. Scala-reeks, prijs f 14,75
*"Belijdenis doen? Dat is niks voor mij, daar denk ik beslist niet aan."
* "Voor mij hoeft het allemaal niet. Ik kom op cat omdat mijn ouders dat nu eenmaal nodig vinden (...) Het zegt me allemaal niks."
Twee uitspraken van jongelui tegenover hun predikant. Misschien zal een deel van de kerkjeugd zich daarin herkennen. Je begrijpt dat de dominé het er niet bij liet zitten. Er volgden vele gesprekken, eerst om te voorkomen dat ze niet zouden 'afhaken', later om ze niet enkel op de ledenlijst te houden, maar zover te komen dat ze in de gemeente hun plaats zouden vinden en 'meedoen'.
De houding van die twee leeft bij een deel van de kerkjeugd.
't Begint met onverschilligheid, die daarna uitgroeit tot verzet en bovendien is er 'de wereld'; ze lopen gevaar daarheen af te glijden. Gelukkig heeft de predikant dit tweetal niet losgelaten.
Hij mocht instrument zijn, waardoor Gods gunst weer over hen kwam.
Zo, op afstand, vinden we dat min of meer vanzelfsprekend, maar dat is het niet. De Boze, de wereld en het eigen hart zijn niet te onderschatten vijanden.
Ze houden vol. Maar ziende op onze Heer Jezus mogen we hopen en bidden dat het met veel 'onverschilligen' nog goed komt.
De HERE is machtiger dan Zijn (en onze) vijanden. Hij begint als je als baby je nog nergens van bewust bent en de grootte van die genade mag je je hele leven meedragen.
De schrijver van het eerstgenoemde boekje heeft een nauwgezet 'verslag' gegeven van de weg die het tweetal volgde, van hun 'bekering' dus. Hij heeft dat gedaan om anderen er mee te dienen en daarbij de nadruk gelegd op wat de Heilige Geest deed. Geen 'beschouwing' dus, bv. over het werk van de Heilige Geest, maar het aanwijzen van het stap voor stap weer teruggaan naar de HERE, naar Zijn gemeente.
Hij vangt aan met een dialoog (samenspraak), moderne methode, maar als ze wat op dreef zijn merk je dat hij (bewust?) overgaat tot een monoloog (alleenspraak). Daarmee bereikt hij dat er lijn in de gesprekken komt en aan het eind ervan kan hij dan neerschrijven dat een rode draad is geweest. "We hebben in elk hoofdstuk opnieuw gezien dat de Heilige Geest levend maakt, vernieuwt".
Het is een boekje geworden dat vlot leest, een gemakkelijke stijl heeft, niet moeilijk voor hem/haar, maar dan moet je er echt wel voor gaan zitten.
De wat ouderen onder ons zullen na lezing geneigd zijn vergelijkingen te maken met hun jonge jaren. Toen, zo'n 50, 60 jaar geleden viel de nadruk van catechetisch onderwijs, jeugdvereniging, ook van prediking veelal op het uit het hoofd leren van delen van de kerkelijke belijdenissen, al dan niet geschraagd door Schriftwoorden. Is de aanpak in deze tijd beter dan die van toen? Je kunt stellen: beslist anders en de jongeren worden nu wel meer betrokken bij het geloven van het Woord en het daarin toenemen. Meer dan voorheen treedt de mens nu individueel op, wil zichzelf zijn, eigen wegen zoeken om (zo heet dat dan) zijn identiteit te vinden.
We mogen echter wel bijzonder dankbaar zijn dat de Heilige Geest de eeuwen door vanuit hetzelfde Woord de gemeente van onze Heer voedt en leidt.
Ik zou het boekje graag in veler handen zien. Dat betekent echter niet dat er geen vragen en opmerkingen zijn.
Enkele daarvan volgen hier:
* bij alle beperking van de stof binnen de 70 bladz. is Gods weg met zijn volk onder het O.T. wel erg schraal aan de orde gekomen en wat is die Verbondsgeschiedenis rijk en troostrijk;
* dat brengt met zich, dat ook een groot deel van de Schriften gesloten is gebleven en dát 'brood des levens' hebben we brood-nodig;
* de beschreven ontwikkeling is voor een groot gedeelte buiten de ambtsdragers van de gemeente omgegaan en de gemeente zelf zou die dus ook niet hebben kunnen volgen, niet in belangstelling, niet in gebed;
- en we zijn op weg naar de grote toekomst; als onze Heer terugkomt, zal Hij dan nog geloof vinden? Daar zal de Geest wel voor zorgen, maar het is voor ons allen nodig dat we vooruitzien, ook om stand te houden tegen de afval.
Het tweede boekje, De gemeenschap der heiligen, behoeft na het vorenstaande nauwelijks enige bespreking.
Het sluit er mooi bij aan en dit aspect van ons samenleven kreeg daarin een uitgebreide aandacht; de hoofdstukindeling laat dit reeds zien: gemeenschap met Christus, met elkaar, in de kerk, gemeenschap der heiligen en vrijheid, met en in de samenleving.
Wel vraag je je af of het niet te idealistisch opgezet is.
De zonde knabbelt aan die gemeenschap, ze is hier voor ons een onvolkomen gemeenschap en dat organiseer je niet weg. Je gelooft ze, maar je ervaart ze soms niet. Het is dan ook niet vreemd als je op de achterzijde van de omslag leest, nl. dat het uitgangspunt is wat God er mee bedoelt.
Dat lezen we in de bijbel. Natuurlijk ga je er dan ook over nadenken of we die bedoeling wel waarmaken.
De auteurs van deze boekwerkjes zijn: ds. K. van der Geest, predikant van de Gereformeerde kerk (vrijgemaakt) te Amsterdam-C (boek 1) en zijn collega ds. J.J. Dronkers te Nijkerk (boek 2).