Ds. Toureille werkt in ‘gereformeerd Parijs’
2007-09-14
Ds. Marc Toureille (34) is predikant in de onafhankelijke gereformeerde kerken in St. Quentin-en-Yvelines, ten westen van Parijs. Na de opheffing, eind 2006, van de gemeente in Parijscentrum, bij velen bekend onder de naam Paris XIIIème, heeft hij de pastorale zorg voor de overgebleven broeders en zusters in het Parijse centrum.- Jaargang 51
- nummer 18
‘Mijn hele leven en mijn predikantschap is altijd, zonder dat ik me er van bewust was, nauw verbonden geweest met broeders en zusters die vanuit Nederland met volharding zendingsactiviteiten in Frankrijk ontplooiden.’ ‘Ik ben geboren in een christelijk gezin. Mijn vader was ouderling in Anduze en Montpellier, mijn moeder is nog steeds ouderling in Montpellier. Ze zit in de classis Languedoc-Cevennes en in de permanente commissie.
Ik groeide op in de gemeente van Montpellier, waar de Zuid-Afrikaanse ds. Rogier van Dyck predikant was.
Via hem leerde ik toen al Zuid-Afrikaanse en Nederlandse broeders en zusters kennen. In het begin bezochten in die jonge gemeente, een evangelisatiepost, vijf à tien personen de diensten. Toen ds. Van Dyck overleed telde de gemeente zo’n zestig leden. Via ds. Van Dyck heeft God diverse broeders geroepen tot het ambt van predikant: Pierre Vercier, François Krieger, Olivier Cayzac, Pascal Gonzales en mijzelf.’
Graham hielp
‘De kerk in Montpellier bestond uit een mengsel van rassen, er kwamen veel studenten en we hadden vaak gasten op doorreis. Via ds. Johan Bloemhof, een Zuid-Afrikaan die was uitgezonden voor het kinderwerk, deed ik evangelisatie onder jonge kinderen. Na mijn catechisatieperiode besloot ik in 1986 tijdens een evangelisatiecampagne van Billy Graham in Montpellier openbare geloofsbelijdenis af te leggen. Ik bleef daar wonen tot na mijn kandidaatsexamen biologie, maar toen mijn vader in 1992 overleed, riep God mij om in Aix-en-Provence theologie te gaan studeren.
Veel broeders en zusters uit Nederland steunen deze faculteit. Aanvankelijk ging ik er naar toe om meer te leren over Gods Woord en dat was ook wel nodig. Ik begon in Aix als “arminiaan”, maar ik kwam er “gereformeerd” vandaan!’
Zielen winnen
‘God werkte in mijn hart. Hij riep me tot het ambt van predikant door me te vragen: “Wil je zielen voor mij winnen?” Ik antwoordde bevestigend. Toen heb ik begrepen dat, al is studie noodzakelijk, het niet onze menselijke kracht of onze menselijke kwaliteiten zijn, maar in de eerste plaats God zelf die zijn dienaren bekwaam maakt, die hen de juiste woorden in de mond legt om zijn kerk aan te sporen, te bemoedigen en om te getuigen.
Nadat ik mijn vrouw Florence had ontmoet en in 1996 was getrouwd, heb ik mijn pastorale stage gelopen bij ds. Bernard Bordes, die zelf in de gemeente van Parijs XIIIème tot geloof is gekomen. Daarna heb ik een beroep aangenomen naarde kerk van Alès, waar ik acht jaar heb gestaan.’
Drie teksten
‘Zonder dat ik mij ervan bewust was, heb ik al die jaren financiële en gebedssteun gehad van broeders en zusters uit Nederland. Eerst al voor mijn studie in Aix, maar ook voor de projecten waaraan ik als student en later als predikant in Alès meewerkte. Vanuit de nationale commissie jeugdwerk hielden we onder meer catechisatieprojecten, sportweekends en een kamp in Nederland. Ook werkte ik mee aan evangelisatieprojecten in vakantiekolonies onder kinderen in la Bécède, Grizac en les Monts d’Olmes. In 2005 kregen mijn vrouw en ik de overtuiging dat God ons ergens anders riep, namelijk in Saint Quentin en Yvelines, een westelijke voorstad van Parijs. Die gemeente is ontstaan dankzij initiatieven vanuit Nederland, Amerika en Frankrijk. Het bijbelgedeelte dat ons ertoe bracht naar Saint Quentin te gaan, is Lucas 5:1-11 en dan met name vers 4: ”Ga naar diep water” en dat aangevuld met de zin uit Jona: “Ga naar Ninevé, de grote stad” en ook het beeld van de “twee boten” uit Lucas 5:7, boten die klaarliggen om de vissen te vangen, die God in zijn genade geeft. Twee boten… De eerste maanden in Parijs heb ik ontdekt dat, om het evangelie te kunnen verkondigen, het nodig is dat de EREI-gemeenten rond Parijs – nu zijn dat alleen nog de gemeenten in Massy en in Saint Quentin – samenwerken in de grote stad Parijs. Toen we vorig jaar in Saint Quentin aankwamen, waren we weliswaar zeker van onze roeping, maar hadden we alleen drie verzen in ons hoofd: “Ga naar diep water”, “Ga naar Ninevé, de grote stad” en “ik heb veel volk in deze stad”. Achteraf kan ik zeggen: hij is ons zelf voorgegaan.’
Een nieuwe stad
‘Parijs is heel divers. Je hebt Parijs-centrum, maar ook voorsteden en wijken met heel andere levensomstandigheden.
Na een jaar beseffen we, dat we in de “groene” voorstad van Parijs zijn terechtgekomen, een gebied met grote economische en demografische groei, een nieuwe stad. In dertig jaar is hier uit zeven aaneengegroeide steden een grootstedelijk gebied ontstaan met 140.000 inwoners, wonend in nieuwbouwwijken, tussen moderne fabrieken, bossen en een nieuwe universiteit. Maar toch ben ik dominee in een klein stadje, Elancourt, in een gemeente die het licht van het evangelie wil laten schijnen in één wijk: Gandouget. De gemeente telt meer dan acht nationaliteiten, vier leden komen uit gebieden waar Frankrijk vroeger zending bedreef. Ik merk dat mijn verhouding tot de algemene christelijke kerk en tot mijn eigen kerkverband verandert. Het voelt voor mij alsof ik zendeling ben op een evangelisatiepost die wordt ondersteund door de gemeenten in Zuid-Frankrijk. Met mijn woorden wil ik u, leden van de kerken en zendingsorganisaties in Nederland, een hart onder de riem steken bij het werk dat u zo trouw doet in dienst van die ene Herder in de algemene christelijke kerk.’
Bovenstaand artikel is een samenvatting van een toespraak van Toureille op 29 maart 2007 tijdens het Frans beraad, de jaarlijkse platformvergadering van gereformeerde en reformatorische organisaties, die contacten onderhouden met Frankrijk en Franstalige gebieden. (vertaling: Janine Schaap-Hoetmer)