Vruchten van Liefde
2007-09-14
In ieder geval één keer per jaar vonden de meeste uitwaaieraars weer hun vaste plek terug in de eigen gemeente. Op die zondag zochten er geen behoudende denkers hun heil in een orthodoxere kerk en de evangelischen onder ons gingen elders niet praisen. Dat kwam niet omdat het een feestdag was; het was een doodgewone zondag ergens middenin het jaar. Er werd een doodgewone liturgie gebruikt zonder toeters of bellen. Maar die ene keer per jaar kwam er een echte professor preken. Nu was het niet zijn titel noch zijn bekende naam die de geliefde gemeente thuishield. Het was iets anders. Zo anders dat zelfs toen onze kinderen nog vrij jong waren, ze enthousiast konden roepen: ‘komt vandaag de dominee met die flaporen?’ En nog, bleek onlangs bij navraag, kunnen onze eindtwintigers zich van alle gastpredikanten alleen hem plus zijn oneerbiedige bijnaam herinneren. Zijn werkelijke naam en titel zijn nooit tot hen doorgedrongen. Het zat ‘m dus niet in zijn uiterlijk. Hij sprak bovendien met zachte stem. Maar met die stem bereikte hij de verste hoeken van de kerk. En hij fascineerde!- Jaargang 51
- nummer 18
De grootste belhamel telde ijverig mee bij een uitleg over de zeven geesten die voor Gods Troon zijn. En toen hij preekte hij over de discipelen die onze Heer verlieten omdat Zijn Woord te hard was, vroeg hij de gemeente: ‘Ik kom hier al vele jaren en zie uw aantal kleiner worden. Wilt u ook niet weggaan?’ Speurend zocht hij de kerk af alsof hij verwachtte dat mensen werkelijk zouden vertrekken. Toen zijn ogen in onze hoek kwamen, schudde de anders zo schuchtere tiener voor me nadrukkelijk zijn hoofd. Natuurlijk was hij als docent gewend om groepen bij de les te houden.
Natuurlijk liet hij door zijn brede kennis een ander licht op een tekstgedeelte schijnen. Natuurlijk was hij er maar één keer per jaar. Maar toch was het meer. Het was zijn uitstraling die de aandacht van de totale gemeente inclusief de jongere kinderen bleef vasthouden: een uitstraling van liefde. Liefde voor zijn God en bewogenheid voor de gemeente die voor hem zat. De man in kwestie heb ik nooit persoonlijk gesproken, maar uit zijn preken, zijn boeken en de stukken die hij schreef, begreep ik dat hij dagelijks ernstig zocht naar, om het bijbels te zeggen, het aangezicht des Heren. Ik denk dat je daardoor als kerkganger het idee had dat als hij sprak er ineens een directe verbinding met de Almachtige was.
Onwillekeurig moest ik aan hem denken toen ik las hoe de apostel Paulus het evangelie had verkondigd: niet alleen met woorden maar met kracht en Heilige Geest en volle overtuiging. Woorden worden wel aangeleerd in de theologieopleiding. Hoe je met overtuiging moet preken kun je door training onder de knie krijgen. Maar zo simpel is de roeping van een predikant niet.
Een gemiddelde christen snakt naar meer. Als het goed is, komen kerkgangers naar de kerk om hun Heer beter te leren kennen. Ze willen bovendien ervaren dat dominee absoluut gelóóft in wie Hij dient. Dat vraagt van een predikant dat hij dagelijks biddend en in afhankelijkheid zoekt naar wat Gods Geest tot Zijn gemeente te zeggen heeft. Als zo’n predikant bij zijn zoektocht ook nog de liefdevolle ruggesteun ervaart van een biddende gemeente, kunnen kerkgangers zich in de diensten warmen aan Zijn onvoorwaardelijke liefde.
Emmy Viezee-Fock is bedrijfsjournalist en lid van de NGK in Krommenie.