Terloops
1991-01-04
Over omgangsvormen- Jaargang 35
- nummer 1
De broeder die zijn kaken op elkaar houdt tijdens een hem onwelgevallige berijming, de jongere die zich afvraagt waar de mensen zich mee bemoeien ("als ik met mijn verloofde in één tentje op vakantie ga, moet ik dat toch weten"), de zuster die haar avondmaalsviering laat bederven door de kleding van degene tegenover haar ...
In het gereformeerd jongerenblad KIVIVE stond onlangs' een artikel met als titel 'Verkeersregels in de christelijke gemeente' met daarbij vetgedrukt: VOORRANG GEEF JE. En dat artikel begon met de bovenstaande regels. Kivive is een blad, dat wel hoofdzakelijk zal worden gelezen door jongeren in de 'binnenverbandse kerken', maar het is een particuliere uitgave en heeft dus niets te maken met de jeugd bonden.
De schrijver, een zekere Pim, wijst er vervolgens op, dat het vaak moeilijk is in een gemeente "goede handen en voeten aan het onderling toezien" te geven. Hoeveel ruimte is er? Wat houdt christelijke vrijheid in? De schrijver probeert dan wat 'verkeersregels' te geven.
Hij begint te wijzen op de geschiedenis van de voetwassing (Johannes 13).
Een duidelijke boodschap: elkaar de voeten wassen naar het voorbeeld van Jezus. En verder: elkaar liefhebben, zoals Jezus ons heeft liefgehad. En ook: Gij zijt mijn vrienden, indien gij doet wat ik u gebied.
Johannes heeft het thema van de onderlinge liefde uitgewerkt in zijn drie brieven. Het liefdegebod is heel wijd en diep. Indien we elkaar liefhebben, blijft God in ons en is zijn liefde in ons volmaakt geworden.
Die liefde is dus het uitgangspunt van de 'sociale controle' in de gemeente.
Vanuit die liefde zien we naar elkaar om, praten we met elkaar, herkennen we elkaar. Die liefde zal ons bewaren voor schieten met losse flodders. De apostelen hebben in hun brieven heel wat eigenschappen genoemd, waaraan christenen moeten voldoen. Ik volg het artikel in KIVIVE even op de voet: "geduldig. Ook wanneer andere mensen fouten maken, moet je geduld, ootmoed kunnen opbrengen.
zachtmoedig. Zachtmoedtqheid, dat wil zeggen: niet je mening met alle geweld willen doqrdrukken.
vredelievend. Een christen zal er zijn uiterste best voor doen om de vrede te kunnen handhaven, zeker met hen die de Here liefhebben. .
verdraagzaam. Begrip opbrengen voor wat de Bijbel 'zwakken' noemt.
barmhartig. 'Medelijdend moet je zijn, een open oog hebben voorde noden van (allereerst) onze broeders en zusters.
vriendelijk. Een christen hoort altijd aangenaam te zijn in de omgang, een vriendelijk mens te zijn. Uw vriendelijkheid zij alle mensen bekend.
blijmoedig. Contact hebben met een christen maakt je niet 'depri-', maar zijn blijmoedigheid werkt inspirerend.
Paulus geeft ons zelfs de opdracht om ons te verblijden."
In het artikel komen nog een aantal eigenschappen voor, die ik nu alleen even noem: gastvrij, opbouwend spreken, 'niet eigenwijs, vergevingsgezind, eensgezind, heilig leven.
En als teksten ter overdenking worden meegegeven: Matteüs 6:15/18,21 e.v., Romeinen 12, Efeziërs 4, Filippenzen 2:1-18/4:1-9, Kolossenzen 3, 2 Timoteüs 2:22, Jakobus 1:19 e.v., 1 Petrus 1:13 e.v./4:7 e.v.
En voordat we nu gaan praten met anderen over wat hij of zij naar onze mening verkeerd doet, is het goed te bedenken, dat we allen met de regelmaat van de klok de 'verkeersregels' overtreden. Dát moeten we eerst maar goed in de gaten hebben en daarna kan er veel gepraat worden, als het maar op de goede manier gebeurt. Het artikel geeft geen-pasklare antwoorden op de in de aanhef genoemde feiten. Dat was ook niet de bedoeling.
Eerst maar weer even nadenken!