Vrede en de toekomst
1991-03-15
Wat een opluchting, dat die vreselijke oorlog rondom Koeweit nu voorbij is!- Jaargang 35
- nummer 6
En als we in de afgelopen tijd de Heer van de wereld gebeden hebben om een spoedig einde van de oorlog, dan zullen we niet alleen opgelucht zijn, maar we zullen de Here toch ook danken dat dit einde inderdaad zo snel mocht komen. De vrees, dat het conflict rond de Golf zou uitlopen op een wereldbrand, is geen werkelijkheid geworden. Met name mogen we dankbaar zijn, dat Saddam er niet in geslaagd is om Israël tot het middelpunt van deze oorlog te maken. Ja, dat is , met spanning gepaard gegaan en de mwonersvan Israël werden geteisterd door een angst die bijna 50 jaar oud was - de angst voor het gas. Maar het is toch maar niet gelukt om er een oorlog om Israël van te maken. En dat feit, plus heteinde van de oorlog, is reden tot dankbaarheid.
Ik zeg er overigens eerlijk bij,' dat ik er moeite mee heb om op dit moment onbekommerd te danken. Er loopt de bittere lijn doorheen van een gigantisch aantal doden. Zeker, er zijn zeer weinig slachtoffers aan geallieerde zijde. Maar op dit moment lijken er toch tienduizenden Koeweiti's omgebracht en een paar honderdduizend Iraki's gesneuveld te zijn. Ik begrijp het verschil tussen die twee 'wel. De feiten die we nu uit Koeweit vernemen zijn ruim voldoende om aan te tonen, dat oorlog inderdaad onvermijdelijk was. Dat Irak gestopt meest worden anders was het einde niet in zicht geweest. Maar de dood van zoveel vijandelijke soldaten blijft een gruwel.
Oorlog wordt nooit iets moois, schreven we eerder. Ook een gewonnen oorlog is niet mooi, voegen we er nu aan toe.
Hoe nu verder?
De grote vraag is natuurlijk: hoe zal het nu verder gaan? Wie'zal de macht grijpen in Irak; zullen de Israëli's nu de kans aangrijpen om met de Palestijnen te praten buiten de, PLO om; hoeveel haat tegen het Westen zal er zijn? Allemaal vragen die we niet kunnen beantwoorden. Er wordt intussen wel èrg optimistisch gesproken over een Nieuwe Wereldorde, een internationale rechtsorde waarbinnen een misdadige annexatie als die van Kuweit niet meer mogelijk zou zijn. President Bush gebruikt die terminologie, al zijn er ook waarschuwende tegenstemmen tegen zo'n hoog gespannen verwachting.
Als christenen hebben we 66k een verwachting. De verwachting die we in Psalm 72 verwoord vinden: "Mogen voor het volk de bergen vrede dragen, ook de heuvelen, in gerechtigheid".
Vergelijk ook Psalm 85:11, dat gerechtigheid en vrede elkaar kussen. Die combinatie van vrede en gerechtigheid zien we hier op aarde nog niet.
Nu bijten ze elkaar noq.Het lijkt er op of je terwille van de vrede veel onrecht zou moeten accepteren, terwijl je voor handhaving van het recht de oorlog nodig hebt! Dat is de bittere situatie van deze wereld-tijd. We moeten maar goed onthouden, dat onze wereld niet deugt zolang vrede en recht elkaars vijanden zijn. In elk geval zullen wij blijven opzien tot de Koning die in Psalm 72 werd beloofd. Dat is tot Jezus Christus, de enige Koning met wie alle volkeren elkaar kunnen zegenen en wiens naam is voor altoos, zoals het in de psalm staat. Dat is niet alleen toekomstmuziek. Overal waar mensen werkelijk in geloof en vertrouwen buigen voor deze Koning, daar is vrede en gerechtigheid en heil. Daar worden tegenstellingen overbrugd en daar is een voorproef van het Koninkrijk.
Wensdenken
Maar elke machthebber die meent dat hij dit wereldwijd kan bereiken, die zit er naast. Er is wereldwijd (helaas) geen andere vrede dan een gewapende vrede. Ooit legden de Romeinen hun orde op aan de wereld en ze noemden dat Pax Romana - de Romeinse vrede. Als er vandaag al een Nieuwe Orde zou komen, dan zou het een Pax Americana worden en dat is een hachelijke onderneming, die bepaald niet lijkt op een vrederijk. Het is de vraag of Amerika er trouwens wel echt voor zou voelen. Maar die grote woorden konden we beter mijden.
Doemdenken
Aan de andere kant is het ook geen bewijs van christelljkheld om een pessimist te zijn. Die indruk.wordt wel eens gewekt en ik vind-dat nogal beschamend.
Hebben wij nu echt een doerndenkers-scenario.nodiq om onze toevlucht bij God te zoeken? Staan we wel open voor de goede dingen die God ook in de politiek geeft? Ik ken christenen die de nieuwe mogelijkheden voor de kerk in de communistische landen tot het laatst bleven ontkennen - omdat de verdrukking alleen maar zou toenemen. En ik las in het begin van de Golfoorlog, dat allevolkeren zich nu tegen lsraël-zouden gaan keren. Op de teqenwerpinq, dat alle volkeren (inclusief Arabische) nu juist een muur van bescherming rondom Israël vormden kwam het onmiddellijke antwoord: "ja, maar ze kunnen zich z6 maar.allemaal teqen Israël keren". Dat is toch geen gezonde reactie? Hoe kon je dan nog bidden voor bescherming van lsraêl?
Benen op de grond
Ik meen, dat we ons 'noch door optimisme van de wereld nóch door pessimisme van de eindtijd moeten laten regeren. We weten niet, wat God de Here nog met de wereld voor heeft.
We weten wel, dat wij mensen geroepen zijn als verantwoordelijke rentmeesters.
En het is ons opgedragen om te bidden voor alle overheden, opdat er nog tijd van leven en tijd van vrede zou zijn. , Het is deze week bidstond voor het gewas. Dat kan ons leren om met beide benen op de grond te staan. Op, de grond, die erop wacht om bebouwd en bewerkt te worden. De grond, waarin gezaaid moet worden en waar telkens weer onkruid gewied moet worden. De grond ook, waar door onze zonde tot heden toe een vloek op rust, zodat we in het zweet des aanschijns ons brood verdienen. Op die grond worden de dingen weer zo eenvoudig.
Iemand die droomt over een aarde zonder onkruid, die zal niet oogsten.
En iemand die de armen over elkaar slaat omdat er toch in de Bijbel staat dat. er doornen en distels zullen groeieri, die zal ook niks hebben om de molen voor te laten draaien.
Nee, we zullen zo goed als we kunnen blijven planten en begieten, het onkruid wieden om straks het gewas te oogsten. Maar door al die inspanningen heen en er ver boven uit weten we toch nog wel dat we behoren te bidden voor gewas en arbeid? Welnu, met die nuchterheid moesten we ook maar bidden en werken voor vrede en recht in onze wereld - zolang God de tijd nog geeft.