Zorg voor de lammetjes
2007-09-28
De mama van Bart is gestorven. Op school merk je niet zoveel aan hem. Wel wil hij in de kring graag naast juf zitten. Dat kan niet altijd, er zijn ook andere kinderen die dat graag willen. Soms geeft hij juf zomaar een kus op haar hand. Bij Bart thuis wordt niet zoveel over mama gepraat. Papa is druk met de combinatie werk en huishouding, tobt bovendien met hulp en oppas. Iedereen is lief voor Bart, de opa's en oma's komen vaak. Bart logeert wel eens bij familie en vriendjes. Maar er is niemand bij wie hij kan zijn zoals bij zijn eigen mama. Er staat een grote foto van mama naast zijn bed. Hij praat tegen de foto, maar mama op de foto zegt niets terug. In zijn kleine hart is een akelig gevoel dat niet over gaat. Mama is bij de Here Jezus in de hemel. Maar wanneer komt Hij nou eens terug, want dan is mama er ook weer.- Jaargang 51
- nummer 19
Waarom duurt het zo lang?
En dit is het verhaal van Sophie. Zij is bijna zes jaar en haar zusje Merel wordt twee. Sophie woont in twee huizen. In het huis waar mama nu alleen woont. En in het huis van papa en Klara. Bij papa is Sophie meestal vrolijk. Papa is heel lief voor haar. Hij gaat met haar naar de speeltuin. Naar de dierentuin. Soms naar een leuke kinderfilm. 's Avonds brengt papa haar naar bed in een mooi kamertje. Hij leest haar een verhaaltje voor, en soms twee. Ze krijgt een knuffel als hij naar beneden gaat: 'droom maar lekker mijn prinsesje.' En altijd vergeet hij iets. Dat doet Sophie dan maar alleen, op haar knietjes in bed. Ze denkt even aan mama, nee, niet huilen Sophie. Je bent een grote meid. Nog twee nachtjes en dan ga je weer naar mama. Maar als ze bij mama is moet ze vaak huilen want dan mist ze papa zo.
Mama zegt: Sophie, je bent mijn allerbeste vriendin. Nergens op de hele wereld is een meisje als jij, Sophie. Jij en Merel zijn mijn grootste schatten. Wij moeten samen sterk zijn, meidje. Mama is ook heel verdrietig. Papa hoort bij ons en niet bij Klara. Sophie wil dat het weer goed komt tussen papa en mama. Elke avond vraagt ze dat aan de Here God. Maar het gebeurt niet. Nu is ze vier dagen bij mama. Over een paar dagen gaat ze weer met Merel naar papa. Dan gaan ze vast weer ergens naartoe en Klara gaat mee. Als Sophie achter in de auto zit en haar ogen dicht doet, is het net of mama op Klara's plaats zit. Dan is het weer als vroeger. Sophie is bijna zes jaar. Een klein meisje nog maar.
Wat kan de kerk doen aan jonge kinderen die heel direct met de gebrokenheid van het leven te maken krijgen?
Of: hoe zorgen we voor lammetjes die het koud hebben?
Ytje Veefkind is lid van de NGK in Amersfoort-Noord.