Pastorale notitie
1991-05-10
- Jaargang 35
- nummer 10
Ziek zijn… mens zijn
Op donderdagmiddag 12 november 1987 tegen een uur of vier kwam de auto van collega O. Mooiweer tot stilstand tegen de linker vangrail van de drukke autobaan naar Rotterdam-Zuid.
Wonderbaarlijk genoeg gebeurden er geen ongelukken: een vrachtwagenchauffeur stopte en duwde de wagen de berm in, terwijl de autokaravaan achter hem bleef wachten. Daarna raakte onze collega buiten bewustzijn: zijn longen liepen vol als gevolg van een hevige astma cardiale (ademnood als gevolg van verminderde hartpompwerking).
Zo vond hem een politieman, die ogenblikkelijk een ambulance waarschuwde, waarmee onze bijna stervende vriend naar het Zulderziekenhuis werd gebracht. Daar werkte zijn dochter op de Intensive-Care afdeling. Bijna anderhalve dag is zijn toestand uiterst kritiek gebleven en ook daarna bleef er nog levensgevaar.
Ds. Mooiweer heeft over zijn redding en over de ervaring van .het ziek-zijn een boeiend boekje geschreven, waarvan nu een onveranderde tweede druk verscheen.
In een tijd waarin het klachten reaent over de kwaliteit van de gezondheidszorg (terecht of ten onrechte) is het hartverwarmend iemand de lof te horen zingen van zusters en broeders voor wie geen moeite teveel is. Ds. Mooiweer noemt ze: engelen in het wit. Dat de Rotterdammers enorm vlot zijn, en heel gauw overspringen van het 'u' op het 'jij', heb ik ervaren 13n het doet me deugd, dat het mijn collega deugd deed. Het is heel boeiend om een pastor zo boeiend te heren vertellen niet over het brengen van ziekenbezoek, maar over het entvengen ervan. Hoe ervaart de voorbidder het, zoveel collega 's aan zijn bed te krijgen, die met hem willen bidden?
Hoe goed, dat de eerste van de rif, op die bange zondagmorgen, toen de toestand zo kritiek was, en conversatie bijna onmogelijk, hem de handen heeft opgelegd om hem 'handtastelijk' te zegenen.
Dit kleine boekje geeft teveel, dan dat ik het in een korte pastorale notitie kan weergeven. Ds. Mooiweer vertelt van angsten, aanvechtingen, hoop, dank, roepen uit de diepte, lofzeggingen. Hij heeft het over contacten met geliefden, verpleegsters, dokters, over het ziekzijn als christen in een onchristelijke wereld enz. enz. Zowel zieken als ziekenbezoek(st)ers zullen er veel in vinden dat helpen kan. Belangrijk was voor mij de passage waarin hij schrijft over de geloofskrisis, waarin hij kwam: "Ik werd 's nachts soms agressief. Ik trapte mijn vrienden van mij af. Die beste kerels, die het zo goed met mij voor hadden en hebben ". Hoe nodig voor de ziekenbezoeker om (ook bij stervenden) op eventuele agressiviteit verdacht te zijn en in zulke situaties het eigen hart en de psalmen goed te kennen. En als wij soms niet weten wat we zeggen moeten, laten we datn niet wegblijven. De auteur citeert een qedicht van Piet Schriemer: dikwijls zijn woorden overbodig, heeft men jou zelfs zwijgend nodig.
Neem die drempel, wacht niet met gaan, want ook zwijgend spreken kan men verstaan.
Neem en lees!
Over: Drs. O. Mooiweer, "Ziek zijn ...
Mens zijn", Van de Berg, Enschede, 2e dr. ISBN 9070986329