Pastorale notitie
1991-06-07
Waar zou een gemeentedag goed voor zijn?- Jaargang 35
- nummer 12
Goeie vraag!
Neem nou die voetbalwedstrijd tussen het kerkeraadselftal en een team uit de gemeente. In het kerkeraadsdoel zat een breed-gebouwde ouderling op een klapstoel, die vervaarlijk schommelde.
Een in Den Haag niet onvermaard politicus trad op als captain van het gemeente-elftal. De spelregels waren aangepast. 'Hands' was voor het kerkeraadse/ftal niet fout, maar juist goed. En elke bal die het gemeente-elftal in de goal deponeerde werd van hun score afgetroken, zodat die alleen maar negatief was.
Lieve mensen, wat hebben we een lol gehad! Mag het?
Maar wat is gemeenschap der heiligen moeilijk, als je met z'n achten op twee planken staat: allemaal achter mekaar, de handen stevig op de schouders van je voorganger: linkervoet allemaal op plank één en rechtervoet op plank twee. En dan zo snel mogelijk vooruit in competitie met vier teams! Als er dan maar een echte leider bij is, die met een stem als een klok het tempo aangeeft: één - twee, één - twee! en zo voort!! Of we ook leiders nodig hebben in de kerk! En ieder lette niet slechts op zijn eigen benen, maar vooral ook op die van de anderen.
En hoe gevaarlijk is het hellend vlak!
De groene zeep rijkelijk uitgesmeerd op de houten helling. En dan met een aanloop er tegen op en als je boven bent... ach lieve, hoe velen van ons zeilden nog sneller naar beneden dan ze omhoog gestormd waren!
VolleybalI op een gemeentedag lukt altijd, voor groot en klein.
En eerlijk, wat heb ik genoten van het volksdansen. Zelf fungeer ik daarbij met groot genoegen als stijve hark aan de zijlijn: Goed voor het contrast!
Wat een souplesse en elegance deint daar rond. Die kinderen schijnen wiegend geboren te zijn! Misschien kwamen de weeën wel op de maat van een muziekje van Johan Strauss. En wat denk je van een bombardement van tennisballen op een stapel conservenblikjes?
Vergeet het touwtrekken niet! Dat is mijn glansnummer! Ik plant mijn voeten gewoon diep in de grond en ga achterover hangen, en dan kunnen ze me wat!
Waar het allemaal goed voor is die poffertjes en pannekoekjes en Jan Klaassens en Katrijnen?
Is het niet leuk dat de leerlingverpleegster een kei is in het volleyballen en de directrice een kruk? En dat een man uit vakgroep 13 speelt naast een minimumloner? Zo'n dag samen uit schept een verbondenheid die van de zaterdag naar de zondag springt: je zit ineens anders naast elkaar aan het avondmaal, terwijl toch Christus de Eerste was en is: bij Hem is het begonnen!
Verder denk ik dat het voor kinderen een heilzaam shockje is als dezelfde mensen die kreunen: "Kom toch Here Jezus, het wordt hier op aarde zo bang!", in een deuk liggen!
Voor mensen die de dienst van het onderwijzen beoefenen, stromen de voorbeelden toe. Zodra je over de gemeentedag begint, hangen ze aan je lippen.
En wat krijg je een kansen om zo eens stilletjes te praten met iemand die je niet vaak ziet. De mensen zijn anders, echter, vanaf het moment waarop ze met een scheef petje op komen aangereden.
De gemeentedag is niet minder heilig dan de zondag. Samen bidden, samen zingen, samen eten, samen spelen, in de Heer